บทที่ 392 หมาป่าลูกแกะและสุนัขเลี้ยงแกะ

ลิเลียนยื่นโฉนดให้ลูกสาวดู “นี่ สิ่งนี้ เป็นที่ดินของปู่ ตอนนี้มันมีค่ามาก และเดาสิว่าใครต้องการมัน? ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก มาร์ค เทรมอนต์ และเขาจะมาเซ็นสัญญาในวันนี้! เธอจะไม่ให้อารมณ์ดีได้อย่างไร? ขอบคุณพระเจ้าที่เราลืมที่ดินผืนนี้ ซึ่งยังคงเป็นของคุณปู่ของลูกอย่างถูกต้องตามกฎหมายและเราไม่ได้ระบุว่าเป็นทรัพย์สินของเราเมื่อเราประกาศล้มละลาย ทีนี้ แม่ขอตัวก่อนนะ - แม่มีสถานที่หลายแห่งที่จะต้องไปดำเนินการตามขั้นตอนต่อไป!”

ทิฟฟานี่งุนงง ชั่วขณะหนึ่งเธอไม่สามารถรวบรวมสติตนเองได้เมื่อนึกถึงมาร์คที่จ้องอยากได้ที่ดินนั้น ซึ่งแน่นอนว่า นั่นสื่อถึงคุณค่าของมันโดยอัตโนมัติ และมูลค่านั้นเป็นของครอบครัวของเธอ มันเป็นเรื่องที่ราวกับความฝันที่เป็นจริง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันสามารถเป็นตั๋วที่พาพวกเขาออกจากความยากจนนี้ได้!

หลังจากที่ทิฟฟานี่อาบน้ำด้วยความเร่งรีบ อีธานก็โทรหาเธอเพื่อบอกว่าเขากำลังกลับบ้านจากโรงพยาบาล

บทสนทนานั้นทำให้เธอไปทำงานอย่างอืดอาด เมื่อเธอไปถึงที่ทำงานพร้อมกับเหงื่อที่ไหลรินตามผิวหนังเธอก็สายไปแล้วสิบห้านาที อย่างไรก็ตาม เธอสามารถไปที่ที่นั่งของเธอได้โดยไม่มีใครสังเกตเห็น เธอจึงหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ทันใดนั้น โครงร่างสูงตรงก็พาดผ่านทางเข้าสำนักงาน นั่นคือ แจ็คสัน เวสต์ ซึ่งวันนี้เขาได้ทำลายประเพณีของเขาที่ไม่เคยอืดอาดมาทำงาน แน่นอนว่าการเป็นเจ้านายของทั้งบริษัทจึงไม่มีใครสามารถไปหักค่าจ้างของเขาได้

แจ็คสันซึ่งดูเหมือนจะรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องเขาหันหน้าไปทางทิฟฟานี่ สายตาของพวกเขาสบกันเพียงวินาทีเดียวก่อนที่เขาจะหลบหนีไปอย่างไม่ไยดี

ทิฟฟานี่ตกใจเล็กน้อย เธอคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขาสองคนนั้นลึกซึ้งกว่านายจ้างและลูกจ้างทั่วไป แล้วทำไมเขาถึงเมินเธอเช่นนี้? นี้มันแตกต่างจากตอนที่เขาสองคนแกล้งคบกันโดยสินเชิง!

เธอใช้โอกาสในการแซวเขาตอนที่เธอเอาเอกสารไปส่งให้เขาให้เขาที่ห้องทำงาน “ว้าว ความสัมพันธ์เราพังทลายไปเร็วขนาดนั้นเลยหรอ? มิหนำซ้ำยังดึงหน้าแบบนั้นด้วย!”

แจ็คสันที่คร่ำครึมากเงยหน้าขึ้นมาหาเธอ “โอ้ อย่าเพิ่งยุ่งกับผมเลย คุณถูกจ้างเพื่อเล่นตามบทนั้น ทีนี้ก็วางเอกสารไว้ตรงนั้นแล้วก็ -- ห้าว -- ไปทำอะไรก็ตามที่คุณยังต้องทำต่อไป”

ทิฟฟานี่รู้สึกว่าหัวใจของเธอจมลงเพียงเล็กน้อย “กะ-ก็ได้ คุณคงบ้าถ้าคุณคิดว่าฉันอยากอยู่ใกล้ ๆ คุณ!”

แจ็คสันมองดูเธอขณะที่เธอจากไปก่อนที่จะลดสายตาลงดูเอกสารและถอนหายใจแผ่วเบา มีเพียงปีศาจเท่านั้นที่จะเข้าใจว่าต้องตื่นขึ้นมาตรงเวลานั้นยากเพียงใด ซัมเมอร์ออกจากบ้านกลางดึกเพียงเพื่อกลับมารบกวนการนอนอันมีค่าของเขาตั้งสองชั่วโมงโดยการจู้จี้ไม่หยุด

ในที่สุด ก็ถึงเวลาพักเที่ยง เพื่อนร่วมงานของทิฟฟานี่ทุกคนไปทานอาหารกลางวันกันหมดแล้ว แต่เธอเซื่องซึมเกินไปจึงตัดสินใจที่จะแอบงีบแทน จริง ๆ แล้วการพลาดมื้ออาหารในหนึ่งวันไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเธอ

โดยไม่คาดคิดอีธานก็โทรมา เธอกลิ้งไปบนหน้าอกของเธอบนโต๊ะทำงานและรับสายด้วยน้ำเสียง "ฮันโย่?"

“ลงมา ฉันจะพาไปกินข้าว”

ร่างกายของเธอแข็งขึ้นเล็กน้อยก่อนที่เธอจะขยับไปที่หน้าต่างและมองลงไปด้านล่าง มันเป็นการเคลื่อนไหวที่ไร้ประโยชน์ - ชั้นนั้นสูงเกินกว่าที่เธอจะมองเห็นอะไรข้างล่างนั้นได้ชัดเจน - แต่เธอแน่ใจว่าอีธานกำลังรออยู่ที่ชั้นล่าง

ทิฟฟานี่กวาดทุกอย่างลงในกระเป๋าถือของเธอตามยถากรรมและพุ่งไปที่ลิฟต์โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง เธอบังเอิญไปโดนใครบางคนในกระบวนการนี้ แต่ก่อนที่คำขอโทษจะหลุดออกจากปากเธอก็เงยหน้าขึ้นและพบว่าตัวเองจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่ห่างเหินของแจ็คสัน

คำขอโทษใด ๆ ที่เธอคิดเมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้วกลับไหลลงคอ เธอกลับแสร้งทำเป็นไม่รู้ถึงความโง่เขลาของตนเองในขณะที่เธอวางสายและสอดโทรศัพท์ของเธอกลับเข้าไปในกระเป๋า

แจ็คสันชะโงกมองชื่อผู้โทรก่อนที่จะแสงจะหรี่ลงและเห็นชื่อของอีธานเต็ม ๆ ดวงตาของเขามืดลงเล็กน้อย “ไปทานอาหารกลางวันกับอีธานเหรอ?”