บทที่ 611 คุณเชื่อฉัน ใช่ไหม?

เธอนั่งเงียบ ๆ อยู่บนเตียงเป็นเวลานานก่อนที่เธอจะเริ่มหัวเราะตัวเอง จากนั้นเธอก็ลุกจากเตียงและอาบน้ำตามปกติเพื่อเตรียมตัวไปที่ร้าน

ขณะแปรงฟัน เธอสังเกตเห็นหยดน้ำที่ด้านล่างของแก้ว แปรงสีฟันของมาร์คชื้นเล็กน้อยเช่นกัน นั่นหมายความว่าเมื่อคืนนี้ไม่ใช่ความฝัน เขามาที่นี่จริง ๆ และ… เขาใช้แก้วของเธออีกแล้ว!

จิตใจของเธอมึนงง เธอโยนแปรงสีฟันของเขาลงถังขยะ เขาจากไปหลังจากที่ฉวยโอกาสเธอโดยไม่มีคำว่า "ลาก่อน" ด้วยซ้ำ เธอเป็นอะไรสำหรับเขา? เมื่อคืนเขาหลับสบายมากเลยใช่ไหมล่ะ? ไม่มีปัญหากับโรคนอนไม่หลับแล้ว? ในทางกลับกัน เธอกลับนอนไม่หลับและยังตื่นสายไปหนึ่งชั่วโมง!

ขณะที่เธอกำลังแปรงฟันและบ่นกับตัวเอง เธอได้ยินเสียงเปิดประตูจากด้านนอก ร่างกายของเธอแข็งทื่อ จากนั้น มาร์คก็ปรากฏตัวที่ประตูห้องน้ำพลางถืออาหารเช้าของเธอ “เธอตื่นแล้วเหรอ? เร็ว ๆ เข้าและมากินอาหารเช้าด้วย ฉันจะไปส่งเธอที่ร้านและกลับไปที่เมืองหลวง ฉันขอโทษที่มาหาดึกไปหนอ่ย”

เธอครางตอบกลับจากนั้นก็แปรงฟันอย่างแข็งทื่อต่อไป จิตใจของเธอวุ่นวาย เขายังคงอยู่ที่นี่และเพิ่งออกไปซื้ออาหารเช้ามา เขายังพูดบางคำที่ไม่ตรงกับนิสัยปกติของเขา เขาใจดีกับเธอขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? เขายังขอโทษที่มาดึกเกินไปด้วย ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้ห่างกันถึง 2,000 กิโลเมตร และเพียงแค่อาศัยอยู่บ้านตรงข้ามกัน มันไม่น่าเบื่อหน่ายสำหรับเขาเหรอ?

ตอนแรกเธอคิดว่าเพิ่งจะสองถึงสามทุ่มเมื่อเขาเคาะประตูบ้านเธอเมื่อคืนนี้ ต่อมาเธอพบว่าจริง ๆ แล้วเวลานั้นใกล้ตี 1 กว่าเขาจะกอดเธอเสร็จก็เกือบตี4แล้ว ถ้าเมื่อคืนเธอไม่ได้เข้านอนเร็ว เธอคงไม่ได้ตื่นตอนบ่ายนี้หรอก

เธอหันกลับมาหลังจากที่แปรงฟันเสร็จแล้วและพบว่ามาร์คยังคงยืนอยู่ที่ประตูห้องน้ำ เธอรู้สึกวิตกกังวล เมื่อตามสายตาของเขาไป ดวงตาของเธอก็จับจ้องไปที่แปรงสีฟันที่เงียบ น่าสงสารและดูไร้เดียงสาในถังขยะ เธอโกหกอย่างเชื่องช้า “ฉัน… บังเอิญทำมันหล่นลงกับพื้นตอนที่หยิบแก้ว ฉันเดาว่าคุณคงไม่ต้องการมันแล้ว ฉันเลยโยนมันทิ้งไป ไม่เป็นไรหรอก ไปกินอาหารเช้ากันเถอะ ฉันตื่นสาย ฉันเลยต้องรีบ!”

“อ้อ” มาร์คตอบอย่างสุดซึ้งแล้วยกอาหารเช้าไปที่โต๊ะอาหาร

แอเรียนรู้สึกงงเล็กน้อย เธอกลัวที่จะสัมผัสเส้นประสาทที่บอบบางของเขา กลัวว่าเขาจะพลิกพลันอีกครั้งและบังคับให้เธอกลับไปที่เมืองหลวง เธอยังไม่พร้อม “เอ่อ… คุณเชื่อฉันใช่ไหม?”

เขาเงยหน้ามองเธอด้วยสีหน้าไม่ใส่ใจ “ทำไมจะไม่เชื่อล่ะ? เรื่องแปรงสีฟันเหรอ? ฉันจะเชื่ออย่างที่เธอพูดนั่นแหละ มันเป็นเรื่องเล็กน้อย ฉันไม่จำเป็นต้องเปิดโปงเธอ”

มุมริมฝีปากของเธอกระตุก ตามที่คาดไว้ เขาไม่เชื่อคำอธิบายของเธอเลย เขาอาจจะดูเหมือนว่าเขาเชื่อ แต่เขารู้ว่าเธอกำลังโกหก เธอไอแห้ง ๆ และพยายามเริ่มบทสนทนาใหม่อย่างระมัดระวัง “คุณบินมาที่นี่ด้วยแรงกระตุ้นใช่ไหม? คุณกำลังจะกลับวันนี้ด้วย คุณจะไม่เหนื่อยเหรอ?”