บทที่ 569 พ่อเฮ็งซวย

เธอเดินกลับไปที่ห้องและเขย่าแจ็คสันให้ตื่นขึ้นจากการงีบหลับ “เร็วเข้า ลุกขึ้นแต่งตัวเร็ว พ่อของคุณกลับมาแล้ว!”

แจ็คสันสะดุ้ง “อะไรนะ?”

เธอพยักหน้าอย่างจริงจัง “ฉันไม่ได้โกหก มันเป็นความจริง เขาอยู่ชั้นล่าง รีบลุกและลงไปข้างล่างกับฉัน ฉันตื่นเต้นเกินไปที่จะทำสิ่งนี้คนเดียว”

แจ็คสันขมวดคิ้ว เขาเดินไปที่ห้องน้ำอย่างสบาย ๆ และอาบน้ำใส่เสื้อผ้าแล้วลงไปชั้นล่าง สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาเมื่อเขามองไปที่พ่อของเขา เขาไม่ได้ทักทายแต่กลับดึงทิฟฟานี่ไปนั่งที่โซฟาข้าง ๆ เขา

“ลูกโตขึ้นแล้วนะแจ็คสัน”

แจ็คสันเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า “ผู้คนมักเติบโต ผมควรจะยังคงเป็นเด็กเหมือนในความทรงจำของคุณเหรอ?”

พ่อของเขาหรี่ตาลง แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “มันเป็นความผิดของพ่อเองทั้งหมด”

ลิเลียนรู้สึกสงสัย แต่มันเป็นเรื่องครอบครัว เธอจึงหุบปากไว้ ความอดทนของซัมเมอร์นั้นช่างน่าตกใจ มองผิวเผินเธออาจดูไม่สบายใจ แต่เธอก็ไม่ได้โกรธเคือง ทั้งครอบครัวมีความสงบสุขมากในระหว่างมื้ออาหาร ยกเว้นแจ็คสันที่มีสีหน้าเคร่งขรึมและไม่ได้พูดอะไรมาก

หลังจากทานอาหารเสร็จ ในที่สุดซัมเมอร์ก็ขาดสติและกรีดร้องใส่สามีของเธอเมื่อพวกเขากลับไปที่ห้อง "แม้แต่จดหมายฉบับเดียวก็ไม่มี ตลอดหลายปีที่ผ่านมาฉันคิดว่าคุณตายไปแล้ว... แทนที่จะหย่ากัน คุณกลับหายตัวไปอย่างสิ้นเชิง! คุณวางแผนที่จะให้ฉันรอตลอดชีวิตที่เหลือของฉันเหรอไง? ฉันจะบอกให้นะ ถ้าคุณหย่ากับฉันตั้งแต่แรก แจ็คสันคงมีพ่อใหม่ไปแล้ว!”

แอตติคัสดูสำนึกผิดเล็กน้อย “ซัมเมอร์ ผมทำตัวแย่กับคุณตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในตอนแรก ผมตั้งใจอย่างเต็มที่ในการบรรลุความฝันของตัวเอง แต่หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อผมตัดสินใจที่จะกลับบ้านแต่ผมก็ไม่กล้า ถ้าคุณไม่โทรหาผมและบอกผมว่าแจ็คสันกำลังจะแต่งงานเร็ว ๆ นี้ ผมคงจะหาข้ออ้างที่จะกลับมาบ้านไม่ได้ เป็นความจริงที่ผมจดจ่ออยู่กับการใช้ชีวิตตามความฝันในวัยเยาว์และไม่ได้นึกถึงความรู้สึกของคุณหรือแจ็คสันเลย ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าคุณกับแจ็คสันสำคัญกว่าความฝันของผมอีก”