บทที่ 45 มันสำคัญไหม?

“แอเรียน วินน์ และเพื่อนของเธอ” เอริก นาธาเนียล ตอบด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

แอรี่ คินซีย์ ตัวแข็งทื่อและปิดปากของเธอเพื่อสังเกตการแสดงออกของมาร์ค เทรมอนต์ อย่างระมัดระวัง เมื่อเธอเห็นว่าเขาไม่ได้ตบตาอะไรเมื่อพูดถึงแอเรียน วินน์ เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงชัยชนะ เธอกำลังจะตายเพราะหลังจากได้เห็นเธอและมาร์คอยู่ด้วยกัน

เอริก นาธาเนียลยั่วให้เขาโกรธโดยแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่สนอะไรของมาร์ค เทรมอนต์ และตั้งใจจะอธิบายต่อไป “จู่ ๆ เพื่อนของเธอก็โผล่มากจากไหนไม่รู้มาล้อเลียนฉันและขอให้ฉันเพิ่มเวลาอาหารกลางวันของบริษัทเป็นสองชั่วโมงอย่างน้อยที่สุด ถ้าไม่อย่างนั้น แอเรียน วินน์ ต้องรีบเร่งมื้ออาหารของเธอ ฉันสับสนน่ะ เวลาอาหารกลางวันเพียงพอมาโดยตลอดและยังไม่ถึงเวลา มีเวลามากพอสำหรับมื้อกลางวันอีกครั้งด้วยซ้ำ… ดูเหมือนว่าพวกเขาจะรีบ…”

มาร์ค เทรมอนต์ ตัวแข็งทื่อในขณะที่การจ้องมองของเขาดุดันทันทีเช่นกันแม้ว่าจะไม่สามารถสังเกตเห็นได้

เอริกปิดปากอย่างตั้งใจหลังจากรับปฏิกิริยาของก่อนหน้านี้

เมื่ออาหารกลางวันถูกเสิร์ฟ จู่ ๆ มาร์คเทรมอนต์ ก็ลุกขึ้นพร้อมกับเสื้อโค้ทและออกไป

“ฉันจะไปก่อน”

แอรี่ คินซีย์ รีบจับแขนเสื้อของเขา “พี่มาร์ค… คุณบอกว่าวันนี้คุณจะกินข้าวกับฉัน!”

มุมริมฝีปากของมาร์ค เทรมอนต์ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยน แต่ไม่มีความอ่อนโยนในดวงตาของเขา “ไว้คราวหน้านะ เป็นเด็กดีล่ะ”

เมื่อรู้วิธีเล่นอย่างหนักเพื่อให้ได้และเข้าใจว่ามาร์ค เทรมอนต์ ไม่ชอบให้เธอทำตัวเป็นคนขี้จุกจิก แอรี่ คินซีย์ ถูกคำนวณโดยการทำตัวน่ารักและนุ่มนวล เธอขเย่งและจูบเขาที่แก้ม

“อย่าโกหกนะ โอเคไหม?”

การแสดงออกของมาร์ค เทรมอนต์ แข็งกร้าวและหันจากไปโดยไม่ตอบกลับหรือลังเล

แอรี่ คินซีย์ ตกตะลึง จับได้ว่าไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยใกล้ชิดกันมาก่อน แต่ทำไมมาร์ค เทรมอนต์ ผู้อ่อนโยนปกติถึงดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน?