บทที่ 520 ส่วนผสมพิเศษ

นายาก็เห็นข่าวนั้นเช่นกัน มันกลายเป็นข่าวพาดหัวเลยทีเดียว ใคร ๆ ก็คงเห็นมัน “แอริ ฉันไม่ได้อยากจะยุ่งนะ แต่ ทุกคนเห็นมันหมดแล้ว มีอะไรในใจเธอรึเปล่า?”

แอเรียนปิดโทรศัพท์ของเธออย่างเฉยเมย “ไม่ ฉันไม่สนใจ การแต่งงานของฉันกับเขาเป็นเปลือกที่ว่างเปล่าอยู่แล้ว”

ไม่สนใจ? นายาไม่ได้เปิดโปงแอเรียน แต่แอเรียนมีคำว่า 'ฉันสนใจเป็นอย่างมาก' เขียนไว้บนใบหน้าของเธออย่างชัดเจน!

บรรยากาศแปลก ๆ ปกคลุมร้านขนมตลอดทั้งเช้า ไม่มีใครกล้าล้อเล่นกับแอเรียนเหมือนปกติ แม้ว่าเธอพยายามอย่างหนักที่จะแสร้งทำเป็นไม่สนใจ ทุกคนก็รู้ดีว่าเธอแค่แกล้งเฉย ๆ ท้ายที่สุด เธอเป็นคนที่จะปกปิดอารมณ์ได้ดีที่สุดแม้ว่าฟ้าจะถล่ม

จู่ ๆ หญิงสาวคนสวยคนหนึ่งก็เข้ามาในร้านในตอนบ่าย และปฏิกิริยาแรกของธัญญ่าคือการก้าวออกมาและพูดอย่างประหม่าว่า “ขนมของเราขายหมดแล้ว! ไม่มีเหลือเลย!”

เอลลี่เหลือบมองไปที่ห้องครัว “ของหวานส่วนใหญ่ของคุณทำขึ้นใหม่หลังจากที่ได้รับคำสั่งทันที ลูกค้าที่นี่ยังเยอะอยู่เลย ทำไมถึงหมดทันทีที่ฉันเข้ามา? พวกคุณแค่ไม่ขายให้ฉันเหรอ?”

ธัญญ่าโกหกได้แย่มาก เธอตื่นตระหนกและไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

นายามีประสบการณ์มากกว่า ตอนนี้มีลูกค้าจำนวนมากอยู่ในร้าน การบอกว่าไม่มีของหวานขายแล้วจะส่งผลต่อธุรกิจของพวกเขาไม่มากก็น้อย “ขอโทษค่ะ เธอไม่รู้ จะสั่งอะไรดีคะ?”

เอลลี่ไม่สนใจธัญญ่าและก้าวไปที่เคาน์เตอร์ด้วยรองเท้าส้นสูงและสะโพกที่แกว่งไปมา “สตรอเบอร์รี่ยัดไส้สองอันและอเมริกาโนสองแก้ว”

นายาสวมรอยยิ้มแบบมืออาชีพบนใบหน้าของเธอ “ต้องขออภัยด้วยนะคะ ตอนนี้เราไม่มีสตรอว์เบอร์รี่ยัดไส้แล้ว”

เอลลี่เลิกคิ้ว “คุณสามารถทำมันตอนนี้ก็ได้ แม้ว่าจะต้องใช้เวลาฉันรอก็ได้ คุณเทรมอนต์อยากกินน่ะ”

รอยยิ้มของนายาชะงัก “สักครู่นะคะ ฉันจะถามเจ้านายก่อน” หลังจากนั้นเธอก็เข้าไปในครัว “แอริ เอลลี่มาที่นี่เพื่อซื้อของหวาน เธอต้องการสตรอว์เบอร์รี่ยัดไส้ เธอบอกว่าคุณเทรมอนต์อยากกินมัน”

แอเรียนชะงักไปชั่วขณะ “บอกเธอว่าฉันจะทำให้ตอนนี้เลย ถ้าเธอมาซื้อของหวานในครั้งต่อไปก็รับออเดอร์ของเธอตามปกตินั่นแหละ อย่าพูดว่าสิ่งนี้หรือสิ่งนั้นหมด ฉันรับได้"

นายาพยักหน้าและถอนหายใจ “โอเค เธอต้องลำบากอีกแล้ว”

แอเรียนไม่ตอบพลางตั้งใจทำขนม เมื่อเธอทำเสร็จแล้ว เธอก็ขอให้ธัญญ่ามาแพ็คของเหล่านั้น

เอลลี่รับของหวานและจากไปโดยที่ตาไม่กระตุกเลยหลังจากที่จ่ายเงินไปด้วยสีหน้าแห่งชัยชนะ

มันทำให้คนที่ไร้เดียงสาอย่างธัญญ่ารู้สึกราวกับว่าเลือดของเธอกำลังเดือด “เธอแย่มาก! เธอกำลังเยาะเย้ยพวกเรา!”

นายาก็ฉุนเฉียวเช่นกัน “สามีของฉันไม่ติดตามสิ่งที่เกิดขึ้นที่บ้าน แต่อย่างน้อย เขาจะไม่ทำอะไรแบบนี้ เธอช่างเหลือเชื่อ! ฉันไม่รู้ว่าแอริทนได้อย่างไร”

ท่ามกลางการสนทนาที่ดุเดือด แอเรียนก็ก้าวออกมาจากห้องครัว “พวกเธอเป็นอะไรไป? ฉันยังไม่โกรธเลย ฉันรับได้"

นายาดูสงสัยเมื่อเห็นท่าทีของแอเรียน “เธอคงไม่ได้เติมอะไรลงไปในของหวานใช่ไหม?”