บทที่ 371 งานเลี้ยงอาหารค่ำที่ไม่น่ายินดี

แอเรียนหัวเราะอย่างน่าอึดอัดขณะที่เธออ่านข้อความบนหน้าจอจากแจ็คสัน “ฉันไม่รู้… ฉันมั่นใจว่าปกติเขาจะไม่มาอยู่ที่นี่ พวกเราควรทำอย่างไรดี?"

นิ้วของทิฟฟานี่เคาะบนหน้าจอโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว ความกังวลบนใบหน้าของเธอค่อย ๆ เพิ่มขึ้น “ไม่นะ เราแย่แน่ ๆ เขาบอกว่าที่นี่ไม่มีที่นั่งอื่นเหลือเลยเพราะฉะนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องร่วมโต๊ะกับเรา แม่ของเขาก็เห็นด้วยและบอกว่าเป็นโอกาสที่ดีที่เราจะได้รับประทานอาหารร่วมกัน พวกเราควรทำอย่างไรดี? นี่ถือเป็นการพบปะผู้ปกครองหรือไม่? ฉันบอกเขาไปแล้วว่าเราจะจบกัน แต่ฉันยังต้องแสดงเพื่อเขาอีกเหรอ? พวกเขาจะมาที่นี่เช่นกัน ฉันควรทำอย่างไรดี? ฉันควรวิ่งดีไหม?”

แอเรียนเรียกพนักงานมาเคลียร์ขยะบนโต๊ะ “อย่าเพิ่งสติแตกไป ฉันอยู่นี่ไง ตอนนี้ไม่เหลือวิธีอื่นแล้ว เธอจะต้องรวบรวมสติและอารมณ์ก่อน แต่ว่า… อีธานก็อยู่ที่นี่ด้วย จะไม่เป็นไรใช่ไหม?”

ทิฟฟานี่ผงะ “น่าจะ…ไม่เป็นไรนะ?” เธอเองก็ไม่แน่ใจเช่นกันเพราะอีธานบอกคนเหล่านั้นว่าเธอเป็นแฟนของเขา คงจะเป็นเรื่องที่น่าอึดอัดหากพวกเขาต้องพบและพูดคุยกันอีกครั้ง

แอเรียนไม่ได้รู้สึกกังวลเท่าไหร่ สุดท้ายแล้วมันเป็นเรื่องของทิฟฟานี่ เธอไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก เมื่อเธอเห็นมาร์คและแจ็คสันพาลิเลียนและซัมเมอร์ซึ่งเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์มากสองคนมาอย่างบอดี้การ์ดเธอก็รู้สึกว่าเธอเองก็ไม่มีที่ให้วิ่งหนีได้เช่นกัน เธอและมาร์คอยู่ท่ามกลางสงครามเย็นกันมาหลายวันแล้ว นี่มันสถานการณ์ไร้สาระอะไร? ทำไมเขาถึงได้เข้ามาเกี่ยวข้องในการทำความรู้จักพ่อแม่ของคนอื่น

“ทิฟฟ์… แม่มาแล้ว!” ลิเลียนมีความมั่นใจและความพึงพอใจที่หายไปนานซึ่งเป็นคุณสบมบัติของภรรยาของชายที่ร่ำรวย เธอยังปฏิบัติต่อทิฟฟานี่ด้วยความอ่อนโยนมากขึ้นด้วย

ทิฟฟานี่ปรารถนาอย่างยิ่งที่จะพบรอยแตกบนพื้นเพื่อฝังตัวเองลงไปในนั้น ถ้าให้เธออธิบายสถานการณ์ในตอนนี้ลิเลียนจะต้องต่อว่าเธอว่าพูดมากต่อหน้าทุกคนอย่างแน่นอน!

มาร์ควางมือข้างหนึ่งลงในกระเป๋าของเสื้อสูท ออร่าที่เย็นชาของเขาดึงดูดความสนใจจากทุกคนรอบตัวเขา สายตาของเขาจ้องไปที่แอเรียน เขาขมวดคิ้วหล่อเหล่าของเขาด้วยความไม่พอใจที่เธอไม่เชื่อฟังและออกจากบ้านอย่างเห็นได้ชัด อากาศก็ร้อนและเวลาเพิ่งผ่านไปได้ไม่ถึงเดือนเลยด้วยซ้ำที่เธอแท้งลูก

แจ็คสันปกปิดนิสัยขี้เล่นตามธรรมชาติของเขาและทำตัวเหมือนคนซื่อสัตย์ต่อหน้าลิเลียน แม้แต่รอยยิ้มบนใบหน้าเขาก็ดูเหมือนจะแสดงให้เห็นถึงเด็กชายข้างบ้านที่เชื่อฟังพ่อแม่ ไม่ เขาดูเหมือนผู้ชายที่โตแล้วมากกว่า เขามีคำว่า "ใจดี" "บริสุทธิ์" และ "น่ารัก" เขียนอยู่ทั่วใบหน้าของเขา

ทิฟฟานี่ทำฮึดสู้ครั้งสุดท้ายตอนที่พวกเขามาถึงตรงหน้าเธอ เธอฝืนยิ้มปลอม ๆ แล้วพูดว่า “ฉันว่าเรา… เราไปกินข้าวที่อื่นกันดีไหม? หรือเราจะนั่งแยกโต๊ะกันก็ได้ ดูสิ ฉันกับแอรินั่งโต๊ะสำหรับสี่คนกัน มันไม่เพียงพอสำหรับหกคน คราวหน้าจะดีกว่านี้ถ้าบอกเราล่วงหน้าหน่อย แจ็คสันจะได้จองห้องส่วนตัวให้”

แอเรียนก้มศีรษะของเธอ และไม่ยอมมองไปที่มาร์ค เธอไม่จำเป็นต้องมองหน้าเขาเพื่อรู้ว่าเขากำลังทำหน้าอะไรอยู่

ซัมเมอร์ไม่ได้รู้สึกว่าโต๊ะนี้จะมีปัญหาอะไร “ไม่เป็นไร เราจะเพิ่มเก้าอี้อีกสองตัว แจ็คสัน บอกให้ใครเอาเก้าอี้มาให้เราหน่อย” แจ็คสันค่อนข้างเชื่อฟัง เขาออกไปเพื่อนำเก้าอี้นุ่ม ๆ สองตัวมาวางไว้ใกล้ทางเดิน โชคดีที่ทางเดินกว้างพอ เก้าอี้สองตัวนั้นจึงไม่ได้รบกวนอะไร

ซัมเมอร์เป็นคนที่ยึดติดเรื่องมารยาท ดังนั้นเธอจึงดึงแจ็คสันให้นั่งเก้าอี้ที่เขานำมากับเธอและให้ที่นั่งที่ดีสำหรับแขกของพวกเขา ลิเลียนนั่งลงข้าง ๆ ทิฟฟานี่อย่างมีความสุข ส่วนมาร์คก็ไม่เหลือทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องนั่งข้าง ๆ แอเรียน นอกจากนี้ซัมเมอร์ยังสั่งอาหารที่แพงที่สุดในร้านอาหารอย่างใจกว้าง เธอจะสั่งมากกว่านั้นอีกถ้าแจ็คสันไม่เตือนเธอก่อนว่าพวกเขาจะไม่มีที่พอให้วางบนโต๊ะ