บทที่ 757 เด็กขี้เหร่

เมื่อแอเรียนออกมาจากห้องอัลตราซาวนด์ มาร์คก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยพยุงเธอ “เป็นยังไงบ้าง? หมอว่ายังไงบ้าง?”

แอเรียนแสดงผลอัลตราซาวนด์ให้เขาดู “ทำไมฉันถึงมองว่าดูลูกน่าเกลียดจัง? คุณหมอบอกว่าพัฒนาการของเจ้าตัวน้อยเป็นไปตามปกติดีและเขาก็แข็งแรงดีด้วย อวัยวะที่สำคัญ ๆ ของเขาก็เติบโตได้ดีเลย...

มือและขาได้รับการพัฒนามาอย่างดี แต่... เขาดูน่าเกลียดจริง ๆ นะ นี่เป็นภาพ 3 มิติจากอัลตราซาวนด์ ฉันคิดว่านี่น่าจะนับเป็นภาพแรกของลูกเลยก็ได้นะ...”

มาร์คจ้องไปที่ภาพอัลตราซาวนด์ 3 มิติและขมวดคิ้ว “บางที… เขาอาจจะดูดีขึ้นเมื่อเขาเกิด? ทุกอย่างอาจดูน่าเกลียดเพราะยังอยู่ในท้องก็ได้ ถูกไหม?

ไม่ต้องกังวลหรอก แค่เธอคลอดทารกได้อย่างปลอดภัยก็เพียงพอแล้ว แม้ว่าเขาจะน่าเกลียดแต่ก็ไม่มีทางที่เราจะไม่รักเขา เขาเป็นลูกคนแรกของเราเลยนะ”

ริมฝีปากของแอเรียนกระตุก “แม้ว่าคุณจะบอกให้ฉันมองโลกในแง่ดี แต่การขมวดคิ้วบนใบหน้าของคุณนั้นบอกอย่างอื่น จริง ๆ แล้ว ลึก ๆ คุณรู้สึกรังเกียจใช่ไหม?

เขาพูดไม่ออกชั่วขณะ เขาเป็นผลผลิตจากพันธุกรรมของตระกูลเทรมอนต์และแอเรียนก็ไม่ได้ขี้เหร่เช่นกัน ใครจะไปคิดว่าลูกของพวกเขาจะดูน่าเกลียดในภาพอัลตราซาวนด์? เขาทำได้เพียงสวดอ้อนวอนให้เด็กดูดีขึ้นเมื่อเกิดมาในโลก

เขาส่งแอเรียนลงที่ทางเข้าคฤหาสน์เทรมอนต์ นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่แอเรียนท้องที่เขาไม่ได้ลงจากรถด้วย เขากลับบอกให้ไบรอันขับรถพาเขาไปที่สำนักงานทันที

สามีของโซอี้กำลังรอมาร์คอยู่ในห้องทำงานของมาร์คแล้ว เขานั่งอยู่บนโซฟาในห้องทำงานของมาร์คอย่างโอ้อวด เขายังวางขาของเขาไว้บนโต๊ะกาแฟอีกด้วย

โรคกลัวเชื้อโรคของมาร์คกำเริบเมื่อเขาเห็นโคลนบนพื้นรองเท้าของสามีของโซอี้ สีหน้าของมาร์คมืดลงทันที “คุณรู้ไหมว่าคุณอยู่ที่ไหน? คุณไม่รู้จักมารยาทพื้นฐานเหรอ?”

สามีของโซอี้นำขาของเขาลงจากโต๊ะอย่างเฉยเมย เขาดูเหมือนหมูที่ไม่กลัวน้ำร้อน “ทุกวันนี้ฉันแทบจะอดตายอยู่แล้ว ทำไมฉันต้องกังวลเรื่องมารยาทด้วย? ทั้งหมดนี่เป็นความผิดของนาย! ผู้หญิงคนนั้น โซอี้ ยืนกรานที่จะหย่ากับฉัน โดยอ้างว่าฉันฆ่าแม่ของหล่อน