บทที่ 714 ความดื้อรั้นของผู้ชาย

แจ็คสันเงียบไปสองวินาทีก่อนจะตอบว่า “บ้าน เพึ่งตื่น ทำไมเหรอ?"

ทิฟฟานี่หน้าแดงทันที ตอนนี้เพิ่งจะสามทุ่มเอง แจ็คสัน เวสต์เคยเข้านอนเร็วขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?! เขาต้องทำงานล่วงเวลาอยู่หรือไม่ก็ออกไปเที่ยวอย่างสนุกสนาน

เขาไม่เคยนอนเร็วขนาดนี้!

สื่งที่ผิดและเลวร้ายที่สุดคือการที่ทิฟฟานี่หายไปโดยปริยายโดยที่เขาไม่เป็นกังวลเลย จนถึงจุดที่เขาพบว่าไม่มีปัญหาที่จะหลับใหล!

แม้แต่แอเรียนก็พูดไม่ออก หลังจากที่เงียบไปชั่วครู่เสียงของแจ็คสันก็ดังขึ้น “ถ้าไม่มีอะไรสำคัญ ผมจะวางสายแล้วนะ”

และเขาก็วางสายโดยไม่รอเลย

ทิฟฟานี่กัดริมฝีปากของเธอ น้ำตาของเธอไหลออกมาและทำให้แก้มเปียกเหมือนน้ำท่วมจากเขื่อนแตกสองอัน ไม่มีอะไรที่แอเรียนพูดสามารถปลอบเธอได้ เธอจึงวิ่งขึ้นไปชั้นบนและไปหาคน ๆ หนึ่งที่เธอหวังว่าจะช่วยได้

"มาร์ค! ฉันโทรหาแจ็คสันเพราะเห็นแก่ทิฟฟ์และแจ็คสันกำลังหลับอยู่และเขาก็วางสายโดยไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่าทิฟฟ์ทำอะไรอยู่และตอนนี้ทิฟฟ์ก็ร้องไห้อย่างหนักจนฉันพูดอะไรไม่ออกเลย! ฉันจะทำอย่างไรดี! คุณรู้จักแจ็คสันเป็นอย่างดีใช่ไหม? พวกเราควรทำอะไร?"

มาร์คกำลังทำงานหนักในห้องทำงานของเขา เขารู้สึกปวดหัวเมื่อได้ยินเรื่องนี้ “ฟังนะ เธอไม่ผิดที่พูดว่าฉัน 'รู้จักแจ็คสันเป็นอย่างดี' แต่นั่นทำให้ฉันเป็นกูรูด้านความรักที่ต้องรู้ทุกสิ่งที่ควรรู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ด้วยเหรอ? ไม่ ฉันดูเหมือนเคยเดทกับแจ็คสันมาก่อนหรือไง?

พูดตามตรง ฉันคิดว่าวิธีที่ดีที่สุดในการแก้ปัญหานี้คือส่งทิฟฟานี่กลับบ้านและบังคับให้สองคนนั้นเผชิญหน้ากัน ไม่สำคัญว่าพวกเขาจะตะโกนหรืออะไรตราบใดที่ในท้ายที่สุดพวกเขาจะแก้ปัญหาได้ วิธีพูดคุยกับผู้ชายคือการเผชิญหน้ากับพวกเขาแบบตัวต่อตัว ไม่มีใครควรทดสอบขีดจำกัดของผู้ชายที่ดื้อรั้น…

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาคุ้นเคยกับจิตใจของผู้หญิง” มาร์คแนะนำ “เธอจะไม่ทำให้แจ็คสันถอย เขาอดทนได้ดีกว่าที่ทิฟฟานี่แน่นอน เขาจะไม่พบปัญหาใด ๆ ในการอดทนต่อความคับข้องใจที่ทำให้เขาดูหมิ่นจากภายนอก”

แอเรียนมีท่าทีสงสัย “ผู้ชายทุกคนเป็นแบบนั้นเหรอ?”

มาร์คพยักหน้าอย่างมั่นใจ “ฉันมั่นใจเลยแหละ ท้องฟ้าอาจถล่มลงมาและผู้ชายก็ยังคงแสร้งทำเป็นไม่แยแสได้”