บทที่ 32 ทำให้หัวใจของเขาอบอุ่น

แอเรียนกลั้นหายใจทันใดนั้นก็ตระหนักได้ว่าความปรารถนาที่จะยุติสถานการณ์ปัจจุบันของเธอนั้นไม่ใช่อะไรนอกจากความฝันนั่นเอง เขาได้รับความเมตตาแล้วโดยการช่วยชีวิตเธอเพื่อชดเชยบาป เธอไม่มีสิทธิ์เลือก ...

“ฉันจะไปนอนห้องแขก” นี่เป็นการต่อต้านรูปแบบสุดท้ายของเธอ

“ลองก้าวไปอีกขั้นสิ!”

การคุกคามของมาร์ค เทรมอนต์นั้นเย็นยะเยือกอย่างขมขื่น รู้สึกเหมือนกับว่าลมเยือกแข็งภายนอกได้พัดเข้ามาในหัวใจของเธอ

เธอหยุดก้าวเดินและเงียบเพื่อรอให้เขาพูดต่อ

หลังจากเงียบไปชั่วครู่ริมฝีปากบางของเขาก็แยกออกเพื่อพูดอีกครั้ง

“คุณอยากจะจากไปอย่างแย่ ๆ เหรอ? โอเค ผมจะทำตามความปรารถนาของคุณ! บนข้อเสนอที่ว่า ... คุณต้องมีลูกให้ผม!”

เด็ก? เขาอยากให้เธอมีลูก? เด็กที่เป็นของพวกเขา?

จู่ ๆ แอเรียน วินน์ ก็นึกถึงอดีตตอนที่แม่ของเธอจากไปหาผู้ชายคนอื่นโดยไม่มีข้อแม้หรือพิจารณาใด ๆ สำหรับเธอ การสบประมาทและดูหมิ่นที่เธอเผชิญมาตั้งแต่ยังเด็กยังคงชัดแจ้งอยู่ในใจของเธอ

การมีลูกเป็นเรื่องต้องห้ามสำหรับเธอโดยเฉพาะ ในใจเธอต้องการความรับผิดชอบ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนคำสัญญา

กระนั้นแอเรียนที่โหยหาอิสรภาพ เธอปรารถนาที่จะหลบหนีชีวิตที่ถูกผูกมัดด้วยบาปนี้ ตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกในที่สุดตาชั่งของศีลธรรมก็ขาดความสมดุล

“ตกลง”

แทบจะไม่เห็นเลย ความประหลาดใจจุดประกายอยู่ลึก ๆ ในดวงตาของมาร์ค เทรมอนต์ เมื่อความโกรธเข้าครอบงำจิตใจของเขา เขาขบกรามแน่น

“คุณต้องมีความสามารถทำให้ผมสัมผัสคุณ! อย่าคิดแม้แต่จะออกไปโดยไม่มีลูก!”

แอเรียนหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินไปหาเขา ปลดกระดุมเสื้อของเขาด้วยมือที่สั่นเทาของเธอ ขนตาหนาของเธอสั่นไหวราวกับปีกที่กระพือของผีเสื้อ ไม่สามารถปกปิดความประหม่าในการจ้องมองของเธอได้เธอไม่กล้าที่จะเงยหน้ามองเขา

เธอไม่เคยชัดเจนเกี่ยวกับสถานที่ที่มาร์ค เทรมอนต์ อยู่ในใจของเธอ คนที่รับเธอและดูแลเธอมาหลายปีตอนนี้กลายเป็นสามีของเธอ...

ด้วยความไม่เต็มใจอย่างมาก แอเรียนจึงไม่สามารถปลดกระดุมได้แม้แต่อันเดียวเนื่องจากความประหม่าของเธอ เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกรำคาญจากอกของชายคนนั้น

แผ่นอกที่ผายออกจากผู้ชายคนนี้เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกรำคาญแล้ว

เธอเขย่งปลายเท้าของเธอและเริ่มที่จะจูบเขา