บทที่ 556 ให้พื้นที่ส่วนตัวเขาหน่อย

จิตใจของเอลลี่ว่างเปล่าไปชั่วขณะก่อนที่จะตามมาด้วยคลื่นความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ อาจเป็นเพราะเธอทำผลงานได้อย่างโดดเด่นในทุก ๆ ด้าน ใช่ไหม? เธอเอื้อมมือไปทัดผมของเธอไว้ข้างหลังใบหูแล้วถามอย่างเขินอาย “ทำไมเหรอคะ?”

“เพราะเมื่อก่อนคุณจะทุ่มเทความตั้งใจทั้งหมดไปกับงานและไม่เคยพยายามจะยั่วยวนผม”

สีหน้าของเอลลี่เปลี่ยนไปและเธอก็รีบลุกขึ้นทันที “ฉัน-ฉันขอโทษ…”

มาร์คปฏิเสธที่จะให้โอกาสเธอ “คุณไปรับเงินจากแผนกการเงินได้เลย คุณถูกไล่ออก แต่คุณจะได้รับแพ็คเกจชดเชยที่ค่อนข้างดี”

เอลลี่ไม่อยากจะเชื่อเรื่องนี้ เธอมีเรื่องจะพูดมากกว่านี้แต่เธอก็หุบปากเมื่อจ้องไปที่สายตาอันเยือกเย็นของมาร์ค ในที่สุดความจริงก็โจมตีเธอ เธอสามารถรักษางานที่ยอดเยี่ยมนี้ไว้ได้หลายปีเพราะความสามารถทางวิชาชีพของเธอไม่ใช่เพราะรูปลักษณ์ที่ดี ความตั้งใจที่จะหลอกลวงไม่เพียงแต่ทำให้เธอสูญเสียโอกาสในการบรรลุเป้าหมายของเธอเท่านั้นแต่เธอยังสูญเสียรางวัลที่ใหญ่กว่าไปโดยสิ้นเชิง!

เธอรู้จักมาร์คดี หลังจากที่ทำงานให้กับเขามาหลายปี เธอรู้ดีว่าเขาเป็นคนที่เด็ดเดี่ยวมาโดยตลอด เมื่อเธอเดินออกจากอาคารสำนักงานเธอก็โยนของใช้ส่วนตัวทั้งหมดที่เธอนำออกไปพร้อมกับเธอลงถังขยะ จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในร้านกาแฟ

ทิฟฟานี่คิดว่าเธอมาซื้อของให้มาร์คเพิ่ม “คราวนี้คุณต้องอะไร?” เธอถามอย่างหงุดหงิด

“ฉันต้องคุยกับแอเรียน” เอลลี่ตอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ฉันจะไปเมื่อฉันคุยกับเธอเสร็จแล้ว”

ทิฟฟานี่กลอกตาพลางเคาะประตูห้องครัวแล้วพูดว่า “แอริ เอลลี่มาหาเธอ หล่อนบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับเธอ”

แอเรียนเปิดประตูและเดินออกมา ก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไรเอลลี่ก็พูดขึ้นก่อน “เราไปคุยกันที่อื่นได้ไหม? ที่นี่ฉันไม่สะดวก ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว”

แอเรียนมองออกไปที่ความร้อนที่ร้อนระอุข้างนอกและเลือกห้องพนักงานที่เงียบสงบแทน “ถ้างั้นก็ตามฉันไปที่ห้องพนักงาน”

ในห้องพนักงาน เอลลี่พูดตรง ๆ ว่า “ฉันถูกไล่ออกเพราะฉันพยายามจะยั่วยวนคุณเทรมอนต์”

ความประหลาดใจของแอเรียนหายไปอย่างรวดเร็ว “แล้ว?” เธอถามอย่างใจเย็น

เอลลี่ฝืนยิ้มกับริมฝีปากที่สวยของเธอ “ฉันแค่อยากจะเตือนคุณสักสองสามคำ เขาเต็มใจละทิ้งเมืองหลวงและย้ายมายังที่ที่เน่าเสียแห่งนี้ ทั้งหมดเพื่อคุณ คุณควรจะรู้สึกขอบคุณเขา อย่ารอจนกว่าเขาจะหมดความอดทนก่อนที่จะวิ่งกลับไปหาเขา”

แอเรียนมองว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องตลก “นั่นเป็นเรื่องระหว่างฉันกับเขาไม่ใช่ธุระของคุณที่จะเข้ามามีส่วนร่วม ในเมื่อคุณไม่ใช่เลขาของเขาแล้ว ฉันขอให้คุณโชคดีในการหางาน ขอให้คุณมีอนาคตที่สดใส ตอนนี้ฉันมีงานต้องไปทำ ดังนั้นฉันขอตัวนะ”