บทที่ 546 หนึ่งในเรื่องการแต่งงานเหล่านั้น

หญิงสูงอายุซึ่งเต็มไปด้วยความรู้สึกโกรธจัด กล่าวหาทุกคนว่าผิดเหมือนกัน “สัตว์พันธุ์เดียวกันย่อมสังสรรร่วมกัน พวกเธอทุกคนช่างน่ารังเกียจ!”

ทิฟฟานี่สาบแช่งในระหว่างที่จ้องไปที่เธอ “คุณกำลังด่าใคร? อยากมีเรื่องเหรอ? ยัยแก่! นี่ถ้าไม่ใช่เพราะนายา ฉันจะตบให้ฉาดใหญ่เลย!”

นายาร้องไห้ออกมาด้วยอารมณ์โกรธกับตาที่แดงก่ำ เธอหยิบโทรศัพท์เพื่อโทรออก ดูเหมือนเธอกำลังโทรหาสามีของเธอ “คุณอยู่ที่ไหน? แม่ของคุณกำลังก่อเรื่องในร้านที่ฉันทำงาน คุณจัดการเรื่องนี้ไหม? อย่าบอกฉันว่าคุณยุ่งและมาไม่ได้ ถ้าวันนี้คุณไม่มา เราหย่ากันที่นี่ ตอนนี้เลย ฉันทนไม่ไหวแล้ว!”

เห็นว่านายาแสดงความไม่พอใจลูกชายเขา หญิงสูงอายุเดินเข้าไปหยิบโทรศัพท์ของเธอ “เธอกล้าตำหนิเขาต่อหน้าฉันได้ยังไง? แม่เธอไม่ได้สอนเหรอมาดีสินะ? ไร้มารยาท จริง ๆ นังเด็กเหลือขอ!”

ระหว่างที่ยื้อแย่งกันนั้นโทรศัพท์ของนายาตกลงพื้นและถูกเหยียบจนหน้าจอแตกละเอียด

แอเรียน ทิฟฟานี่ และพนักงานคนอื่น ๆ เข้ามาดึงพวกเขาแยกออกจากกัน เมื่อพวกเขาทำสำเร็จ ทิฟฟานี้กดให้หญิงสูงอายุนั่งลงบนเก้าอี้ “อย่าขยับนะ ฉันไม่เคยเจอคนแก่ที่ไหนที่น่ารำคาญและทะนงตนเท่าคุณมาก่อนในชีวิตนี้!”

นายาไม่สามารถพูดได้เลยจากการที่เธอร้องไห้ไปด้วยอย่างหนัก เนื่องจากเกิดสถานการณ์ที่ไม่คาดไม่ถึง แอเรียนจึงต้องปิดร้านชั่วคราว โชคดีที่สามีของนายามาทันท่วงที ตัดสินจากสิ่งที่ปรากฎอยู่ สามีของนายาเหมือนเธอเลย เธอมีทั้งสติปัญญาและมารยาท ในขณะที่สามีเธอนั้นสูงผอมใส่แว่นสายตาและดูเป็นสภาพบุรุษ

เขาขอโทษเป็นอันดับแรกเมื่อรับรู้ถึงบรรยากาศที่อยู่ภายในร้าน “ผมขอโทษที่พวกเราได้สร้างปัญหาให้กับทุกคนนะครับ ขอโทษจริง ๆ ครับ”

หลังจากการขอโทษ เขาปลอบประโลมนายาด้วยสายตา เขาเดินไปหาหญิงสูงอายุอย่างหมดหนทาง “แม่! ทำแบบนี้ได้ยังไง? แม่ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้นะ ไม่คิดว่ามันสร้างความวุ่นวายให้ผมหรือที่ต้องลางานแล้วนั่งแท็กซี่มาที่นี่? แค่นี้ชีวิตก็มีเรื่องเครียดมากพออยู่แล้ว แม่หยุดทำตัวไร้เหตุผลสักทีได้ไหม? เพราะเรื่องเงินเดือนของเธออีกแล้วเหรอ? ผมบอกแม่ไปชัดเจนแล้วนะก่อนหน้านี้ ในเมื่อพวกเราแต่งงานกันแล้ว ผมและนายาจะดูแลเรื่องเงินของพวกเราเอง แม่ไม่ต้องเข้ามาก้าวก่าย”