บทที่ 584 เจอกับคุณย่า

ทันทีที่เขาเดินเข้ามาในคอนโด ก็ได้รับหมอนอิงโยนเข้าที่หน้าเขาเต็มๆ หญิงชราเอนหลังพิงโซฟา กำลังต่อว่าเขา “ถ้าเธอดูแลฉันไม่ได้ ทำไมเธอถึงขอให้ฉันอยู่?

มาร์คมองต่ำลงไปขณะที่เขาก็ท่องจำวลีนี้อยู่ภายใน ‘ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นี่คือคุณย่าของแอเรียน’

เขาต้องเรียกเธอว่า “คุณย่า” ด้วย เขาต้องควบคุมความโกรธของเขา…

เขาหยิบหมอนอิงขึ้นมาและเดินตรงไปที่โซฟา “ผมจะช่วยพาคุณไปที่ห้องน้ำเอง”

หญิงชรายื่นแขนโอบรอบคอเขาอย่างเผิน ๆ และไม่ค่อยแน่ใจร่างกายของเขา “คุณค่อนข้างไว้ใจได้เลยนะพ่อหนุ่ม ฉันคิดว่าคุณกับแอเรียนหย่ากันไปแล้วเสียอีกไม่ใช่หรือ? ทำไมคุณถึงยังพยายามเพิ่มคะแนนความโปรดปรานอีกล่ะ?”

จิตใจของมาร์คกำลังกระซิบ “พวกเรายังไม่ได้หย่า… เธอยังเป็นภรรยาของผม ผมทำบางอย่างที่ไม่ดี เพราะอย่างนั้นเธอเลยโกรธผม”

หญิงชรามองเขาด้วยสายตาหงุดหงิด “คุณทำอะไร? คุณนอกใจแอเรียนเหรอ? พวกคนรวยนี่เหมือนกันหมด คุณไม่สามารถรับมือเรื่องของตัวเองได้เลย ทำไมคุณต้อง

เอาตัวเองมาเกี่ยวข้องกับฉันด้วย? ฉันมาติดแหง่กที่นี่เพียงลำพังไม่มีคนคุยด้วยและฉันยังต้องรอถึงครึ่งวันเพื่อจะได้ดื่มน้ำสักแก้ว”

มาร์คไม่ได้อธิบายชัดมากนัก ทั้งหมดที่เขาต้องการคือแก้ปัญหาที่อยู่ตรงหน้าเขา ตอนนี้เขาพอได้ไอเดียคร่าว ๆ แล้วว่าแอเรียนเหนื่อยล้าหลังจากตามใจหญิงชราแทบ จะทุกเวลาของวันอย่างไร

ที่จริงแล้ว หญิงชราไม่ได้เคลื่อนไหวไม่ได้เลยสักทีเดียว เธอเกือบจะสามารถทำทุกอย่างได้ด้วยตนเอง เมื่อส่งเธอไปถึงห้องน้ำ ครั้นเธอเสร็จธุระเธอเรียกมาร์คอีกครั้งเพื่อพาเธอกลับไปที่โซฟา มาร์ครู้สึกได้ถึงบางอย่าง “คุณไม่ได้อยากอยู่กับแอริจริง ๆ สักหน่อยหรือคุณอยากอยู่? ถึงว่าทำไมคุณต้องทำเรื่องยุ่งยากให้กับเธอ”

หญิงชรามองไปที่เขาอย่างสงบ “เธอคือนักธุรกิจจริง ๆ เธอฉลาดพอ แอเรียนไม่ได้ติดหนี้บุญคุณฉัน เธอยังเด็ก ทำไมเธอต้องมาอยู่กับผู้หญิงแก่ ๆ อย่างฉันล่ะ? เธอเหมือนกับพ่อของเธอ เธอกระทั่งรับฉันมาดูแลแม้ว่าฉันไม่เคยมาหาเธอเลยปีนั้น… ฉันรู้สึกผิด ฉันจะเอาเปรียบเธอแบบนี้ได้ยังไง?”

มาร์ครู้สึกเงียบไปชั่วครู่และพูดว่า “คุณคือคุณย่าของเธอ แน่นอนว่า เธอจะดูแลคุณเอง อย่าคิดมากถึงมันเลย ตระกูลเทรมอนต์สามารถดูแลคุณได้เช่นกัน เว้นแต่ว่า เธอยังไม่ต้องการกลับบ้านกับผม… เรามีเรื่องแตกหักกันนิดหน่อยในความสัมพันธ์ ถึงว่าทำไมเรื่องราวถึงลงเอยแบบนี้ ถ้าคุณเอาผลประโยชน์ของเธอมากกว่าตัวเองจริง ๆ ช่วยบอกให้เธอกลับบ้านที หลังจากนั้นคุณจะได้กองทัพคนรับใช้ที่คฤหาสน์เทรมอนต์สำหรับคุณโดยเฉพาะเพื่อทำตามทุกอย่างที่คุณต้องการ”

หญิงชรารู้สึกระแวงการกระทำเขา “คุณไม่ได้เกลียดพวกฉันเหรอ? เรื่องเครื่องบินตก ค่อนข้างน่าอดสูทีเดียว ทำไมตอนนี้เธอถึงพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ? ฉันไม่กลัวว่าเธอ จะหัวเราะเยาะฉัน ฉันเพียงแค่จะพูดมันออกมา ฉันเคยกลัวที่ต้องจ่ายค่าชดเชยให้กับตระกูลเทรมอนต์ นั่นเป็นสาเหตุว่าทำไมฉันถึงอยู่ที่อื่นและไม่พาแอเรียนไปกับฉันด้วย แอเรียนบอกว่า… พ่อของเธอบริสุทธิ์ในเหตุการณ์เครื่องบินตกนั้นจริงหรือ?”

มาร์คขมวดคิ้ว “ทุกอย่างมันเป็นเรื่องในอดีต ผมรักเธอ นั่นเพียงพอแล้ว อีกอย่าง… คุณไม่ได้ติดหนี้บุญคุณอะไรกับตระกูลเทรมอนต์เลย”

เขาไม่เต็มใจที่จะบอกเรื่องทั้งหมดกับเธอ หญิงชราคงมองมันออก เธอเลยไม่ได้รบเร้าเขาไปมากกว่านี้ “คุณแค่ต้องการให้แอเรียนกลับไปที่คฤหาสน์ใช่ไหม? ฉันไม่ได้มีจุดหมายที่จะอยู่กับเธอไปตลอดชีวิตหรอกนะ แต่ฉันไปไหนไหนไม่ได้จนกว่าขาฉันจะดีขึ้น คงจะดีไม่น้อยถ้าแอเรียนยอมกลับไปกับคุณ ผู้หญิงคนไหนบ้างไม่อยากเป็นคุณนายเทรมอนต์ ใช่ไหมล่ะ? พวกความต้องการพื้นฐานของพวกหล่อน คงได้รับการดูแลเป็นอย่างดีแถมเธอยังไม่ต้องมีเรื่องกังวลอีกด้วย เธอคงสามารถมีทุกอย่างได้ดังที่เธอต้องการและอีกมากมาย”