บทที่ 625 การประทุษร้ายของญาติที่บูชาเงิน

ธัญญ่าให้คำตอบในเสี้ยววินาทีว่า “รับ! ฉันเองที่ดูแลบ้านของฉันและร้านกาแฟของแอเรียนให้ไร้ที่ติทุกวัน ดังนั้นคุณสามารถวางใจฉันได้เลย!”

ไม่นานหลังจากได้ยินว่าธัญญ่ามาถึงแล้ว แอเรียนก็โทรหาหญิงสาวคนนั้น เธอรายงานทุกอย่างตั้งแต่งานใหม่ของเธอไปยังบ้านใหม่อย่างมีความสุขโดยไม่ล้มเหลว ก่อนที่จะสรุปอย่างร่าเริงว่า “คุณเห็นไหมแอริ ไม่มีอะไรต้องกังวล หนูเพิ่งได้งานเป็นแม่บ้านในบริษัทของเอริกและจะอยู่ที่บ้านของเขาจนกว่าหนูจะหาห้องหรือบ้านให้ตัวเองได้ คุณตั้งใจเลี้ยงลูกคนนั้นและไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะคะ เข้าใจไหม…? โอ้! ถ้ามีเวลาที่สะดวกหนูหวังว่าเราจะได้เจอกันนะ!”

แอเรียนไม่รู้ว่าความสะดวกสบายดังกล่าวจะมีอยู่จริงหรือไม่ ทั้งหมดที่เธอรู้คือความเคร่งครัดในการอยู่บ้านของมาร์ค เธอถูกปฏิเสธไม่ให้ออกไปเดินเล่นนอกบ้านด้วยซ้ำ

ดังนั้นจึงไม่มีใครมาพบเธอที่บ้านเช่นกัน

“เอ่อ เกี่ยวกับเรื่องนั้น... มาโฟกัสที่งานใหม่ของเธอและตั้งหลักแหล่งก่อนดีกว่า เราสามารถวางแผนการนัดพบเพื่อทานอาหารในคราวอื่นได้เสมอ” เธอตอบ

เธอเพิ่งวางสายเมื่อได้ยินพ่อบ้านมาเคาะประตู “ป้าของคุณมาที่นี่ครับนายหญิง ให้เธอเข้าไปไหมครับ?”

แอเรียนตกตะลึงเล็กน้อย ป้าของเธอ ป้าคนเดียวกับที่เธอเห็นเพียงครั้งสองครั้ง คนที่มาเพียงเพื่อทิ้งคุณย่าไว้กับเธอ? ป้าคนนั้นเหรอ? ทำไมจู่ ๆ เขาถึงมาที่นี่? มาเยี่ยมคุณย่าเหรอ?

แอเรียนส่งเสียงฮัมตอบรับและเดินลงบันไดเพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติม

ที่นั่น หญิงชรากำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างบูดบึ้ง

“นี่ คุณย่าคะ ได้ยินไหม? ป้ามา จะไม่ไปทักทายเขาหน่อยเหรอ? หรือต้อนรับเขาเข้ามา?” แอเรียนเริ่มถาม

“จุ ๆ อะไร เธอไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าทำไมจู่ ๆ เขาถึงมาที่นี่?” คุณย่าวินน์ส่งเสียงขู่อย่างโกรธจัด “เขาคิดว่าฉันเปลืองพื้นที่ในตอนนั้นและจากนั้นก็ใช้ข้ออ้างที่ว่าฉันไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของเขาเพื่อที่ทิ้งฉันไว้กับเธอ! ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ตอนนี้ถ้าไม่ใช่เพราะเขาได้ยินว่าเธอกับฉันเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเทรมอนต์แล้ว ใช่ไหมล่ะ? แล้วอยู่ ๆ เราก็เป็นญาติทางสายเลือดอีกครั้ง สรรเสริญพระเจ้าเถอะ! เอ่อ ได้ สายสัมพันธ์เดียวที่เรามีคือฉันเคยเลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็ก เขาไม่เคยเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของฉัน ในเมื่อเขาตัดสินใจว่าเขาได้ดูแลฉันเพียงพอแล้วและทิ้งฉันไป แล้วทำไมฉันต้องไปพบคนที่ไม่มีความผูกพันกับฉันด้วยล่ะ? ไล่เขาออกไปซะ”

แอเรียนพยักหน้าก่อนจะข้ามผ่านลานด้านหน้าอย่างไม่เต็มใจและไปถึงประตูคฤหาสน์ ที่นั่น ท่ามกลางพายุที่เย็นยะเยือก มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ซึ่งมีใบหน้าเป็นประกายด้วยรอยยิ้มที่พุ่งพล่านเมื่อเห็นแอเรียนผ่านรอยแยกที่ประตู เธอแกว่งถุงที่เต็มไปด้วยผลิตภัณฑ์ดูแลสุขภาพตามทิศทางของแอเรียนและพูดออกมาว่า “โอ้ แอริที่รัก! คุณย่าเป็นยังไงบ้าง? ฉันมาเพื่อเยี่ยมเขา!”