บทที่ 477 พระอาทิตย์ตกและการเต้นรำที่จัตุรัสสาธารณะ

แจ็คสันจ้องเธออย่างรุนแรง “คุณมีเรื่องอะไรให้จัดการด้วยเหรอ?”

สายตาของเขาทำให้เธอตกใจ “อย่ายุ่งกับฉันน่า! มันใช่เรื่องของคุณไหม?”

เขายิ้ม “ข้างในนี้ค่อนข้างอุ่น ใต้ผ้าพันคอผืนนั้นไม่ร้อนเหรอ?”

เธอดึงผ้าพันคอที่พันรอบคอเธอออก ใบหน้าของเธอรู้สึกร้อนผิดปกติ เธอสงสัยว่าเธอเสียสติไปแล้วหรือเปล่าที่ตัดสินใจสวมผ้าพันคอผืนนี้มาเพื่อพบเขา…

“คุณสวมมันมาเพื่อผมเหรอ?”

เธอตัวแข็งทื่อ บ้าเอ๊ย แจ็คสัน ไม่พูดจะตายไหมเนี่ย? เธอเริ่มคิดว่าเธอเสียสติไปแล้ว ทำไมเขาต้องพูดจายั่วเธอด้วย?

เธอตะคอกอย่างหงุดหงิด “โถ่! มันแค่ผ้าพันคอที่ฉันคว้ามั่ว ๆ ตอนออกมาเท่านั้นแหละ! ในบาร์นี้ไม่มีสาวสวยที่จะมายุ่งกับคุณหรอก คุณไม่เปลี่ยนเลยใช่ไหม? ผู้ชายอย่างคุณเหมาะกับการเป็นโสดไปตลอดชีวิตเท่านั้น เมื่อคุณแก่ คุณจะจ้องมองคู่สามีภรรยาสูงอายุที่เต้นรำในจัตุรัสสาธารณะ ในขณะที่คุณอยู่คนเดียว ช่างเป็นภาพที่น่าสมเพช!”

แจ็คสันหรี่ตาลง “มีคนบางคนพูดไว้ว่า… อะไรนะ? อ๋อ ผมขอให้คุณเลิกกับแฟน คุณถามผมว่าผมจะคบกับคุณไหมถ้าคุณเลิกให้ ผมสัญญากับคุณแล้ว ตอนนี้คุณโสดแล้ว ถึงเวลาที่ผมต้องทำตามสัญญาแล้วไม่ใช่หรือ? คุณพูดถูก ผมได้พิจารณาแล้ว ผมไม่ต้องการที่จะอยู่คนเดียวในวัยชราของผม นั่นเป็นเรื่องน่าเศร้า อย่างน้อย มันก็คงไม่เลวถ้าผมมีคนให้เต้นรำด้วยที่จัตุรัสสาธารณะ”

ใบหน้าของทิฟฟานี่เริ่มร้อนผ่าวเมื่อได้ยินคำพูดของเขา เธอผลักหน้าเขาออกไป “โอ๊ย ออกไป! ฉันไม่ต้องการเต้นรำกับคุณที่จตุรัสสาธารณะในวัยชราของฉัน ฉันจะเป็นภรรยาที่ฉลาดของเศรษฐี ที่นั่งอยู่ในลานคฤหาสน์หลังใหญ่และดูพระอาทิตย์ตก!”

แจ็คสันเอามือออกจากใบหน้าของเขา “ไม่ว่าคุณจะต้องการเต้นรำในจัตุรัสสาธารณะหรือนั่งในลานคฤหาสน์และชมพระอาทิตย์ตกดิน ผมทำได้ทั้งสองอย่างเลย” เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขา โดยรู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น เธอมีความรู้สึกว่าเขาตระหนักมานานแล้วว่าเธอต้องทนกับอะไรหลังจากที่โดนลักพาตัว เธอไม่สามารถยอมรับสิ่งนี้ได้ ดังนั้นเธอจึงแสดงสีหน้าที่ดูเคร่งขรึม “ทำไมถึงอ่อนไหวเช่นนี้? นี่ไม่เหมือนกับ แจ็คสัน เวสต์ ที่ใจป้ำเลย”