บทที่ 544 ราตรีสวัสดิ์ อรุณสวัสดิ์

มาร์คขับรถช้าลง ราวกลับเขาไม่อยากส่งเธอให้ถึงบ้านเร็ว ๆ “ฉันบอกเธอไปก่อนหน้านี้แล้ว ฉันจะไม่ยอมหมดหวังในตัวเธอ”

แอเรียนหัวเราะอย่างไร้อารมณ์ขัน “เลิกล้อเล่นได้แล้ว ฉันเคยบอกคุณไปก่อนหน้านี้แล้วว่าระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้ ฉันอยากหนีไปจากคุณตั้งนานแล้ว และในที่สุด ตอนนี้ฉันก็สมปรารถนาแล้ว ทำไมฉันต้องกระโดดเข้ากองไฟอีกล่ะ? ฉันยอมรับว่าคุณเปลี่ยนให้ฉันเป็นฉันตอนนี้โดยไม่มีคุณ ฉันคงไม่ได้เป็นตัวเองอย่างทุกวันนี้ คุณได้มอบสิ่งที่ฉันไม่เคยได้รับจากคนอื่น แต่ลึก ๆ แล้ว คุณก็ทำให้ฉันเจ็บปวด อะไรทำให้คุณคิดว่าคุณมีสิทธิ์พูดแบบนี้ได้ คุณเป็นสาเหตุการตายของพ่อฉัน แกล้งทำว่ามีความเมตตาพาฉันไปอยู่ ด้วยหรือแม้แต่แต่งงานกับฉัน แล้วยังไง? เพื่อความสบายใจเหรอ? คุณได้มันไป แล้วฉันล่ะ? แล้วพ่อของฉันล่ะ? นอกจากได้ชื่อว่าเป็นคนชั่วแล้ว พ่อฉันก็ไม่เหลืออะไรทิ้งไว้เลย ฉันจะยกโทษให้คุณได้ยังไง?”

พายุแห่งอารมณ์โกรธเกรี้ยวในตาเขาในความมืด เสียงพูดของเขาเจือไปด้วยความเจ็บปวดและความอดกลั้น “ในสายตาของเธอ ฉันไม่น่าให้อภัยเลยเหรอ? เปลี่ยนแปลงไม่ได้เหรอ?

“ใช่” แอเรียนตอบอย่างไม่ลังเล

มาร์คไม่ได้ตอบอะไรกลับไปและหยุดรถที่ริมถนนโล่ง ๆ หลังจากความเงียบเข้าปกคลุมไม่นาน แอเรียนพลันพูดขึ้นอย่างเฉยเมย “เราต่างทำตัวชัดเจนกันแล้วนะ ฉันไม่เห็นว่ามีเรื่องอะไรต้องมาโต้ตอบกันอีกแล้วระหว่างเรา ก้าวเดินไปสู่ความสำเร็จในอนาคต ในขณะที่ฉันก็เดินบนสะพานแห่งความอิสระ”

เธอไม่รู้เลยว่าอารมณ์โกรธเกรี้ยวได้กลั่นตัวอยู่ภายในใจมาร์คในเวลานี้ มาร์คกำลังคิดว่า จะพาเธอกลับไปที่ตัวเมืองด้วยวิธีที่ง่ายและโหดที่สุด กักขังเธอไว้ ข้างตัวเขาชั่วนิรันดิ์ ในทางตรงกันข้ามเขาก็ปรารถนาที่จะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกับเธอ แต่เขาก็ทนไม่ได้ที่จะกระทำแบบนั้นกับเธอ....

แต่สุดท้าย เขาก็ดึงสติได้ และมาร์คก็ค่อย ๆ ใจเย็นลง “ฉันไม่เชื่อว่าเธอไม่หวั่นไหวเลย ฉันพนันได้เลยว่าเธอยังมีฉันอยู่ในใจ”

เขามั่นใจ เพราะนั่นคือความจริงกับสิ่งที่เธอซ่อนเร้นไว้ในใจมันง่ายมากที่มาร์คจะเปิดเผยมันออกมา ความรู้สึกของแอเรียนเริ่มควบคุมไม่อยู่ เธอพยายามแกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรและต้องยอมรับอย่างเสียไม่ได้ “คุณพูดถูก ฉันยังมีคุณอยู่ในใจ คุณคือคนที่ดูแลฉันมาตลอด ครั้งหนึ่งฉันเคยยกให้คุณเป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตฉัน และค่อย ๆ ยอมรับความจริงว่าฉันคือภรรยาของคุณและเริ่มที่จะ… รักคุณ นั่นเพราะฉันไม่อยากเผยสิ่งที่คุณเคยทำมา แม้ว่า ฉันจะไม่อาจเอาชนะคุณได้ต่อให้ฉันทำมันก็เถอะ สิ่งที่ฉันต้องการตอนนี้ก็แค่ที่ที่ไม่มีคุณ ต้องการเพียงที่หลบภัยเดียวที่ไม่มีคุณอยู่ที่นั่นเลย คุณเข้าใจไหม? ฉันไม่ต้องการถูกจำกัดขอบเขตอีกต่อไป ฉันยังไม่สามารถลบคุณออกไปจากใจฉันได้หมดจนกระทั่งตอนนี้ แต่อย่างน้อยฉันก็สามารถก้าวข้ามไปอีกขั้นได้”

มาร์คหัวเราะออกมาทันที “นี่… ฉันเกรงว่าเธอจะผิดหวังเอานะ ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน ฉันก็จะไปที่นั่น จนกว่าฉันจะกลายเป็นที่พักพิงของเธอ”

เขาสตาร์ทรถอีกครั้งเพื่อเดินทางต่อหลังจากพูดจบ ราวกับว่าบทสนทนาเมื่อกี้ ไม่ได้มีผลอะไรกับเขาเลย