บทที่ 455 เป็นไงเป็นกัน

เมื่อมาถึงเมืองใหม่ แอเรียนและทิฟฟานี่ใช้เวลาครึ่งวันในการหาที่พัก จากนั้นพวกเขาใช้เวลาครึ่งหลังในการตกแต่งบ้านหลังเล็ก ๆ ลของพวกเขา เมื่อทั้งคู่ล้มลงเตียงจากความอ่อนล้าที่เพิ่งจัดใหม่ พวกเขาก็ยิ้มด้วยความพึงพอใจ แอเรียนหันศีรษะไปด้านข้างพลางมองดูทิฟฟานี่และถามว่า “เธอโอเคจริง ๆ ใช่ไหมที่ต้องปล่อยให้แม่ของเธออยู่คนเดียวตามลำพัง?”

ทิฟฟานี่หยุดครุ่นคิดและพูดว่า “ฉันกังวลนิดหน่อย แต่ตราบใดที่เรายังติดต่อกันอยู่ก็ไม่เป็นไร เราย้ายมาค่อนข้างไกลในเมืองที่ไม่ใหญ่หรือเล็กเกินไป แม่คงจะไม่สนใจที่จะมาเยี่ยมฉัน ฉันบอกเธอว่าฉันมาที่นี่เพื่อเริ่มต้นธุรกิจและต้องการเดินทางไปทั่วโลก เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน ในทางกลับกัน เธอ… เธอคิดว่ามาร์คจะส่งคนมาคอยดูเธอไหม?”

เมื่อเธอพูดถึงเรื่องนี้แล้วแอเรียนเชื่อว่ามันเป็นไปได้สูงเพราะมาร์คดูสงบเกินไปตอนที่เธอจากมา บางทีเขาไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยเธอตั้งแต่แรกจริง ๆ เช่นเดียวกับที่เขาเคยทำมาก่อน เขาปล่อยเธอและอนุญาตให้เธอเป็นอิสระเป็นเวลาหนึ่งปีครึ่ง… แต่เธอไม่ได้สนใจพอที่จะสืบสิ่งนี้

“เขาสามารถทำอะไรก็ได้ตามที่เขาต้องการ แม้ว่าเขาจะส่งคนมาคอยดูฉัน ฉันก็จะแสร้งทำเป็นไม่รู้ เรามาเริ่มหาสถานที่เรียนทำขนมและเครื่องดื่มกันดีกว่า ระหว่างนี้เราก็ต้องเริ่มหาร้านทำเลดี ๆ ด้วย ฉันไม่มีเงินติดตัวมาก ดังนั้นเธอจะต้องจ่ายครึ่งแรกก่อนนะ ทิฟฟ์ ฉันจะค่อย ๆ ครอบคลุมค่าใช้จ่ายในภายหลังให้”

ทิฟฟานี่หยิบบัตรธนาคารของลิเลียนออกมา “ฉันบอกเธอแล้ว เราจะแบ่งปันทุกอย่าง ถ้าเธอไม่มีเงินก็ใช้ของฉัน เมื่อเธอมีเงินแล้ว เราจะใช้มันร่วมกัน ฉันตัดสินใจแล้ว เป็นไงเป็นกันในอนาคต!”

สามเดือนต่อมา

ในที่สุดร้านขนมที่ร่วมก่อตั้งโดยทิฟฟานี่และแอเรียนก็เปิดทำการสำเร็จ ในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา ทั้งคู่ได้ฝึกทำขนมไปพร้อมกับค้นหาสถานที่ เมื่อพวกเขาพบสถานที่แล้ว ก็ใช้เวลาในการออกแบบตกแต่งภายในและตกแต่งร้าน พวกเขาทำงานหนักและเหนื่อยมาก รูปร่างอวบเล็กน้อยของทิฟฟานี่ผอมลงและสง่างามมากขึ้นเนื่องจากความอ่อนล้า อันที่จริง ในตอนนี้กระดูกไหปลาร้าของเธอโดดเด่นมากขึ้น

ธุรกิจเฟื่องฟูในวันแรกของการทำการ ลูกค้าของพวกเขาส่วนใหญ่เป็นเด็กและผู้เชี่ยวชาญมืออาชีพด้านบริหารหรือธุรการจากอาคารสำนักงานฝั่งตรงข้ามถนน ลูกค้าจะแวะมาเยี่ยมเยียนในช่วงเวลาว่างท่ามกลางวันที่วุ่นวายและดื่มชานมสักแก้วหรือมาลองชิมของหวาน มันเป็นช่วงพักหายาก แต่ยินดีที่จะต้อนรับ

เนื่องจากได้รับการตอบรับอย่างล้นหลาม ซึ่งแตกต่างจากธุรกิจเปิดใหม่ทั่วไปอย่างมาก พวกเขาจึงไม่มีเวลาจ้างคนมาช่วยเหลือ ซึ่งหมายความว่าพวกเขาต้องแบ่งงานกัน - คนหนึ่งจะต้องทำงานจนท่วมหัวในขณะที่อีกคนต้องเป็นพนักงานเสิร์ฟ ในขณะนั้นพวกเขากลัวเกินไปที่จะใช้บริการจัดส่ง

พวกเขาจ้างพนักงานมาสองคนเมื่อธุรกิจของพวกเขาคงที่มากขึ้น -- คนหนึ่งสำหรับงานส่งของและอีกคนทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟ ทิฟฟานี่และแอเรียนแบ่งงานกันระหว่างทำเครื่องดื่มกับของหวาน

แอเรียนได้หลงใหลในการทำขนม เธอจำรสชาติของขนมจากร้านโปรดของมาร์คได้และพยายามรังสรรค์ของหวานที่คล้ายคลึงกันขึ้นมาใหม่ ขนมหวานที่เขาชอบนั้นทำโดยเชฟขนมชั้นสูงอย่างแน่นอน แต่เนื่องจากเธอไม่สามารถเรียนรู้สิ่งนี้จากที่ใดได้ เธอจึงต้องทดลองทำด้วยตัวเอง