บทที่ 503 สตอล์กเกอร์

แอเรียนเหลือบมองไปที่ทิฟฟานี่ที่หมดสติ ยิ้มและพยักหน้า เมื่อเธอหันกลับไป น้ำตาที่เธอกลั้นไว้นานในที่สุดก็รินไหลอาบใบหน้าของเธอ

เธอไม่เรียกแท็กซี่และตัดสินใจเดินกลับบ้านไปตามถนนที่ว่างเปล่า ทุกย่างก้าวรู้สึกเร็วสำหรับเธอ ประสบการณ์ที่ผ่านมาของเธอเริ่มแวบเข้ามาในหัว จุดสูงสุดและต่ำสุดในชีวิตของเธอรู้สึกเหมือนเป็นภาพเบลอ บางทีเธออาจจะลืมพวกเขาทั้งหมดในไม่ช้า ลืมประสบการณ์ทั้งหมดของเธอและผู้คนเหล่านั้นทั้งหมด...

ทันใดนั้นเมื่อเธอได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ เธอจึงตัวสั่น เธอกลัวเกินกว่าจะหันกลับไปมอง เธอจึงเร่งฝีเท้า น่าเสียดายที่สมองและแขนขาหลังที่ดื่มสุราของเธอไม่ยอมให้ความร่วมมือ เธอจึงสะดุดสองสามครั้ง สติสัมปชัญญะเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่เตือนเธอถึงอันตรายของการเดินคนเดียวในตอนกลางคืน

เธอกลับถึงบ้านอย่างยากลำบากและเหงื่อออกเย็นมาก มือของเธอสั่นเมื่อเธอดึงกุญแจออกมาเพื่อไขประตูและปฏิเสธที่จะปฏิบัติตามคำแนะนำจากสมองของเธอ ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน เธอก็ไม่สามารถสอดกุญแจเข้าไปในรูกุญแจได้ ในเวลานี้เธอใกล้จะหลั่งน้ำตา กลัวเกินกว่าจะหันหลังกลับ ด้วยเหตุผลบางอย่าง แสงไฟตามทางเดินของเธอก็ดับลง เธอถูกปกคลุมไปด้วยความมืด เธอดึงโทรศัพท์ออกมา เปิดไฟฉาย และเล็งไปที่รูกุญแจ ทันใดนั้น ร่างสูงปรากฏเหนือเงาเล็ก ๆ ของเธอ ทำให้เกิดภาพกลับหัวที่ประตูและผนังและดูเหมือนปีศาจ!

ดูเหมือนว่าเธอจะสูญเสียเสียงของเธอ เธอรู้สึกราวกับว่ามีพลังบางอย่างเข้าครอบงำเธอ และเธอไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย

เธอยืนตัวแข็งอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่มือหนึ่งจะคว้ากุญแจจากเธอและสอดเข้าไปในรูกุญแจเพื่อเปิดประตูให้เธอ เธอคิดว่าเธอจะถูกผลักเข้าไปในบ้านและกลัวเกินกว่าจะคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ตรงกันข้ามกับความคาดหวังของเธอ คนที่อยู่เบื้องหลังเธอไม่ได้เคลื่อนไหวรุนแรงใด ๆ ราวกับว่าเขาเพียงต้องการช่วยเธอเปิดประตู

เธอผลักประตูอย่างระมัดระวังและเข้าไปในบ้านก่อนที่จะปิดและล็อคประตูที่อยู่ข้างหลังเธอในลมหายใจเฮือกเดียวอย่างรวดเร็ว! เธอพิงประตูหอบหายใจและรู้สึกหมดแรง จากนี้ไปเธอจะต้องเผชิญหลายสิ่งหลายอย่างด้วยตัวเธอเอง เธอต้องเรียนรู้ที่จะชินกับสิ่งนี้ เธอเสียใจที่ดื่มมากเกินไป หากอีกฝ่ายมีเจตนาร้ายเธอคงไม่มีกำลังที่จะตอบโต้!

เธอได้ยินเสียงฝีเท้าค่อย ๆ หายไปจากประตู ทั้งดังและหนัก ราวกับว่าเขาจงใจบอกเธอว่าเขากำลังจะจากไป และเธอปลอดภัยแล้ว

ไม่นานเธอก็รู้ว่าชายผู้นี้ไม่ได้ทำอะไรกับเธอเลย เขาตามเธอมาที่บ้านทำไม? เมื่อเธอเปิดไฟ เธอพบชุดกุญแจอยู่บนพื้นใกล้ประตู ซึ่งเป็นกุญแจที่เธอลืมถอดออกจากรูกุญแจ ผู้ชายคนนั้นเลื่อนพวกเขาเข้าไปข้างในเพื่อเธอจริง ๆ

เธอเก็บกุญแจ ตรวจสอบให้แน่ใจว่าประตูถูกล็อคอย่างถูกต้อง ก่อนที่จะไปเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำอย่างรวดเร็ว เธอได้พิจารณาส่งข้อความถึงนายาและคนอื่น ๆ เพื่อบอกพวกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น จากนั้นเธอก็จำได้ว่านายาต้องส่งลูกเข้านอน และธัญญ่าต้องดูแลปู่ของเธอ นอกจากนั้นเธอยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับพนักงานใหม่ และพวกเขาไม่ได้พูดคุยกันจริง ๆ จัง ๆ ในที่สุดเธอก็ละทิ้งความคิดนี้ นี่คือกลุ่มเพื่อนของเธอ

เธอแตะหน้าเฟสบุ๊กของนิคโดยไม่รู้ตัว เธอส่งข้อความหาเขา เป็นความคิดที่ดีที่จะมีคนคุยด้วยในเวลานี้ อย่างน้อยก็จะทำให้เธอสงบลง นิคไม่ได้ติดต่อเธอมาระยะหนึ่งแล้ว และเธอก็ไม่ได้คาดคิดว่าเธอจะส่งข้อความหาเขา เธอประหลาดใจเมื่อเห็นว่าเขาลบเธอออกจากการเป็นเพื่อนไปแล้วเมื่อเห็นเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงสดข้างข้อความของเธอ

เธอไม่มีความรู้สึกพิเศษใด ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้ บางทีเขาอาจจะรู้ว่าเขาไม่มีวันได้สิ่งที่ต้องการจากเธอ ดังนั้นเขาจึงยอมแพ้ ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องแบกรับภาระนี้