บทที่ 467 ฉันไม่เมตตาผู้ที่จะทำร้ายฉัน

ในที่สุด วันอันแสนวุ่นวายของสาว ๆ ก็จบลงด้วยการที่ทิฟฟานี่นับรายได้อย่างมีความสุข “โอ้พระเจ้า แอริ เราถูกแจ็กพอตในวันทำการแรกของปี!” เธออุทาน “ตามจริงแล้ว เพียงอาคารสำนักงานที่อยู่ตรงข้ามเราคนเดียวก็ทำให้ร้านของเราคงอยู่ได้ตลอดไปแล้ว อันที่จริงฉันแน่ใจว่าเราจะจ้างคนเพิ่มขึ้นอีกสองสามวันนับจากนี้! อ้อ อีกอย่าง การมีคนสั่งจากแอปซื้อกลับบ้านมากกว่าสั่งตรงจากร้านทำให้เราเสียรายได้ให้พ่อค้าคนกลาง หากพวกเขาสั่งโดยตรง เราอาจได้มากกว่านี้! ฉันจะให้ธัญญ่าให้บัตรติดต่อเล็ก ๆ แก่พวกเขาในครั้งต่อไป”

“เรียบร้อยแล้ว ทิฟฟานี่” ธัญญ่าแทรกขึ้น “ฉันได้ให้นามบัตรของพวกเราแก่พวกเขาในระหว่างการส่งของวันนี้ ฉันบอกพวกเขาว่าพวกเขาสามารถโทรหาเราได้ทุกเมื่อที่พวกเขาอยากอาหารเรา”

เมื่อถึงเวลา ทิฟฟานี่ได้นำโบนัสที่ถูกห่อในห่อเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเด็กสาวมาให้เธอ “เรามีของเล็กน้อยให้เธอ เจ้าคนฉลาดของเรา”

ในตอนแรก ธัญญ่ารู้สึกดีใจอย่างยิ่งเมื่อได้รับรางวัลของเธอ แต่แล้วเธอก็รับรู้ถึงความหนาที่ผิดปกติ และเธอก็เริ่มรู้สึกเขินอายเล็กน้อย “เอิ่ม นี่… นี่มันมากเกินไป ใช่ไหม? มากกว่าสามเท่าของค่าจ้างปกติของฉัน แบบว่า เยอะกว่ามาก มากกกก”

“โอ้ย รับไปเถอะ เธอนี่!” ทิฟฟานี่ตอบกลับอย่างร่าเริง “วันนี้ฉันกับแอริตัดสินใจให้สิ่งนี้กับเธอก่อนหน้านี้แล้ว เราเพียงขอให้เธอเต็มที่กับพวกเรา ตกลงไหม?”

ตาของธัญญ่าเบิกโพลง ไม่มีใคร นอกจากคุณตาของเธอ ได้ปฏิบัติต่อเธอด้วยความเมตตาเช่นนี้ “หนูจะไม่ทำให้พวกคุณผิดหวัง ขอบคุณมากนะคะ!"

ไม่มีใครในห้องนี้จะเข้าใจผิดว่านี้เป็นการกุศลเพราะความสงสาร มันเป็นการแสดงมิตรภาพที่แท้จริงในหมู่เพื่อนฝูงตั้งหาก

ในระยะไกล ท้องฟ้ายามค่ำคืนพาดผ่าน คฤหาสน์ เทรมอนต์ ที่สว่างจ้า มาร์คนั่งอยู่บนพื้นห้องของเขาโดยหันหน้าไปทางหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน ขณะที่ข้าวปั้นยืดตัวอยู่บนตักเขาอย่างไม่กระตือรือร้นและหลับใหลอย่างมีความสุข เขาหวีหลังของมันอย่างนุ่มนวล และแมวก็ส่งเสียงฟี้เพื่อแสดงความพึงพอใจเป็นครั้งคราว

ในอดีตคงจะหาฉากแบบนี้ได้ยาก นับตั้งแต่แอเรียนจากเขาไป ความรักของมาร์คที่มีต่อข้าวปั้นก็เพิ่มขึ้น บางทีมันอาจจะกลายเป็นตัวแทนสำหรับวัตถุแห่งความรักที่แท้จริงของเขา

โทรศัพท์ของเขาที่อยู่ใกล้ส่งเสียงบี๊บ มีข้อความใหม่เข้ามาใหม่

เขามองดูมันและตอบอย่างรวดเร็วว่า 'พรุ่งนี้กลับไปทำงาน ทำหน้าที่ของคุณให้ดีที่สุดโดยให้แน่ใจว่าไม่มีผู้ชายคนไหนเข้าใกล้เธอ”

หลังจากนั้นเขาก็วางแมวไว้บนเก้าอี้และเดินลงไปทานอาหารเย็นที่ชั้นล่าง แมรี่ได้วางอาหารไว้บนโต๊ะแล้ว มันขัดกับความอ้างว้างและว่างเปล่าของเขาอย่างชัดเจน

เฮนรี่ยืนอยู่ข้างหลังเขา “อีธานหนีไปต่างประเทศ ในตอนนี้การติดตามเขากลายเป็นเรื่องยุ่งยากขึ้นเล็กน้อย”

“ผมโทษความอ่อนแอของหัวใจของผมที่ปล่อยให้มันหลุดมือไป” มาร์คแสดงความคิดเห็นอย่างเฉยเมย “ทุกครั้งที่ผมเล่นกับการตัดสินใจนั้น คำสาปแช่งที่พ่อของฉันพูดในคืนก่อนที่เขาจะตายก็หลอกหลอนผม อ้อนวอนให้ผมปล่อยลูกหลานนอกกฎหมายนั้นออกจากเบ็ด แต่มันยังคงข้ามเส้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันคอยเหยียบย่ำขีดจำกัดของผม มาถึงจุดนี้แล้วผมควรทำอย่างไรดี เฮนรี่? คุณคิดว่าไง?"