บทที่ 706 ทำไมคุณถึงมีนามบัตรของเขา?

ไม่นานแจ็คสันก็มาถึงที่ชั้นล่างหลังจากที่อาบน้ำเสร็จ เขาได้สวมเสื้อผ้าก่อนที่จะลงมาชั้นล่างเพราะลิเลียนอยู่ด้วย “อรุณสวัสดิ์ครับคุณเลน” เขากล่าว

ลิเลียนขดริมฝีปากของเธอ “ทิฟฟานี่เรียกพ่อแม่ของนายว่าพ่อและแม่ แต่นายเรียกฉันว่า ‘คุณเลน' น่าตลกจัง”

แจ็คสันเครียดทันที “ครับคุณแม่… ผมแค่หลุดปากไปด้วยความเคยชิน ผมหวังว่าคุณคงไม่ว่าอะไร คุณมาทำอะไรแต่เช้าเหรอครับ?”

ลิเลียนอายเกินกว่าจะเปิดเผยความสัมพันธ์ที่เลวร้ายของเธอ “ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากมาเฉย ๆ พวกเธองานเยอะไม่ใช่เหรอ? รีบกินข้าวแล้วรีบไปทำงานเถอะ ฉันจะกลับบ้านเร็ว ๆ นี้”

แจ็คสันไม่ชินกับการมีคนอื่นอีกคนหนึ่งอยู่ในบ้าน เขากินอาหารเช้าเสร็จอย่างลังเลแล้วโยนจานลงในอ่างล้างจาน “ผมจะล้างพวกมันเมื่อผมกลับมาบ้าน ใกล้ถึงเวลาต้องไปแล้ว ทิฟฟ์ คุณรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่า”

ทิฟฟานี่รีบวิ่งขึ้นไปชั้นบน “โอเค ฉันจะพร้อมภายในห้านาที!”

จู่ ๆ ลิเลียนก็โดนผีแม่บ้านเข้าสิง เธอเดินเข้าไปในครัวและล้างจาน “จะทิ้งพวกมันไว้ในอ่างล้างจานจนกว่านายจะกลับมาบ้านได้อย่างไร? ฉันจะทำความสะอาดให้ นายไปทำงานกันเถอะ ฉันจะล็อคประตูให้เมื่อฉันออกไป”

แจ็คสันรู้สึกผิดเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น… ผมขอโทษที่ต้องรบกวนนะครับคุณแม่ ผมกับทิฟฟ์อยู่ด้วยกันแบบนี้ตามลำพัง ปกติเราจะค่อนข้างชิว ๆ…”

เขาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกเมื่อขึ้นไปบนรถ “เป็นอะไรของคุณ?” ทิฟฟานี่ถามด้วยรอยยิ้ม

เขาหยุดแล้วพูดว่า “คุณช่วยบอกแม่ของคุณได้ไหมว่าอย่ามาเช้าแบบนี้? แม่ของผมยังไม่เคยทำอะไรแบบนั้นเลย ผมไม่ชินกับมันจริง ๆ…”