บทที่ 350 ความเงียบที่น่าอึดอัดและไม่มีที่สิ้นสุด

แอเรียนตื่นตระหนกทันทีและปฏิเสธด้วยพลังทั้งหมดที่เธอมี “ฉันไม่ได้ร้อง! ฉันแค่… กลัว ตอนนั้นคุณอยู่ในห้อง ICU และดูเหมือนคุณตายไปแล้ว… ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ตอนนั้นฉันรู้สึกกลัวมาก…”

เขายิ้มเย้ย “อ๋อ… เข้าใจแล้ว”

เธออยากผ่อนคลายเธอจึงนึกหาหัวข้อในการสนทนาและถามว่า “คุณประสบอุบัติเหตุได้อย่างไร?”

เขาตั้งใจที่จะไม่ลงรายละเอียดกับเธอเพราะว่าการที่จะบอกเธอไม่ได้มีประโยชน์อะไรอยู่ดี มันจะทำให้เธอเป็นกังวลมากเปล่า ๆ เขาไม่เคยชอบทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่อยู่แล้ว

“อย่าถาม รู้ไปก็เท่านั้น” แล้วเขาก็พูดต่อ “ข้อมูลจากเฮเลนนั้นเป็นประโยชน์มาก เขาคงอยากจะช่วยฉันจริง ๆ ไม่ใช่อย่างที่เธอคิด อุบัติเหตุฉันไม่เกี่ยวอะไรกับเขา บางทีทุกสิ่งที่เขาทำในอดีตอาจเกิดจากความทุ่มเทอย่างสุดหัวใจของเขาที่มีต่อพวกคินซีย์ อย่างไรก็ตาม เขาทำทั้งหมดก็เพื่อเธอ อีกอย่าง การที่ทำร้ายฉันจะไม่ส่งผลประโยชน์อะไรต่อเขาแน่ ๆ”

เมื่อพูดถึงเรื่องเฮเลน แอเรียนจึงไม่อยากพูดอะไรมากนัก “อืม”

“ระหว่างฉันกับแอรี่ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น” อยู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนเรื่องคุย

แอเรียนถึงกับผงะ การที่ต้องพูดถึงเรื่องพวกนี้ยังคงทำให้เธอรู้สึกอึดอัด “คุณ… ไม่จำเป็นต้องอธิบายหรอก ฉันไม่อยากฟังมันด้วย”

เขาค่อนข้างที่จะปฏิบัติตามใจเธอในเรื่องนี้ “ก็ได้”

ความเงียบตามมาอีกครั้งราวกับว่ามันจะไม่สิ้นสุด จากนั้นแอเรียนก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายและไม่รู้สึกเบื่อเกินไป เธอไม่จำเป็นต้องหลีกเลี่ยงการจ้องมองของเขาภายใต้แสงที่มืดทึบเช่นนี้ การนั่งเงียบ ๆ ด้วยกันแบบนี้ก็ดีพอแล้ว

ผ่านไปกว่ายี่สิบนาทีมาร์คก็หยุดเคลื่อนไหวและดูเหมือนจะหลับไป สภาพปัจจุบันของเขายังคงห่างไกลจากคนทั่วไป การพูดคุยเล็ก ๆ น้อย ๆ ของพวกเขาได้ใช้พลังงานทั้งหมดของเขาไป มากจนเขาไม่แม้แต่จะมีเวลาบอกเธอว่าเขากำลังจะหลับ

เธอห่มผ้าให้เขาและเดินออกไปอย่างเบา ๆ ทิฟฟานี่ที่รออยู่ข้างนอกเกือบจะหลับไปอยู่แล้ว “โอเค ที่รัก ตอนนี้เรากลับกันได้ยัง?”

แอเรียนพยักหน้า “ฉันขอโทษ อยู่ ๆ เขาก็ตื่นขึ้นมาเราเลยคุยกันสักพัก”

ทิฟฟานี่ไม่ถือโทษเธอ “ไม่เป็นไร ถ้าเขาไม่ตื่นเธอก็มาเสียเที่ยวถูกไหม? ทีนี้เธอเลิกกังวลได้หรือยัง? ฉันจะไปส่งเธอที่บ้าน เธอควรจะนอนเร็ว ๆ ฉันอดเป็นห่วงไม่ได้ทุกครั้งที่ฉันเห็นท้องของเธอ ถ้าฉันมีลูกสองคนอยู่ในท้อง ฉันจะนอนอยู่บนเตียงเป็นเวลาสิบเดือนโดยไม่แม้แต่จะลุกไปไหนเลยแหละ!”

พอทั้งคู่เดินไปถึงทางเข้าของโรงพยาบาล ทิฟฟานี่ก็เห็นว่ามีคนมาจอดขวางรถของเธอ -- รถสปอร์ตสีแดงคันนึงได้มาจอดขวางทางออกข้างหน้ารถเธอพอดี!

ด้วยอารมณ์ที่รุนแรงของเธอทำให้เธอไม่สามารถยอมในสิ่งนี้ได้ เธอรีบเดินไปข้างหน้าและตะโกนว่า “คุณตาบอดหรอ? ไปจอดที่อื่นไปไม่หรือไง? จอดขวางรถฉันแบบนี้… อยากตายหรอ?!”