บทที่ 327 ผีเสื้อ

แอเรียนพูดอะไรไม่ออกและหันกลับไปที่ห้องนอนด้วยความฉุนเฉียว เธออยากจะปิดประตู ทว่าเธอก็กังวลว่าเขาจะไม่ได้รับความเย็นจากเครื่องปรับอากาศเลย

ไม่นานเกินรอ ไบรอันก็นำอาหารเย็นของพวกเขามาส่ง ดูที่บรรจุภัณฑ์คร่าว ๆ ก็บอกได้ว่าอาหารเย็นของพวกเขามากจากร้านอาหารไวท์ วอเตอร์ เบย์ หลังจากที่ไบรอันกลับไปแล้ว มาร์คก็ตะโกนเรียกมาทางห้องนอน “อาหารเย็นมาแล้ว”

แอเรียนไม่ได้ตอบกลับ พลางแสร้งทำเป็นว่าเธอไม่ได้ยินเขา

แม้ว่าเขาจะมีเพียงผ้าขนหนูพันกาย ทว่ามาร์คก็รู้สึกร้อน ด้วยความหงุดหงิดที่โดนกวนประสาท “เธอจะกินไหม? ฉันจะได้โยนทิ้งถ้าเธอไม่กิน!”

แอเรียนยังคงเงียบ เธออดคิดไม่ได้ว่าการที่เขามาที่นี่เพื่อทำให้เธอเป็นบ้า พวกเขาเข้ากันไม่ได้!

มาร์คลุกขึ้นไปที่ห้องนอนและอุ้มเธอไปที่โซฟาในห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว “ฉันอารมณ์ไม่ดี ทานอาหารเย็นของเธอซะ!”

แอเรียนเปิดอาหารที่ซื้อมาและทานเงียบ ๆ เครื่องปรับอากาศภายในห้องนอนไม่สามารถแผ่ความเย็นออกมาครอบคลุมได้ถึงห้องนั่งเล่นได้ ดังนั้นเธอจึงรู้สึกร้อนขึ้นมาในไม่ช้า เธอรู้สึกเบื่ออาหารและไม่สามารถทำอาหารเย็นจนเสร็จได้แม้มันจะเป็นเพียงอาหารจานเล็ก ๆ ก็ตาม

มาร์คที่รู้สึกแย่กว่าเธอ “เธอคิดจะอยู่สถานที่น่ากลัวแบบนี้อีกนานแค่ไหน?”

แอเรียนตอบอย่างแผ่วเบา “ฉันไม่ได้คิดจะย้าย ที่นี่ก็พออยู่ได้ค่ะ”

มาร์คหายใจเข้าลึก ๆ แล้วน้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนเป็นเหินห่าง “วิลจะไม่กลับมาอีกแล้ว แบบนั้นก็อยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตเลยถ้าเธอทำได้!”

เมื่อมองไปที่เขา แอเรียนกัดริมฝีปากของเธอก่อนจะพูดขึ้นด้วยความเย็นชาหลังจากนั้นครู่หนึ่ง “คุณช่วยไม่ลากวิลเข้ามาเกี่ยวข้องกับทุกเรื่องได้ไหม? เพราะ..” เธอพูดยังไม่ทันจบประโยคและเธอก็ไม่ต้องการที่จะพูดต่อ เขามีข้อสันนิฐานของเขาอยู่แล้ว ทว่าเธอไม่มีมันในคำอธิบายของเธอ

ยังเป็นอีกหนึ่งความขัดแย้งที่ยังไม่ได้รับการพิสูจน์ที่พวกเขามี แม้ว่ามาร์คจะไม่ได้ลุกออกไป แต่ว่าพวกเขาก็ไม่ได้คุยกัน

ในตอนกลางคืนนั้นร้อนมากอย่างไม่น่าเชื่อ ในที่สุด มาร์คก็ยอมแพ้และย้ายจากโซฟามาที่เตียง ขณะที่เขาอยู่ตรงนั้น เขาย้ายเจ้าข้าวปั้นที่นอนอยู่บนเตียงไปที่ประตูห้องนอน

แอเรียนรู้ดีว่าเขาเข้ามาแล้ว เธอไม่ได้ตอบสนองใด ๆ จนกระทั่งร่างของเขาขยับเข้ามาใกล้เธอจนเธอขยับไม่ได้

“มันต้องมีบางอย่างในผิดปกติในสมองของฉันที่ทำให้ฉันอยู่ที่นี่และอดทนกับเธอ!” เสียงของมาร์คฟังดูเหมือนเขากำลังบ่นด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่มันก็ไม่ได้ผล

“ถ้าเป็นแบบนั้นก็ไป...” เธอตอบกลับเบา ๆ