บทที่ 7 ส่งมือมาให้ฉัน

ดวงตาของแอเรียนเบิกกว้างด้วยความประหม่า ถ้าหากเธอรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก่อนที่จะมาล่ะก็ เขาดื่มเหล้าไปพอสมควร แค่จิบเล็กๆ ซึ่งตอนนี้ก็ยังไม่สามารถรับรู้ได้ถึงกลิ่นแอลกอฮอล์ที่โชยมาจากร่างกายเขา

จูบของมาร์ค เทรมอนต์ ควบคุมเเละกลืนกินลมหายใจของแอเรียนทีละนิดๆดุจดั่งนักล่า ในขณะที่เธอดิ้นรนขัดขืนเพื่อที่จะรับอากาศหายใจ เขาก็ผลักร่างเล็กของเธออกไป

“อาหารเย็นหมดแล้วค่ะ” แอเรียนพูดทั้งร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก

มาร์ค เทรมอนต์ ไม่เหมือนคนเดิมอีกต่อไป เมื่อเปรียบเทียบกับตอนที่เขาเมากับตอนที่เขาสุขุม เมื่อเขาดื่มเขาค่อยๆปลดปล่อยตัวตนที่แท้จริงออกมา ในตอนที่เขาสุขุมเขาก็ดูเหมือนสุภาพบุรุษทั่วๆไปหลายๆคน

แอเรียนหวาดกลัวจนตัวสั่นและเธอก็ตระหนักถึงเรื่องนี้เป็นอย่างดี ในขณะที่ข้อความของ ซีวาน ฝากให้แก่ทิฟฟานี่ เลน วนลูปอยู่ในหัวของเธอหลายครั้ง ‘ผมชอบคุณ รอผมกลับมานะ คุณต้องรอผมนะ’

มาร์ค เทรมอนต์ ผลักเธอลงบนเตียงอันนุ่มฟูที่อยู่ด้านหลังของเธอ

“อีกแค่สองชั่วโมง จะเสียเวลากินมื้อค่ำไปทำไมกัน”

เขาหันหน้าห่างออกจากแสงไฟไปในทางมืด แอเรียนไม่สามารถมองเห็นถึงสีหน้าท่าทางของเขาได้เลย เธอไม่กล้าที่จะมองเข้าไปที่หน้าของเขาตรงๆด้วยซ้ำ ใบหน้าที่ผู้หญิงจำนวนนับไม่ถ้วนนั้นหลงใหล เธอรู้สึกได้ถึงความโกรธของเขาลางๆ

เธอก็จับมือของเขา

“อย่าทำแบบนี้…”

น้ำเสียงที่ออดอ้อนของเธอ เธอแทบไม่รู้เลยว่าหญิงสาวพรหมจรรย์ที่กำลังตกอยู่ในความทุกข์ระทมมันคือวิธีที่ง่ายที่สุดที่จะจุดประกายความปราถนาของผู้ชายได้

“แต่แววตาของคุณกำลังดึงดูดผมอยู่นะ ดึงดูดผมอยู่เสมอเลย ทำไมคุณถึงจ้องมองที่ผมล่ะ ถ้าคุณไม่ต้องการ?”

น้ำเสียงของเขาช่างยั่วยวน

การตอบของแอเรียนเต็มไปด้วยคำสะอื้น “มาร์ค เทรมอนต์...คือฉัน...ฉันมีประจำเดือน…”