บทที่ 338 น้องสาวของเธอ

แอเรียนอดไม่ได้ที่อยากจะแบ่งปันความสุข มันเป็นความรู้สึกที่แสนวิเศษ คนแรกที่เธอคิดถึงคือมาร์ค ทว่าเธอไม่ได้ส่งข้อความถึงเขา ด้วยเกรงว่าเขาจะยุ่ง แต่เธอสามารถบอกกับทิฟฟานี่ได้เท่านั้น

หลังจากที่พูดคุยกับทิฟฟานี่อยู่สักครู่หนึ่ง เธอก็รู้สึกว่าเปลือกตาของเธอหนักอึ้งเหลือเกินและหลับไปโดยที่ไม่รู้ตัว

เธอไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่เธอได้ยินเสียงคนเปิดประตูอย่างไม่ชัดเจน เธอยังไม่ชินกับเรื่องที่เธอเพิ่งกลับมาที่คฤหาสน์เทรมอนต์และหลับไปด้วยความคิดที่ว่าเธอยังอยู่ในอพาร์ทเม้นต์ของเธอ เธอระมัดระวังเป็นพิเศษเมื่อเธออยู่ตามลำพัง กังวลว่าพวกอันธพาลจะเข้ามาหา เธอจึงตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจในทันที “ใครน่ะ?!”

จู่ ๆ ไฟภายในห้องเปิดสว่างขึ้นขณะที่มาร์คมองมาที่เธอด้วยความเหนื่อยล้า เขายืนอยู่ตรงนั้นอย่างระมัดระวังโดยที่ไม่ก้าวไปข้างหน้า “ฉันเอง กลับไปนอนเถอะ ฉันกำลังจะไปอาบน้ำ”

เมื่อถอนหายใจด้วยความโล่งอก แอเรียนปรับตัวและนอนลงพลางหลับตาลงอีกครั้ง

จากนั้นมาร์คก็เดินไปที่ห้องน้ำ เขาตกใจเหมือนกัน เขาเป็นคนทำอะไรเบามากอยู่แล้ว จึงรู้สึกแปลกใจที่แอเรียนยังคงตกใจ

เมื่อฟังเสียงภายในห้องน้ำ แอเรียนก็ไม่อาจหลับลงได้อีกครั้ง เธอคาดไม่ถึงว่ามาร์คจะกลับมาในคืนนี้ และคิดว่าเขาคงจะอยู่ที่ต่างประเทศอีกสักพัก

หลังจากที่อาบน้ำแล้ว มาร์ครู้สึกแปลกในเล็กน้อยที่เห็นแอเรียนยังคงตื่นอยู่ “ฉันจะไปที่ห้องทำงานและจะนอนที่นั่นเลย เตียงนี้เป็นของเธอ”

ความเหนื่อยล้าฉายแววในดวงตาของเขาอย่างชัดเจนโดยที่แอเรียนสามารถมองเห็นได้ เธอขยับตัวไปด้านข้างเพื่อให้มีที่ว่างสำหรับเขา “ทำงานพรุ่งนี้เถอะนะคะ มานอนก่อน”

มาร์คยังคงยืนอยู่ “ไม่… ไม่เหมาะสม” เขากลัวเมื่อมองไปที่ท้องของเธอ จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาบังเอิญไปชนเข้าตอนที่เขาหลับ เขาไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ ซ้ำร้ายตอนนี้แอเรียนเป็นคนหลับง่าย เธออาจจะตื่นขึ้นมาจากการที่เขาขยับพลิกตัว

ราวกับตระหนักได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง แอเรียนจึงหาข้ออ้าง “ฉันปวดหลังด้านล่างน่ะ ฉันเลยนอนไม่หลับ”

ในตอนนั้นเองมาร์คนั่งลงบนเตียงแล้วลูบแผ่นหลังส่วนล่างของเธออย่างแผ่วเบา

ประมาณสองนาทีต่อมา แอเรียนก็พูดขึ้น “ดีขึ้นแล้วค่ะ ไปนอนเถอะนะคะ ฉันจะปลุกคุณถ้าฉันรู้สึกปวดขึ้นมาอีกในภายหลังค่ะ”

มาร์คปิดไฟและขยับตัวของเขาออกห่างจากเธอ ดวงตาของเขาปิดลงอย่างรวดเร็วและลมหายใจของเขาก็เริ่มสม่ำเสมอและหลับลงอย่างรวดเร็ว