บทที่ 727 ภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของแจ็คสัน

มาร์คโบกมืออย่างช่วยไม่ได้ “ไปเถอะ ฉันไม่สามารถใส่ใจอะไรมากมายขนาดนั้นได้”

เมื่อแจ็คสันเดินผ่านห้องนั่งเล่นที่ชั้นล่าง เขาก็ยิ้มและพูดว่า “แอเรียน คุยกับทิฟฟ์ไปก่อนนะ ผมจะมารับเธอทีหลัง”

ทิฟฟานี่ทำหน้าไม่พอใจ “คุณอย่ากล้าแม้แต่จะมารับฉันถ้าคุณแก้ปัญหานี้ไม่ได้นะ ฉันโกรธทุกครั้งที่เห็นหน้าคุณ!”

แอเรียนยิ้มและนิ่งเงียบ ไม่นานหลังจากนั้นเธอก็ได้รับข้อความจากแจ็คสัน “ช่วยผมเกลี้ยกล่อมเธอหน่อยนะ อย่าเสนอความคิดใด ๆ ให้กับเธอเลย ผมรับไม่ไหวแล้วจริง ๆ ผมขอร้องล่ะ"

ดูเหมือนว่าแจ็คสันจะชอกช้ำจากสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เมื่อเขาทะเลาะกับทิฟฟานี่ เธอไม่คิดว่าทิฟฟานี่จะรับคำแนะนำของเธอที่ให้เก็บของและจากไปในทันที มันทำให้แจ็คสันหวาดกลัวมาก

…

ที่คฤหาสน์เวสต์

กระทั่งก่อนที่แจ็คสันจะเข้าไปในบ้าน เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะของซัมเมอร์อย่างชัดเจนแล้ว เป็นเวลานานมากแล้วที่บ้านของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยชีวิตชีวาแบบนี้...

ลินน์ก็ยังคงอยู่ที่นั่น เมื่อพวกเขาเห็นแจ็คสัน ซัมเมอร์ก็ยิ้มและทักทายเขา “แจ็คสัน ไหนลูกบอกว่าจะไม่กลับมาบ้านไง? แล้วไหนทิฟฟ์ล่ะ?”

เขาพูดอย่างใจเย็นว่า “เธอใช้เวลาอยู่กับแอเรียนที่บ้านของมาร์ค แอเรียนกำลังท้องอยู่และเธอก็ไม่ได้แข็งแรงขนาดนั้น เธอจึงไม่สามารถไปไหนได้เลย แม่ ช่วยมากับผมหน่อย ผมมีเรื่องที่ต้องคุยกับแม่”

ซัมเมอร์เหลือบมองไปที่ลินน์

ลินน์ที่อุ้มเจ้าหมาน้อย ถั่วน้อย ไว้ในอ้อมแขนของเธอยิ้มอย่างแผ่วเบา “ไม่เป็นไรค่ะคุณเวสต์ ไปเถอะค่ะ”

แจ็คสันและซัมเมอร์ไปที่ห้องหนึ่งที่ชั้นบน

แจ็คสันไม่พูดอ้อมค้อม “แม่ อย่าปล่อยให้ลินน์มาเยี่ยมอีกนะ ทั้งทิฟฟ์และผมรู้สึกไม่สบายใจกับมัน เธอไม่ใช่คนที่เธอแสร้งเป็น มีหลายสิ่งที่แม่ไม่รู้ หากแม่ต้องการให้ครอบครัวของเรามีวันที่สงบสุขกัน ได้โปรดทำตามที่ผมพูด แค่ทำเหมือนว่าแม่ไม่เคยเจอเธอเลย”