บทที่ 431 ตุ๊กตาบาร์บี้และราชินี

ทิฟฟานี่โต้กลับ “ฉันเป็นคนพูดเอง ฉันรู้สึกเหมือนไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมกับเขาได้อีกต่อไป และแน่นอนว่าฉันควรเลิกทันทีที่รู้ว่าเราจะไปกันไม่รอด มันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉันและไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับแม่เลย! แม่แค่กลัวว่าฉันจะไม่สามารถหาผู้ชายรวยได้อีกใช่ไหมล่ะ? ถ้าอีธานไม่ใช่น้องชายของมาร์ค แม่ก็จะไม่สนับสนุนเราเหมือนกันแหละ ไหน ๆ ก็คุยเรื่องเงินแล้ว ฉันขอเตือนแม่ว่านางฟ้าแห่งโชคลาภที่จะมอบบ้านให้แม่น่ะ หายไปแล้ว แม่จะต้องเสียเงินในการย้ายบ้านเอง ดังนั้นอย่าไปซื้อสิ่งที่ไม่จำเป็นล่ะ เราเคยได้รับรสชาติของความยากจนมาแล้ว ดังนั้นอย่าทำให้เราต้องตกเป็นแบบนั้นอีกเลย”

ลิเลียนรู้จักนิสัยอารมณ์ของลูกสาวตัวเองดี จากสิ่งที่ทิฟฟานี่พูด ลิเลียนก็รู้ได้เลยว่าทิฟฟานี่จะไม่มีทางหันหลังกลับไปอีก “ลืมมันไปเถอะ ฉันจะเปลืองน้ำลายกับเธอด้วย ไปเที่ยวให้สนุกแล้วกัน ถ้ากลับมาแล้วก็ไปหางานที่ดีทำด้วย เราไม่สามารถใช้จ่ายเงินได้โดยไม่ทำอะไรเลย ลืมเรื่องการย้ายเข้าคฤหาสน์ด้วยเงินเพียงเล็กน้อยที่ฉันมีได้เลย เราซื้อคอนโดที่ใหญ่หน่อยก็พอแล้ว คิดให้ดีก่อนออกเดทครั้งต่อไปด้วยล่ะ ถ้าจะเดทก็ให้เดทโดยมีเป้าหมายที่จะแต่งงาน อย่าไปผูกมัดตัวเองกับผู้ชายที่ไม่มีรถและบ้านเลย ฉันจะไม่ยอมรับพวกเขาแน่!”

นาน ๆ ทีลิเลียนถึงจะไม่แสดงการทักท้วงยิ่งใหญ่ - ทิฟฟานี่จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างแท้จริง “โอเคค่ะแม่!”

ประมาณตีสี่ในตอนเย็น มาร์คและแอเรียนกลับไปที่ คฤหาสน์ เทรมอนต์ เพื่อไปเอากระเป๋าเดินทางก่อนที่จะตรงไปหาทิฟฟานี่ พวกเขาทั้งห้าคนพบกันที่สนามบิน นอกจากมาร์คแล้ว ทั้งแจ็คสันและเอริกไม่ได้สวมชุดสูทในวันนี้ พวกเขาสวมชุดลำลอง ซึ่งทำให้มาร์คโดดเด่นกว่าพวกเขา

เมื่อทิฟฟานี่เห็นว่าแจ็คสันและเอริกมาด้วยเธอก็ไม่ได้แปลกใจ เช่นเดียวกับตอนที่พวกเขาไปที่บาร์ เธอคิดว่าจะมีแค่พวกเขาสามคน แต่สุดท้ายก็เป็นห้าคน ไม่สิ ตอนนั้นยังมีผู้หญิงบาร์กลุ่มนึงด้วย มาร์คเป็นคนที่ชอบทำอะไรโดยบังเอิญและไม่วางแผนก่อน แอเรียนจึงต้องตามใจเขาอยู่เรื่อย สิ่งเดียวที่ทิฟฟานี่ทำได้คือการทำใจให้ชินกับมัน

เมื่อขึ้นเครื่องบิน ที่นั่งของมาร์คและแอเรียนอยู่ติดกัน เช่นเดียวกับที่นั่งของเอริกและทิฟฟานี่ในขณะที่แจ็คสันนั่งคนเดียว การนั่งเครื่องบินที่ชั้นหนึ่งไม่แออัดเท่าไหร่ การเดินทางจึงผ่อนคลายมากขึ้น

ในช่วงไม่กี่นาทีสุดท้ายก่อนที่เครื่องจะขึ้น มีผู้หญิงร่างสูงใส่แว่นกันแดดขึ้นเครื่องมาอย่างรีบร้อนและมุ่งตรงไปที่แจ็คสัน “ขอโทษนะ ที่นั่งของฉันอยู่ข้างใน”

เมื่อแจ็คสันเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงคนนั้นจู่ ๆ เธอก็ดูประหลาดใจอย่างน่ายินดีขณะที่เธอถอดแว่นกันแดดออกและเผยให้เห็นใบหน้าที่แต่งหน้ามากเกินไป "คุณเวสต์? ช่างเป็นเรื่องบังเอิญ! ที่นั่งของเราอยู่ติดกันด้วย!”

แจ็คสันสะดุ้งก่อนที่จะฝืนยิ้มให้เธอและดึงขายาวของเขาออกไปข้าง ๆ “ใช่…ช่างเป็นเรื่องบังเอิญ”

ผู้หญิงคนนั้นเริ่มสนทนาหลังจากที่เธอนั่งลง “เราไม่ได้เจอกันมานานกว่า…ครึ่งปีได้แล้วมั้งคะ? ตอนนี้คุณมีคนใหม่หรือยัง? คุณกำลังจะไปไหน? เราอาจจะไปที่เดียวกันก็ได้”

แจ็คสันสัมผัสได้ถึงสายตาที่ล้อเลียนของมาร์คและเอริกขณะที่เขาฝืนตัวเองให้พูดว่า “เรากำลังจะไปซานย่าสองสามวัน”

หญิงสาวคนนั้นเกี่ยวแขนกับเขาอย่างเป็นกันเอง “นั่นเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ! ฉันจะไปซานย่าเหมือนกัน! ฉันไปที่นั่นเพื่อถ่ายทำโฆษณา ถ้าอย่างงั้นเราไปเที่ยวด้วยกันเถอะ!”