บทที่ 5 รอ

แขนทั้งสองข้างโอบเอวและดึงตัวเธอแนบเข้ามาที่ตัวเขาอย่างรุนแรง แอเรียนสัมผัสได้ถึงร่างที่เปียกปอนเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จมาใหม่ๆและกลิ่นหอมของครีมอาบน้ำจากตัวของเขา

มือของเธอประคองเข้าที่อกของเขา พวกเขาใจเต้นรัวอย่างไม่รู้ตัว

เขารีบปล่อยแขนที่โอบเอวเธออยู่อย่างปุบปับ

“ออกไปซะ”

ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย แอเรียนไม่รู้จะทำยังไง ไม่รู้ว่าเธอทำให้เขาไม่พอใจอีกแล้วหรือเปล่า เธอจึงเดินออกไปอย่างลนลานแบบนั้น

เธอเดินกลับมาที่ห้องเก็บของพร้อมกับความรู้สึกเสียใจแล้วเธอก็ลืมถามเขาเรื่องวิล ซีวานไปซะสนิทเลย เมื่อเธอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้แล้วเธอก็ไม่มีความกล้าที่จะไปเจอเขาอีก

เข้าวันต่อมา แมรี่เข้ามาหาเธอที่ห้องเก็บของพร้อมกับน้ำเปล่าแก้วหนึ่ง

“แอริ นี่ยาแก้หวัดนะจ้ะ”

แอเรียน วินน์ ถึงกับงง แมรี่รู้ได้อย่างไรว่าเธอเป็นหวัดอยู่ แล้วที่สำคัญแมรี่นำยาแก้หวัดมาให้เธอได้อย่างไรทั้งๆแมรี่ยังไม่ได้รับอนุญาตจากมาร์ค เทรมอนต์

แมรี่นั่งลงบนขอบเตียงพร้อมด้วยรอยยิ้ม และจะคลายข้อสงสัยให้กับแอเรียน

“ท่านไปทำธุระเรื่องธุรกิจน่ะ คงจะกลับมาในอีกประมาณหนึ่งเดือน และนี่คือสิ่งที่เขาฝากให้ฉันทำ ก่อนที่เขาจะไป”

แอเรียนไม่เข้าใจความรู้สึกของใจเธอเอง เธอรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่ได้ยินว่าเขาจะไม่อยู่ที่นี่ระยะหนึ่ง

หลังจากทานยา แอเรียนก็รีบเข้านอนและไปมหาวิทยาลัย

เมื่อเธอเข้าไปที่ห้องสตูดิโอ คณบดีก็เดินมาหาเธอพร้อมกับของทุกอย่างที่เธอยังไม่มีมาให้กับเธอ

“คุณวินน์ ตรวจสอบดูนะครับถ้าขาดเหลืออะไรหรืออยากเพิ่มเติมอะไร”

แอเรียนรับของเหล่านั้น”ไม่ค่ะ...ไม่ขาดอะไร นี่คือ…?”

คณบดีไม่ได้อธิบายอะไร เพียงแค่พูดว่า “ก็ดีแล้วครับ”

เมื่อคณบดีเดินออกไป เธอก็ใจจดใจจ่อจ้องมองอยู่กับสิ่งที่เธอได้รับ คงไม่ใช่มาจากมาร์ค เทรมอนต์ แน่นอนเพราะเขาไม่มีเวลาจะมาสนใจหรือไม่แม้แต่จะกังวลเรื่องของเธอในมหาวิทยาลัยเลยแม้แต่นิด

“แอริ ฉันได้ยินมาว่ามีคนคอยช่วยสนับสนุนแต่เเต่ไม่เปิดเผยตัวตน ฉันไม่ได้คาดหวังว่าจะจัดการงานให้เสร็จอย่างเร่งด่วน แต่สีของเธอมันดีกว่าของฉันอีก!”

ทิฟฟานี่ เลน ค้นดูของที่คณบดีให้กับแอเรียน

แอเรียนยังคงเงียบไม่พูดอะไรและจัดของของเธอไป

“นี่ ใครคือคนที่มารับเธอเมื่อวานน่ะ บ้าสุดๆ เกือบจะพรากชีวิตเธอไปแล้วไหมล่ะ”