บทที่ 602 น่าอายขายขี้หน้า

ทิฟฟานี่ก้าวไปข้างหน้าและยื่นเงินของโคลอี้ให้ธัญญ่า "เก็บมันไว้ อย่าปฏิเสธเงินฟรี คิดเสียว่าสุนัขกัด ไม่มีประโยชน์ที่จะคิดคำนวณกับคนอย่างเธอ เธอมีที่พักไหม? เดี๋ยวฉันจองห้องให้ ใจเย็น ๆ น้า มาสนุกกันในอีกสองสามวันข้างหน้ากันเถอะ”

“พักที่โรงแรมนี้สิ” แจ็คสันแนะนำ “ผมจะบอกแผนกต้อนรับให้เตรียมห้องสองสามห้องให้พวกคุณ โรงแรมนี้เป็นของครอบครัวผม ไม่ต้องเกรงใจ”

ทิฟฟานี่มองแจ็คสันอย่างตกใจ เธอยังคงค่อนข้างมืดมนเกี่ยวกับความมั่งคั่งของครอบครัวเวสต์ พวกเขาเป็นเจ้าของโรงแรมขนาดใหญ่นี้จริง ๆ ครอบครัวเวสต์ดูเหมือนจะมีหุ้นส่วนอยู่ในทุกที่

จู่ ๆ มาร์คก็คว้าไหล่แอเรียนไว้ "ไปกันเถอะ กลับบ้านกับฉัน”

“ฉันไม่ต้องการ” แอเรียนสะบัดเขาออกไป

มาร์คก้มศีรษะลงพลางกระซิบข้างหูแอเรียน “แมรี่ไม่สบายเมื่อไม่นานนี้ เธอไม่ต้องการเจอเขาเหรอ? เขาเคยคลั่งไคล้เธอมากนะ”

แอเรียนกัดฟัน "ก็ได้ ฉันจะไป ฉันจะไปพบแมรี่กับเฮนรี่ จากนั้นฉันจะกลับโรงแรม ฉันจะไม่อยู่ในคฤหาสน์เทรมอนต์”

แจ็คสันไอแห้ง ๆ “เอ่อ… อย่างที่คุณเห็น ธุรกิจกำลังเฟื่องฟูในโรงแรมนี้ เรามีห้องว่างเหลือไม่มากแล้ว มันจะดีกว่าถ้าคุณอยู่ในคฤหาสน์เทรมอนต์”

แอเรียนพึมพำ “นี่ไม่ใช่โรงแรมแห่งเดียวในเมืองหลวงนะ คุณรู้ใช่ไหม?”

มาร์คยิ้มออกมา “หืม? ถ้าฉันต้องการ ฉันจะทำให้แน่ใจว่าเธอไม่สามารถพักในโรงแรมไหนในเมืองหลวงได้เลย อย่าดื้อนักสิ”

น่าเสียดายที่มาร์คไม่ได้โกหก เพียงแค่เขาเอ่ยปากก็ไม่มีโรงแรมไหนกล้ารับแอเรียนแล้ว

ทิฟฟานี่เข้าร่วมและพูดเช่นเดียวกับแจ็คสัน “แอริ กลับบ้านกับมาร์คเถอะ ไปเยี่ยมคุณย่า แมรี่และเฮนรี่ นานมากแล้วที่เธอไม่ได้กลับบ้าน พวกเขาต้องคิดถึงเธอแน่ ๆ ไม่ใช่ว่าเธอจะตายถ้าจะอยู่สักสองสามวันใช่ไหมล่ะ?”

เมื่อมาถึงจุดนี้ แอเรียนรู้ว่าเธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงสิ่งนี้ได้ สุดท้ายแล้ว นี่คือเมืองหลวง เธอจะหนีจากมาร์คได้อย่างไร? เธอไม่มีทางเลือกนอกจากต้องตามเขากลับบ้าน

หลังจากออกจากโรงแรม มาร์คก็ช่วยคุณย่าของแอเรียนตามหน้าที่พลางดูเหมือนเด็กที่มีความกตัญญูกตเวที “คุณบอกว่าอยากออกจากบ้านเพื่อความสนุกสนาน วันนี้คุณสนุกไหม?”