บทที่ 699 ความอดทน

ลิเลียนโทรหาทิฟฟานี่หลังจากที่แจ็คสันเข้านอนแล้ว

ก่อนที่ทิฟฟานี่จะรับสายเธอก็สามารถทำนายจุดประสงค์ของการโทรนี้ได้ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่เธอจะรับสายและตรงเข้าประเด็นว่า “ว่าไง? แกรนท์ไปบ่นให้แม่ฟังแล้วเหรอ?”

ลิเลียนแทบจะตะโกนจากอีกฝั่งหนึ่งว่า “นี่มันอะไรกันทิฟฟานี่ เลน! ตอนนี้เธอทำมันสำเร็จแล้ว เธอข้ามเส้นเมื่อเธอกล้าขับรถชนรถของลุงแกรนท์! เธอไม่มีความละอาย ไม่มีการควบคุมตัวเองเลยหรือไง? เธอบอกว่าเธอกังวลว่าเขาจะมาเพื่อเอาเงินของฉันไป แต่ตอนนี้ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องขายบ้านหลังนี้เพื่อชดใช้ค่าเสียหายที่เธอทำ!

ทำได้ดีมากฮีโร่ของฉัน! เธอบังคับให้ฉันต้องทำแบบนี้ เธอได้ยินฉันไหม? ฉันจะเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้าย: อย่าเอานิ้วของเธอมาแหย่เรื่องของฉันอีก ไม่อย่างนั้นฉันจะตัดเธอออกจากกองมรดกอย่างเลือดเย็น!”

ลิเลียนตัดบทสนทนาทันทีหลังจากที่เธอกรีดร้องออกมาและปล่อยให้ทิฟฟานี่อยู่คนเดียวโดยให้ตระหนักว่าการตัดสินใจของเธอได้กระทำสิ่งที่ร้ายแรง ด้วยความโกรธทิฟฟานี่ได้ขับรถชนรถของแกรนท์และให้ความชอบธรรมกับไอ้บ้านั่นเพื่อที่เขาจะได้ล้มเลิกความคิดที่จะหลอกเอาเงินจากลิเลียน!

ทิฟฟานี่จะไม่ยอมให้เขาทำตามใจชอบแน่นอน เธอจะต้องหยุดแม่ของเธอจากการขายบ้านหลังนั้น!

เธอเดินเข้าไปในห้องนอน หยุดอยู่ตรงหน้าเตียงและพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและอ่อนโยนว่า “เอิ่ม แจ็คสันที่รัก? ฉัน... ฉันต้องไปหาแม่คืนนี้ มีบางอย่างเกิดขึ้น คืนนี้ฉันจะไม่ได้กลับบ้าน อืม ถ้าคุณคิดว่าสิ่งนี้ไม่ปลอดภัย คุณสามารถติดตามฉันผ่าน GPS ได้ตลอดเวลา การรู้ว่าคุณรู้สึกปลอดภัยจะช่วยลดความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของฉันด้วย”

แจ็คสันลุกขึ้นนั่งและถอนหายใจ “ผมจะไปส่งคุณ”

ทิฟฟานี่รีบโบกมือ "ไม่ ไม่ ไม่! ฉันสามารถไปที่นั่นได้ด้วยตัวเอง ฉันหมายความว่า ตอนนี้มันดึกแล้วและพรุ่งนี้คุณยังต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปทำงานอีก ดังนั้นฉันจึงไม่อยากให้คุณต้องเหนื่อยเกินไป”

ท่าทางที่เขามองเธอราวกับกำลังมองดูผู้หญิงบ้า "ฝันไปเถอะ! ผมแค่กังวลว่าคุณอาจจะเอารถคันอื่นของผมไปชน! พรุ่งนี้ผมจะไปรับคุณไปทำงาน ห้ามปฏิเสธ และผมก็ไม่ได้ขออนุญาตหรือเหตุผลว่าทำไมผมถึงไม่ควรทำสิ่งนี้”

ทิฟฟานี่เงียบอย่างเชื่อฟัง ผู้ชายของเธออาจปฏิบัติต่อเธอเหมือนเจ้าหญิง แต่เขาห่างไกลจากพรมเช็ดเท้ามากเมื่อเขาอารมณ์ไม่ดี เพราะฉะนั้นเธอจึงต้องพยายามที่จะไม่ท้าทายเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า