บทที่ 63 นายท่านและนายหญิง เทรมอนต์ อยู่ในห้องอาบน้ำ

แมรี่เดินไปข้างหน้าถอดรองเท้าของเขาออกแล้ววางลงอย่างเรียบร้อย “ไม่ต้องห่วงนะคะ ดิฉันจะทำให้แน่ใจว่าเมื่อนายหญิงตื่น จะได้ทานอาหารทันที”

มาร์คไม่ยอมตอบกลับ แต่เม้มริมฝีปากแทน ในขณะที่รถของเขาขับออกไปจาก คฤหาสน์ เทรมอนต์ แอเรียนก็ตื่นขึ้นมาอย่างอาย ๆ เธอดึงโทรศัพท์ออกมาและมองเวลา “แมรี่… ทำไมไม่ปลุกฉัน” เธอบ่น

"นายท่านบอกว่าไม่ต้องปลุก” แมรี่ตอบพร้อมกับยิ้ม “เขาอยากให้คุณพักผ่อนมากขึ้น คุณเหนื่อยกับตัวเองมากในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ฉันอุ่นอาหารของคุณและนำมาให้แล้ว คุณต้องกินก่อนกลับไปนอนไม่ว่าคุณจะเหนื่อยแค่ไหน อย่างไรก็ตามนายท่านเพิ่งออกไปไม่นานนี้”

“อืม” แอเรียนตอบทั้งที่ยังเบลอ ๆ อยู่ เธอลุกไปนั่งที่โต๊ะอาหารก่อนจะสังเกตเห็นว่ามาร์ควางโทรศัพท์ทิ้งไว้ด้านหลัง เธอไม่ได้ตั้งใจที่จะสนใจมัน แต่มันดังขึ้น นอกจากนี้หน้าจอยังระบุว่า แอรี่ คินซีย์...

แมรี่มองไปที่เธอและพูดว่า “รับให้เขาเถอะ นายหญิง”

“ลืมมันไปดีกว่า” แอรียนพูดพร้อมกับส่ายหัว “อีกไม่นานเขาก็ตระหนักได้เองว่าเขาทิ้งโทรศัพท์ไว้ที่บ้านและจะกลับมาเอาโทรศัพท์ไปเอง”

แมรี่ถอนหายใจราวกับว่าเธอคิดว่า แอเรียนขาดความมุ่งมั่น ทันใดนั้นเธอก็หยิบมันขึ้นมาและรับสาย “สวัสดีค่ะ? ดิฉันขอถามได้ไหมว่านี่คือใคร?”

"คุณคือใคร?" แอรี่ตอบอย่างหยาบคายจากอีกฝ่าย “ทำไมคุณถึงมีโทรศัพท์ของมาร์คที่รักของฉัน?”

แอเรียนขอร้องให้แม่รี่วางสายโทรศัพท์ - เธอไม่สนใจเธอ “ ฉันเป็นแม่บ้านของคฤหาสน์ นายท่านอยู่ในห้องอาบน้ำกับนายหญิง คุณจะพูดคุยกับเขาได้เมื่อเขาออกมา”

แอเรียนเบิกตากว้าง บริบทในข้อความนี้ท่วมท้นเล็กน้อย เธอสูญเสียความสามารถในการประมวลผลทั้งหมดไปชั่วขณะ แอรี่อยู่ในสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกัน "คุณพูดอะไร? พวกเขา…พวกเขา… อยู่ในห้องอาบน้ำด้วยกันเหรอ? เป็นไปได้อย่างไร? มาร์คบอกฉันอย่างชัดเจนว่าเขากำลังมาที่นี่!”

“ก็ดี ไม่ต้องเชื่อฉันก้ได้” แมรี่ตอบอย่างหงุดหงิด จากนั้นเธอก็วางสายไป

แอเรียนรู้สึกผิด “แมรี่… ฉันเข้าใจว่าคุณโกรธแทนฉัน แต่… มาร์คจะโกรธถ้าเขารู้เรื่องนี้…”