บทที่ 426 หลงลืมความรู้สึกของเขา

“ฉันขอโทษทิฟฟ์ ฉันสูญเสียความควบคุมไป ได้โปรดอย่าพูดแบบนั้น โอเคไหม? ฉันอยากอยู่กับเธอ…” อีธานประนีประนอมเป็นครั้งแรกในชีวิตของเขาและกับเธอด้วย

แม้ว่าทิฟฟานี่จะเป็นคนที่ไม่เด็ดขาด แต่เธอก็ไม่เคยลังเลใจเลยเมื่อได้ตัดสินใจไปแล้ว “ลืมมันเถอะ อีธาน ฉันเพิ่งตระหนักว่าฉันไม่ควรตัดสินใจแบบนี้ตั้งแต่แรก นายไม่ควรกลับมาหาฉัน; มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราทั้งคู่ ตอนนี้นายมีทุกอย่างแล้ว นายจะมีผู้หญิงคนไหนก็ได้ที่นายต้องการ นับตั้งแต่วันที่เราเลิกกัน นายไม่ใช่ของฉันอีกต่อไปแล้ว และตอนนี้ ฉันก็เป็นของตัวเองเท่านั้น ฉันโกหกตัวเองไม่ได้ ฉันไม่ได้รักนายแล้ว”

หลังจากพูดอย่างนั้นจบ เธอก็เปิดประตูรถและจากไปโดยไม่หันกลับมามอง ภายใต้แสงไฟถนนสลัว ร่างของเธอจางหายไปในความมืด อีธานไม่ได้ลงจากรถเพื่อตามเธอและเพียงเฝ้าดูขณะที่เธอค่อย ๆ หายไปจากสายตาของเขา หัวใจของเขาเย็นชาขึ้นกับทุกย่างก้าวของเธอ เขาค่อย ๆ ย้อนกลับไปรู้สึกเหมือนเด็กกำพร้าที่เขาเคยเป็น เด็กกำพร้าคนเดียวกันที่เติบโตมากับจอร์จ สโลน คนขับรถของครอบครัวเทรมอนต์ บางสิ่งเช่นความรักไม่ควรมีที่ในหัวใจของเขาที่มีแต่ความเกลียดชัง

ในท้ายที่สุด เขาก็ถอนสายตาและบังคับตัวเองให้หยุดมองเธอ ความรักของเขาไร้สาระตั้งแต่แรกเริ่ม เขาเป็นคนที่ลากเธอเข้าไปในขุมนรกที่มืดมิด เขาไม่มีค่าพอที่จะมีค่าสำหรับเธอ

บนถนนที่ว่างเปล่า ทิฟฟานี่ต้องถอดรองเท้าหลังจากที่ข้อเท้าแพลง พื้นผิวถนนขรุขระทำให้ฝ่าเท้าของเธอมีรอยขีดข่วน เธอเดินมาสักพักแล้วและไม่เห็นว่าจะมีรถแท็กซี่ที่ว่างผ่านมาสักคัน เพื่อบรรเทาความโศกเศร้าของเธอ เธอจึงหยิบโทรศัพท์ของเธอออกมาและโทรหาแอเรียน ทันทีที่สายถูกเชื่อมสำเร็จและเธอได้ยินเสียงของแอเรียน ในที่สุดน้ำตาก็ไหลลงมาที่ใบหน้าของเธอ “แอริ ฉันและอีธานจบกันแล้ว ฉันเลิกกับเขาเพราะฉันรู้ว่าฉันไม่ได้รักเขาแล้ว”

น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แต่เธอกลั้นสะอื้น แอเรียนจึงไม่รู้ว่าเธอกำลังร้องไห้ "จริงเหรอ? ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? ทำไมฉันถึงได้ยินเสียงรถวิ่งผ่านไปมา? เธอไม่ได้อยู่บ้านเหรอ?”

เธอสูดน้ำหมูกและมองไปรอบ ๆ ตัวเธอ “ฉันไม่รู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน… แต่ฉันไม่เป็นไร ฉันว่ามันดีกว่าที่ฉันเลิกกับเขา เพราะฉันไม่ได้รักเขาอีกแล้ว ฉันยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้านิดนึง เพราะฉันกำลังตัดสัมพันธ์กับคนที่ฉันรู้จักมากว่าสามปี… ฉันรู้ว่าเธอปลอบใจคนไม่เก่ง ดังนั้นช่วยฟังฉันบ่นก็พอ…”

แอเรียนผลักมาร์คซึ่งกำลังออกกำลังกายบนตัวเธออยู่ออกไป เธอเอาเสื้อคลุมนอนมาใส่แล้วลุกจากเตียงไปเข้าห้องน้ำ เธอไม่คาดว่าทิฟฟานี่จะโทรหาเธอและพูดถึงเรื่องที่น่าเศร้าเช่นนี้ในช่วงเวลาที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้ มันคงไม่เหมาะสมถ้าเธอจะปล่อยให้มาร์คทำในสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ต่อไป "ฉันฟังอยู่ ฉันคิดว่ามันจะไม่ปลอดภัยสำหรับเธอนะที่อยู่ข้างนอกนั่นคนเดียว ให้ฉันไปรับดีกว่าไหม? มาร์คก็อยู่บ้าน เดี๋ยวฉันจะให้เขาไปส่งฉันที่นั่น”

บนเตียงนั้น มาร์คบึ้งตึงเพราะถูกขัดจังหวะ เขาอารมณ์เสียมากแล้ว; แอเรียนกล้าดียังไงถึงแนะนำให้เขาไปรับคนอื่น!

ทิฟฟานี่ปฏิเสธข้อเสนอของแอเรียน “ไม่เป็นไร ฉันอยากเดินเล่นและใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ฉันจะนั่งแท็กซี่กลับบ้านในภายหลัง ฉันรู้สึกดีขึ้นมากหลังจากได้คุยกับเธอ ฉันวางสายก่อนนะ”

แอเรียนรู้สึกกังวลเล็กน้อยหลังจากที่เธอวางสาย หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งเธอก็เปิดประตูห้องน้ำและมองไปที่มาร์ค “ทิฟฟ์เพิ่งเลิกกับอีธาน ตอนนี้เธอรู้สึกหดหู่ใจจริง ๆ แม้ว่าเธอจะปฏิเสธข้อเสนอของฉันที่จะไปรับเธอ แต่ฉันก็ยังเป็นห่วงเธออยู่ดี… เป็นไปได้ไหมถ้าหากจะ...”

ม่านตาของมาร์คหดหายทันทีเมื่อทราบข่าวการเลิกราของพวกเขา เขาเดาได้แล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป!