บทที่ 613 แบ่งปันพรของเธอ

ทิฟฟานี่ยื่นขวดของตัวเองให้อายหนึ่งขวด “นี่.. ตอนนี้เราเจ๊ากันแล้วใช่ไหม? หน้าอกของเธอมีขนาดเล็ก เธอควรดื่มเยอะ ๆ บางทีมันจะอาจโตขึ้น”

อายตบแขนทิฟฟานี่และแสร้งทำเป็นเขินอาย “หยุดนะ! เอ่อ ช่วงนี้เธอสบายดีมากเลยนะ เราได้รับค่าจ้างเท่า ๆ กัน แต่เธอมีน้ำใจกับตัวเองมาก เธอมักจะใส่เสื้อผ้าที่แตกต่างกันและถือกระเป๋าที่แตกต่างกันทุกวัน นาฬิกาที่เธอสวมใส่นั้นก็มีราคาหลายพันเช่นกัน เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ร่ำรวย แต่เธออาจถูกมองว่าเป็นคนที่แต่งตัวเก่ง”

ทิฟฟานี่ไม่ตอบ ในบริษัทเดิมของเธอ ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วเพียงเพราะเธอถือกระเป๋าถือมูลค่าหลายหมื่นจนเธอหนักใจและต้องลาออก ตอนนี้ เธอใช้ความพยายามอย่างมากในการประพฤติตนในบริษัทของแจ็คสัน เธอแต่งตัวธรรมดาและใช้นาฬิการาคาถูกที่สุดที่มีที่บ้าน กระเป๋าที่เธอใช้เธอก็ซื้อมาจาก Amazon ในมูลค่า 15 ดอลลาร์ สุดท้ายอายก็ยังมองว่าเธอเป็นคนมีฐานะที่ดี เธอควรจะแต่งตัวในชุดร้านมือสองเพื่อให้ดูยากจนเหรอ? คุณภาพชีวิตของนักออกแบบแฟชั่นควรจะต่ำขนาดนั้นเลยเหรอ?

ความเงียบของเธอไม่ได้หยุดปากเล็ก ๆ ที่พูดพล่อย ๆ ของอาย “อ้อ ฉันได้ยินมาว่าคุณเวสต์หมั้นแล้วนะ ข่าวนี้สะเทือนใจมาก เขาเคยต่อต้านการแต่งงาน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาได้พบรักแท้แล้ว มันไม่ง่ายเลยนะ เราทุกคนต่างเศร้าแต่เราก็ยินดีอย่างจริงใจสำหรับเขา ในที่สุดอโดนิสก็ได้รับตอนจบที่มีความสุขของเขา เขาเปลี่ยนเลขาสาวเป็นผู้ชายด้วยซ้ำ อิทธิพลของผู้หญิงคนนั้นที่มีต่อเขาค่อนข้างชัดเจน ฉันสงสัยจังว่าใครคือผู้หญิงที่โชคดีคนนั้น”

ทิฟฟานี่แอบพอใจกับตัวเอง เธอเกือบตบหน้าอกตัวเองและประกาศว่า ‘ฉันคือหญิงสาวผู้ยิ่งใหญ่ที่จัดการเจ้าแก่บ้านั่นได้’ แต่โชคดีที่เธอยังควบคุมตัวเองได้ “กลับไปทำงานเถอะ หยุดเม้าท์มอยได้แล้ว เธอจะถูกตำหนิอีกครั้งหากหัวหน้าแผนกจับได้”

อายมองไปที่หัวหน้าแผนกแล้วเดินกลับไปที่ที่นั่งของเธออย่างเชื่อฟัง “เธอคิดว่าเราจะได้ทานอะไรเป็นอาหารในค่ำคืนนี้?”

“ปูตัวใหญ่ ๆ และกุ้งล็อบสเตอร์ตัวใหญ่ ๆ” ทิฟฟานี่ตอบโดยไม่ได้คิด

อายเริ่มสงสัย “เธอรู้ได้อย่างไร? เธอดูมั่นใจมาก”

ทิฟฟานี่ยิงรอยยิ้มลึกลับให้เธอ “เพราะฉันอยากกิน”

เมื่อถึงเวลาอาหารมื้อเย็น อายก็เห็นว่าบนโต๊ะโรงอาหารของบริษัทเต็มไปด้วยปูและล็อบสเตอร์ขนาดใหญ่ เธออ้าปากค้างใส่ทิฟฟานี่ ผู้ซึ่งตอนนี้เป็นเหมือนพระเจ้าสำหรับเธอแล้ว “เธอคือพระเจ้าจริง ๆ เธอยังสามารถรู้ว่าคุณเวสต์จะเลี้ยงอะไรเราด้วย นี่มันหรูหราเกินไปและยังมีไม่จำกัดด้วย เราสามารถกินได้มากเท่าที่เราต้องการและเอาของเหลือกลับบ้านได้ด้วย นี่มันฟุ่มเฟือยเกินไปมาก มื้อนี้ราคาเท่าไหร่เชียว? วันนี้มีพวกเราหลายคนทำงานล่วงเวลาด้วย…”

ทิฟฟานี่แกะขาปูอย่างสบาย “ฮิฮิ คราวหน้าบอกฉันด้วยว่าเธอรู้สึกอยากกินอะไร แล้วฉันจะลอง 'เดาให้ถูก'” ในความเป็นจริง เธอได้ส่งข้อมูลไปให้แจ็คสันแล้ว การทำงานล่วงเวลาก็เหนื่อยพอแล้ว แน่นอนว่าเธอต้องได้กินทุกอย่างที่เธออยากกิน แจ็คสันบอกเธอว่าเธอไม่ต้องทำงานล่วงเวลาแต่เธอไม่ต้องการถูกดูแลเป็นพิเศษ

ท้ายที่สุด การทำงานล่วงเวลาหมายถึงค่าจ้างพิเศษ