บทที่ 730 กำแพงที่พังทลาย ความฝันที่แตกสลาย ความหลงผิดมหึมา

แอเรียนดึงทิฟฟานี่เข้าไปกอด “อย่า… ทิฟฟ์… ถ้าเธออยากร้องก็ร้องมันออกมาให้หมด เธออาจจะแค่เข้าใจอะไรผิด แจ็คสันไม่ใช่คนแบบนั้น ฉันมั่นใจได้ เมื่อเขากลับมาเราจะคุยกันอย่างใจเย็นนะ ตกลงไหม?”

ทิฟฟานี่ผลักแอเรียนออกไปพลางสูญเสียการควบคุมตนเองโดยสิ้นเชิง อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้ใช้กำลังมากเกินไป “มีอะไรต้องคุยกันอีกเหรอ? ฉันเห็นเต็มสองตาฉันเลย ทำไมฉันต้องให้โอกาสเขาได้โกหกฉันอีกและปกปิดการกระทำของเขาด้วย?

ฉันเห็นมันด้วยตาของฉันเองเลยนะ ทำไมฉันต้องโกหกตัวเองและบอกตัวเองว่ามันเป็นเพียงความเข้าใจผิดล่ะ? แอริ ฉันทนได้หลายอย่าง แต่นี่เป็นสิ่งเดียวที่ฉันรับไม่ได้ เธอก็รู้จักฉันดี… ฉันเลิกกับอีธานเพราะเขายอมรับทางอ้อมว่าเขามีผู้หญิงคนอื่นไม่ใช่เหรอ?

เธอรู้ไหมว่าฉันรู้สึกอย่างไรตอนนั้น? ครอบครัวของฉันล้มละลาย พ่อของฉันเสียชีวิตและฉันก็ยังโดนนอกใจ มันรู้สึกเหมือนท้องฟ้าได้ตกลงมาทับฉัน… แจ็คสัน เวสต์ไม่ใช่คนที่ดึงฉันออกมาจากขุมนรกนั้น เขาไม่ใช่!"

หลังจากที่เป็นเพื่อนกันมานานหลายปี แอเรียนจึงตระหนักดีถึงนิสัยของทิฟฟานี่ คราวนี้ เธอรู้ว่าทิฟฟานี่ได้ตัดสินใจแล้ว เธอเองก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรในขณะนั้นดี

ตอนนี้จิตใจและอารมณ์ของทิฟฟานี่ไม่คงที่และแอเรียนก็กลัวเกินกว่าจะเข้าหาเธอเพราะกลัวว่าทิฟฟานี่อาจจะเผลอทำร้ายลูกของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจได้ “ทิฟฟ์! ใจเย็น ๆ ก่อน นั่งลงและรอให้แจ็คสันกลับมาก่อนดีกว่านะ ตกลงไหม?”

ทิฟฟานี่ส่ายหัวอย่างรุนแรง “ฉันไม่อยากเจอเขา… ฉันไม่อยากเจอเขา…”

แอเรียนกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับทิฟฟานี่ถ้าเธอวิ่งออกไปตอนนี้ เธอจึงรีบบอกพนักงานของเธอให้ไปเรียกมาร์ค เห็นได้ชัดว่าสตรีมีครรภ์อย่างเธอไม่สามารถจัดการกับเรื่องนี้ได้อย่างแน่นอน

มาร์ครีบลงมาข้างล่างทันที

ในขณะนั้นเองแจ็คสันก็มาถึงเช่นกัน คิ้วของเขาขมวด การนึกถึงการจูบโดยกำลังของลินน์ทำให้เขารู้สึกรังเกียจมากดังนั้นเขาจึงไม่ทันได้สังเกตเห็นสภาพของทิฟฟานี่ในตอนนี้