บทที่ 618 ทำไมต้องเป็นฉันด้วย?

เธอกัดริมฝีปากของเธออย่างเงียบ ๆ จากนั้น ด้วยความยากลำบาก เธอเปิดเผยความจริงอันเจ็บปวด “ฉัน… ฉันท้อง… ไอ้เวร! คุณรู้ว่าฉันไม่สามารถมีลูกได้ ทำไมคุณต้องทำกับฉันแบบนี้? รู้ไหมว่าฉันเจ็บปวดแค่ไหน? ทิฟฟ์อยากตั้งครรภ์… เธอควรจะเป็นคนที่ต้องผ่านสิ่งนี้ ทำไมต้องเป็นฉันด้วย? ฉันเกลียดคุณ!"

เธอวางสายทันทีหลังจากคร่ำครวญและตะโกนใส่เขา หลังจากนั้น เธอปฏิเสธทุกสายและไม่ได้ตอบข้อความทั้งหมดของเขา เธอเสียสติไปหมดแล้วและต้องการเวลาเงียบ ๆ อยู่คนเดียว

…

ณ ตึกเทรมอนต์ ทาวเวอร์ ที่ห้องทำงานของผู้บริหาร

มาร์คทุบโทรศัพท์อย่างโกรธจัด เลขาของเขาซึ่งนั่งอยู่ข้างนอกตัวสั่นด้วยความกลัว เขาเคาะประตูอย่างคร่าว ๆ "คุณเทรมอนต์? ทุกอย่างเรียบร้อยไหมครับ?”

ออร่าที่รุนแรงและร้ายกาจรอบ ๆ มาร์คนั้นน่าสะพรึงกลัวในขณะนี้ เขาหรี่ตาหลังแว่นที่มีความรู้สึกสับสนที่หมุนวนอยู่ในดวงตาของเขา

มันสายเกินไปสำหรับความเสียใจในตอนนี้ คืนนั้นเขาไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีที่สุดเมื่อเขาปีนขึ้นไปบนตัวแอเรียนโดยลืมเรื่องการป้องกันไปโดยสิ้นเชิง ต่อมาเมื่อมีสติสัมปชัญญะ เขาไม่ได้คิดมากเพราะมันเป็นเพียงครั้งเดียว ยิ่งไปกว่านั้น เขาคิดว่ามันไม่น่าเป็นไปได้ที่เธอจะท้อง ใครจะรู้ว่าโชคชะตาจะเล่นตลกกับพวกเขา? ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มเย็นลงแล้ว ถ้าเธอสูญเสียลูกไปอีกคน เธอจะไม่มีวันหวนกลับคืนมาอีก เขาจะสูญเสียเธอไปโดยสิ้นเชิง

เขาเรียกเดวี่มาที่ห้องทำงานทันทีที่เขาสงบลง “เปลี่ยนตารางตั๋วเครื่องบินของผม จองเที่ยวบินแรกของวันนี้ให้ผม อีกอย่าง ไปซื้อโทรศัพท์ใหม่ให้ผมด้วย”

เดวี่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งหมดที่เขารู้คือเจ้านายของเขาสามารถกลืนเขาทั้งตัวได้ในขณะนี้ เขาพึมพำตอบอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบออกไปทำงานที่ได้รับมอบหมายให้เสร็จ

นี่เป็นครั้งแรกที่มาร์ครู้สึกไม่มั่นใจนัก แอเรียนปฏิเสธที่จะรับสายทั้งหมดและไม่ตอบกลับข้อความของเขา เขาต้องการจะงอกปีกคู่หนึ่งเพื่อที่เขาจะได้บินไปหาเธอในตอนนี้ เธอจะต้องกลายเป็นหิน เขาต้องการมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับเธอ แต่เขาก็มักจะลงเอยด้วยความผิดพลาด เขาทำร้ายเธอมาตลอด!

ตอนที่เขาไปถึงเมืองของแอเรียนก็เป็นเวลาเกือบหกโมงเย็นแล้ว นี่เป็นเที่ยวบินแรกที่เขาสามารถขึ้นได้ เขาตรงไปที่คอนโดมิเนียมของเธอ เมื่อเขาเคาะประตูและประตูเปิดออก เผยให้เห็นแอเรียนที่ดูซีดเซียว ความรู้สึกผิดในใจก็รุนแรงขึ้นจนพูดไม่ออก

แอเรียนไม่ได้พูดเช่นกัน เธอหันหลังกลับไปนอนที่โซฟา เธอขดตัวอยู่บนโซฟาทั้งวันและไม่ได้กินอะไรเลย เธอเหนื่อยและหดหู่ ราวกับว่าชีวิตถูกดูดออกจากตัวเธอ

มาร์คก้าวไปข้างหน้า เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า “เธอหิวไหม? อยากกินอะไรไหม?”