บทที่ 746 ฉันเป็นแค่ซินเดอเรลล่าที่น่าสมเพช

รอยยิ้มของแอเรียนชัดขึ้น “ไม่ต้องห่วง ฉันสบายดีจริง ๆ ไม่ต้องกังวลและทำงานของคุณไปเถอะ ฉันจะรอคุณอยู่ที่บ้าน”

ทิฟฟานี่ที่นั่งข้างแอเรียนกำลังเหม่อลอย ในขณะนั้น ในที่สุดเธอก็พบว่าเธอต้อวชดใช้สำหรับการเพลิดเพลินกับอาหารมื้อนี้ เธอมาหาของอร่อยเพื่อบรรเทาอารมณ์ที่ไม่ดีของเธอ แต่เธอกลับต้องมารู้สึกอิจฉาเมื่อเห็นปฏิสัมพันธ์ของมาร์คและแอเรียน ด้วยเหตุผลนี้ เธอจึงอุทานเสียงดัง

“มาร์ค พอแล้ว คุณเคยเย็นชาและห่างเหินมาก่อน ทำไมตอนนี้คุณถึงดูเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง? คุณเป็นคนที่มีสองบุคลิกหรือว่าตอนนี้คุณเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ ? ฉันสงสัยจริง ๆ นะมาร์ค!”

ในไม่ช้ามาร์คก็เปลี่ยนน้ำเสียงและฟื้นคืนสู่ท่าทางปกติของเขา เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “เพลิดเพลินกับอาหารของคุณไปเถอะ อย่ายุ่งเรื่องของคนอื่น”

ทิฟฟานี่กลอกตา "ก็ได้ คุณอ่อนโยนต่อแอริเท่านั้น ดูเหมือนว่าคุณจะมีสองบุคลิกจริง ๆ น่ากลัวชะมัด”

แอเรียนใช้ผ้าเช็ดมือเช็ดมือตัวเองให้สะอาดก่อนที่เธอจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพูดกับมาร์คว่า “พอแล้ว ฉันกำลังทานอาหารอยู่ ฉันจะคุยกับคุณอีกทีภายหลังนะ อย่าทำงานจนเหนื่อยเกินไปล่ะ อย่าลืมพักผ่อนให้เพียงพอด้วย”

หลังจากการโทรผ่านวิดีโอจบลง สีหน้าของทิฟฟานี่ก็เปลี่ยนเป็นไร้ชีวิตชีวาและมืดมน “แอริ… วันนี้ฉันเจอแจ็คสันด้วย”

แอเรียนตกตะลึงเล็กน้อย “แล้วเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น? เธอ…"

ทิฟฟานี่เม้มปากแน่น "ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ฉันคิดเสมอว่ามันจะเป็นอย่างไรเมื่อเราต้องพบกันอีกครั้ง ตอนนี้ฉันรู้สึกเจ็บปวดที่พบว่าเรากลับไปเป็นคนแปลกหน้ากันแล้ว เขาเป็นตัวเองอีกครั้งและสายตาที่เขามองมาที่ฉันก็เย็นชาและห่างเหิน

เขายังให้ฉันรอเขานานกว่าสองชั่วโมงก่อนที่เขาจะเซ็นเอกสารให้อีกด้วย เขาเคยตามใจฉัน... แต่ตอนนี้... ช่างมันเถอะ ฉันแค่ต้องทำความคุ้นเคยกับมัน แม้ว่าตอนนี้ฉันจะเจ็บปวด แต่มันจะดีขึ้นเมื่อฉันชินกับมันแล้ว”