บทที่ 507 เธอเกลียดฉันมากแค่ไหน?

แอเรียนตกใจมากเมื่อเห็นสภาพของมาร์ค "เกิดอะไรขึ้นกับคุณ? ใครทำกับคุณเป็นแบบนี้! คุณไม่มีบอดี้การ์ดเมื่อออกไปข้างนอกเหรอ? ทำไมถึงออกมาคนเดียว!”

“ฉันขออธิบายทีหลังได้ไหม?” มาร์คเพียงต้องการเข้าไปตรวจสอบว่าคนขับรถทุบตีเขาตรงไหนบ้าง

ในที่สุดแอเรียนก็ตอบสนองและช่วยพยุงเขาด้วยสุดความสามารถของเธอ หลังจากที่มาร์คนั่งลงบนโซฟาแล้ว เธอก็ไปหาชุดปฐมพยาบาลอย่างเร่งรีบ อย่างไรก็ตาม เมื่อพบและเปิดมันออก เธอก็รู้สึกค่อนข้างสิ้นหวัง “ทิฟฟ์กับฉันไม่เคยคาดคิดว่าจะเกิดอุบัติเหตุใด ๆ ขึ้น เราจึงเตรียมน้ำยาฆ่าเชื้อและผ้าพันแผลไว้เท่านั้น คุณอยากไปโรงพยาบาลไหม?”

เป้าหมายของมาร์คไม่ใช่การไปโรงพยาบาล “ไม่เป็นไร… มันไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่…”

แอเรียนประหลาดใจเมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น “อีธานทำเหรอ? เขาส่งคนมาทำหรือเปล่า?”

มาร์คไม่ได้ปฏิเสธ เขาไม่สามารถยอมรับได้ว่าเขาทำตัวเอง เพราะฉะนั้นปล่อยให้อีธานเป็นแพะรับบาปไปดีกว่า น้อยคนนักที่จะรู้ว่าจริง ๆ เขาตายไปแล้ว

แอเรียนเริ่มรักษาบาดแผลบนหน้าผากของมาร์คอย่างระมัดระวังโดยไม่ถามถึงเหตุการณ์เพิ่มเติม หลังจากที่ล้างแผลด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อ แผลก็ดูไม่ใหญ่อีกต่อไป มันสามารถใช้ผ้าพันแผลปกปิดได้ “คุณบาดเจ็บตรงไหนอีกไหม?”

มาร์คพูดไม่ออกด้วยความเจ็บปวด เมื่อเขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อของเขาออก แอเรียนก็รีบหันหลังหนีอย่างรวดเร็ว

"คุณจะทำอะไร?"

มาร์คถอนหายใจอย่างหมดหนทาง "หลังของฉัน…"

แอเรียนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยจึงหันกลับไปช่วยเขาถอดเสื้อออก แต่เธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นหลังของเขาเปื้อนเลือดไปหมด “ทำไมเราไม่ไป… โรงพยาบาลกัน? ฉันทำไม่ได้… มือของฉันสั่นไปหมดแล้ว…”

มาร์คจับมือที่สั่นเทาของแอเรียน “ไม่ต้องกลัว… แค่ฆ่าเชื้อแล้วปิดแผลธรรมดาพอ”

เธอส่ายหัว เนื่องจากความกลัวของเธอ เธอจึงไม่รู้ว่ามือของเธอกำลังถูกกุมไว้ “ไม่… ฉันทำไม่ได้… มันสาหัสเกิน

ไป… และมันจะเจ็บมากด้วย ทำไมคุณถึงมาที่สถานที่แบบนี้? คุณควรจะอยู่ที่เมืองหลวง!”

คำพูดที่เธอโพล่งไปเป็นคำตำหนิ แต่ก็เต็มไปด้วยความห่วงใยเช่นกัน เธอกำลังดุเขาเพราะเธอเป็นห่วงเขา

รอยยิ้มอ่อน ๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของมาร์ค "ไม่เป็นไร ทำไปเถอะ"

ด้วยคำขอซ้ำ ๆ ของมาร์ค แอเรียนจึงรวบรวมความกล้าที่จะฆ่าเชื้อบาดแผลที่หลังของเขา มันคงจะเจ็บจริง ๆ เพราะมาร์คกำลังเกร็งตัวโดยเอามือไปจับที่ขอบโซฟา ถ้าความอดทนของเขาไม่สูง เขาคงจะเจ็บจนเป็นบ้าไปแล้ว…

หลังจากที่เธอทำแผลเสร็จแล้ว แอเรียนก็ยังกังวลอยู่ “ทำไมเราไม่เรียกหมอมาที่นี่? ฉันไม่รู้ว่ากระดูกของคุณได้รับการกระทบกระทั่งด้วยหรือเปล่า มันอาจจะร้าวได้ ฉันควรโทรหาเฮนรี่และให้เขาส่งคนมารับคุณไหม?”