บทที่ 574 กลิ่นหอมและความไร้ยางอาย

นีน่าดูเหมือนจะไม่รู้สึกถึงความเยือกเย็นในน้ำเสียงของเขาโดยสิ้นเชิง “ฮ่าฮ่า… คุณจะโยนฉันออกไปจริง ๆ เหรอ? ความสัมพันธ์ของเรานั้นตื้นเขินขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันรู้สึกว่าเราสนิทกันมากพอที่จะแบ่งปันกันได้ทุกอย่างนะ ฉันนอนบนเตียงของคุณไม่ได้เหรอ?”

มาร์คไม่ได้ให้คำตอบในทันที เขาออกมาจากห้องเสื้อผ้าหลังจากที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเดินลงไปข้างล่างทันที คำเดียวที่เขาทิ้งไว้ให้เธอคือ “ความสัมพันธ์ของเราไม่ได้สนิทสนมอย่างที่เธอคิด บ้านของฉันกฎของฉัน ฉันจะพูดแบบนี้ครั้งนี้ครั้งเดียว”

นีน่ารอจนกว่ารถเขาจะออกจากคฤหาสน์เทรมอนต์ก่อนที่จะปีนออกจากเตียง

ใบหน้าของเธอดูไม่ธรรมดาและเฉยเมยอีกต่อไป ลึก ๆ ข้างใน เธอรู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ควรจะล้อเล่นด้วย อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ทำให้เธอคลั่งไคล้เขามากยิ่งขึ้น เธอถูกบังคับให้ยอมแพ้เมื่อเห็นว่ามาร์คและแอเรียนรักกันมากแค่ไหน แต่ตอนนี้พวกเขาได้แยกจากกันในที่สุด เธอปฏิเสธที่จะยอมและต้องการลองอีกครั้ง

ห้องนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของมาร์ค ซึ่งทำให้เธอเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า ทุกครั้งที่เธอหลับตา เธอหวังว่าจะได้อยู่ที่นี่ตลอดไปและอยู่กับเขาไปจนวันสุดท้าย ความคิดเหล่านี้เบ่งบานตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอพบเขา พลางค่อย ๆ ซึมลึกเข้าไปในหัวใจของเธอตามกาลเวลา

เมื่อหัวของเธอเต็มไปด้วยความคิด เฮนรี่ก็มาถึงประตูห้องนอนและพูดกับเธออย่างแผ่วเบาว่า “คุณมอร์แรน คุณพ่อของคุณโทรมา กรุณารับสายด้วยครับ"

นีน่ารู้สึกลังเลเล็กน้อยเมื่อถูกตัดขาดจากฝันกลางวันของเธอ เธอตอบสั้น ๆ แล้วเดินลงไปข้างล่าง ชาร์ลส์ได้โทรหาคฤหาสน์เทรมอนต์โดยตรง "สวัสดี?" เธอตอบอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย “มีอะไร? หนูไม่ได้บอกพ่อเหรอว่าหนูไม่ต้องการอยู่ต่างประเทศ?”

ชาร์ลส์เพิ่งลงจอดที่สนามบินและตัวสั่นด้วยความโกรธ “เจ้าเด็กน้อยโง่เขลา ฉันจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้! เธอไม่เคยฟังฉันเลย ฉันจะเลี้ยงลูกสาวที่ไร้ยางอายเช่นนี้ได้อย่างไร? มาร์คแต่งงานแล้ว เธอทำให้ฉันอับอายด้วยการไปเกาะติดสามีของคนอื่น!”

ชาร์ลส์เคยสั่งสอนลูกสาวของเขาในลักษณะที่เป็นมิตรและไม่เคยโกรธมากเกินไป อารมณ์ของนีน่าระเบิดขึ้นจากการดุของเขา “ถ้าหนูทำให้พ่ออับอายมากขนาดนั้น ทำไมพ่อไม่ตัดหนูออกจากครอบครัวเลยล่ะ? มาร์คเป็นสิ่งเดียวที่หนูต้องการ หนูจะไม่ยอมแพ้ต่อเขา ตราบใดที่ยังมีโอกาส หนูจะไม่กลับบ้านกับพ่อ พ่อจะไม่มีวันหาหนูเจอ!”

จากนั้นเธอก็วางสายทันทีและคว้ากระเป๋าสัมภาระของเธอและออกจากคฤหาสน์เทรมอนต์ไป เธอจะตามมาร์คไปทุกที่ที่เขาไป ตราบใดที่เธอสามารถหลีกเลี่ยงชาร์ลส์ได้!

ชาร์ลส์เดินทางข้ามคืนไปยังเมืองหลวงและรีบไปที่คฤหาสน์เทรมอนต์ทันที ผลลัพธ์เป็นไปตามที่คาดไว้ซึ่งเปล่าประโยชน์ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากไปที่สำนักงานและไปพบมาร์ค เมื่อเขาไปถึงห้องทำงานของผู้บริหารในตึกเทรมอนต์ ทาวเวอร์ มาร์คก็พูดอย่างเย็นชาว่า “ตอนที่ผมออกมาเธอยังอยู่ในคฤหาสน์เทรมอนต์ ผมไม่รู้ว่าตอนนี้เธอหนีไปไหน ผมหวังว่าคุณจะพาเธอกลับไปโดยเร็วที่สุด ผมไม่มีเวลาดูแลลูกสาวของคุณหรอกนะครับ”

ชาร์ลส์สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงทางทัศนคติของมาร์คที่มีต่อเขา เขาไม่มีเวลาสำหรับการวิเคราะห์อย่างละเอียดท่ามกลางการพลิกผันมากมาย “เธอต้องซ่อนตัวจากฉันแน่นอน… โปรดพิจารณาความทรมานของฉันในวัยชรานี้ด้วย ช่วยติดต่อเธอให้ฉันและหลอกให้เธอมาที่นี่ให้หน่อยนะ ฉันจะพาเธอกลับไปทันที ฉันจะไม่ทำให้นายลำบากอีกต่อไป ได้โปรดเถอะ ฉันขอร้อง…”