บทที่ 692 เหนื่อยกับการมีชีวิตอยู่

สามีของเธอเงียบไปทันที เขาหันหลังกลับและจากไปอย่างทุลักทุเล

มาร์คฟังคำอธิบายของแพทย์อยู่ในโรงพยาบาล สีหน้าของเขาค่อย ๆ ลดลง

หมอดูอึมครึมมาก “เธออายุมากแล้วและช่วงนี้อากาศก็ไม่ค่อยดี เธอควรได้รับการดูแลเป็นอย่างดี พวกเขาควรให้ความสนใจเธออย่างใกล้ชิดตั้งแต่ที่เธอมีไข้อย่างต่อเนื่อง มันพัฒนาเป็นปอดบวมเฉียบพลันได้อย่างไร?

ผมไม่เข้าใจว่าผู้ติดตามของเธอกำลังทำอะไรอยู่ หญิงชราคนนั้นหมดสติไปแล้วตอนที่เธอถูกส่งมาที่นี่ สิ่งนี้จะไม่เกิดขึ้นหากเธอไม่ได้เป็นไข้ต่อเนื่องมาสามวัน ครอบครัวไม่สังเกตเห็นว่าเธอเป็นไข้ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาเลยหรือ?

ตอนนี้เราสามารถรักษาชีวิตเธอได้ด้วยสายออกซิเจนและยาเท่านั้น ไข้ยังไม่ลดลงเลย ดังนั้นเธอยังไม่พ้นระยะวิกฤต ท้ายที่สุดเธออายุมากแล้ว คุณควรทำใจไว้ดีกว่า”

มาร์คกำมือแน่น “ได้โปรดทำให้ดีที่สุด ค่ารักษาพยาบาลจะไม่เป็นปัญหา ใช้ยาและการรักษาทุกอย่างที่คุณทำได้ ตอนนี้ผมเข้าไปหาเธอไม่ได้ใช่ไหม?”

หมอหยุดครุ่นคิด “การไปพบผู้ป่วยอาจทำให้เธอติดเชื้อเข้าไปในปอดได้อีก คุณจะสามารถพบเธอได้ถ้าไข้เธอลดลงชั่วคราว เดี๋ยวผมไปตรวจดูให้"

หมอเดินเข้าไปตรวจหญิงชรา มาร์ครออยู่ข้างนอกอย่างใจจดใจจ่อ เขาอยู่ภายใต้แรงกดดันอย่างมากในเรื่องนี้ หากเกิดอะไรขึ้นกับหญิงชราแอเรียนจะได้รับผลกระทบอย่างมาก เมื่อหมอก้าวออกมาเขาก็ก้าวไปข้างหน้าและถามว่า “เธอเป็นอย่างไรบ้าง?”

หมอพยักหน้า “ขณะนี้ไข้ของเธอลดลงแล้ว อย่างไรก็ตาม โอกาสที่มันจะกลับมาสูงมาก ผู้ป่วยอาจจะไม่รู้สึกตัวมากในตอนนี้แต่คุณสามารถเข้าไปพบเธอได้ จะดีที่สุดหากคุณออกมาภายในห้านาที”

มาร์คยิ้มตอบพลางสวมชุดป้องกันและเข้าไปในห้องผู้ป่วยหนัก ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาพบกันเพิ่งผ่านมาไม่นานแต่หญิงชราดูแก่กว่าเมื่อก่อนมากและยิ่งผอมลงไปอีก ดวงตาของเธอจมลงและริมฝีปากของเธอก็ซีด “คุณย่า” เขาพึมพำเบา ๆ ขณะที่เดินเข้าไปใกล้เธอ “ผมมาร์คนะครับ ผมมาหาคุณแล้ว”