บทที่ 39 แอเรียน วินน์ เธอมันแพศยา

มาร์ค เทรมอนต์ เย้ยหยันอย่างเยือกเย็น คุณอยากเจอเธอหรืออยากรู้ว่าวิล ซีวาน เป็นอย่างไรบ้างกันเเน่?

แอเรียนกลั้นหายใจและลุกขึ้นพูดว่า “ฉันทานอาหารเสร็จแล้ว”

มาร์ค เทรมอนต์ มองเธออย่างเย็นชา “ผมบอกเหรอว่าให้คุณออกไปได้?”

“มีอะไรอีกไหม?” แอเรียนมองกลับมาที่เขาขณะที่ยืนอยู่ที่เดิม

“กลับบ้านตรงเวลาพรุ่งนี้หลังเลิกงาน ถ้าคุณทำอย่างนั้นไม่ได้ก็อย่าแม้แต่จะออกไปข้างนอก” มาร์คเทรมอนต์พูดแล้วขึ้นไปชั้นบนโดยปล่อยให้เธอไม่ทันได้พูดอะไร

ถ้าเป็นเรื่องอื่น แอเรียนสามารถอดกลั้นไว้ได้ แต่เธอต้องเจอทิฟฟ์ในวันพรุ่งนี้

เธอกัดฟันเดินตามเขาไป

“มาร์ค เทรมอนต์! ฉันแค่อยากเจอทิฟฟานี่!”

เสียงฝีเท้าของมาร์ค เทรมอนต์ หยุดลง “ผมถามคุณแล้ว แต่คุณเลือกที่จะไม่ตอบ ไม่มีโอกาสอีกแล้วแหละ”

แอเรียนเหมือนลูกโป่งที่เหี่ยวเเฟบ เธอรู้สึกไร้พลังต่อเขาอย่างไม่น่าเชื่อ อย่างไรก็ตามเธอนึกถึงสิ่งที่แมรี่บอกเธอว่าเธอควรทำตามสิ่งที่เขาต้องการและหัวใจของผู้ชายจะอบอุ่น... เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินตามเขาไปอีกครั้ง

“ฉันขอโทษ คุณให้ฉันไปได้ไหม?

เมื่อเข้ามาในห้อง มาร์ค เทรมอนต์ นั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้าหน้าต่างสไตล์ฝรั่งเศสและหยิบบุหรี่ขึ้นมาอย่างราบรื่น ในขณะที่เขาหยิบไฟแช็กขึ้น เขาก็วางทุกอย่างลงอีกครั้งแล้วหันไปเปิดหนังสือ น้ำเสียงของเขาหงุดหงิด

“คุณกำลังขอร้องผมเหรอ?”

“ค่ะ” แอเรียนไปยืนข้าง ๆ เขา

มาร์ค เทรมอนต์ เหลือบมองเธอ “ใครสอนให้คุณตะคอกใส่ผมแล้วมาขอร้องทีหลัง?”

ไม่รู้จะตอบอย่างไร แต่เข้าใจว่าเธอไม่สามารถอยู่เงียบ ๆ ได้ แอเรียนจึงถามอย่างชัดเจนแทนว่า“คุณต้องการให้ฉันทำอะไรเพื่อที่ฉันจะไปได้?”

มาร์ค เทรมอนต์โ ต้กลับอย่างเหน็บแนม “ผมต้องการให้คุณทำอะไรที่คุณจะได้ไม่โกรธผม?”

ทั้งสองคนไม่ยอมขยับเขยื้อน หลังจากนั้นไม่นาน แอเรียนก็ก้าวไปข้างหน้าและหยิบบุหรี่ขึ้นมายื่นให้ใกล้ริมฝีปากของเขา “ฉันรู้ว่าฉันเป็นฝ่ายผิด”