บทที่ 763 ท่าทีของการขอโทษ

“ฉันเข้าใจแล้ว! ฉันเข้าใจแล้ว! ฉันสูญเสียการควบคุมอารมณ์ของฉันตอนนั่น เข้าใจไหม? พระเจ้า ทุกอย่างช่างน่าโมโห” มาร์คเอนหลังพิงเบาะนั่งและนวดหน้าผากตัวเอง

“ทุกครั้งที่เธอพูดถึงคุณย่า หัวใจของฉันจะเต้นรัวด้วยความกลัวและความกังวลใจ ทว่าครั้งแล้วครั้งเล่า ไอ้คนไร้ค่านั้นก็มาที่หน้าประตูบ้านฉันและใช้ความลับมาเป็นข้ออ้าง ฉันไม่อาจให้เธอรู้ได้ ไบรอัน หากความลับนี้ยังคงแขวนอยู่บนเส้นด้าย จะไม่มีอะไรดีออกมาจากมันได้ ไม่ มันจะไม่มีครั้งต่อไปสำหรับเขา จะไม่มีการคุกคามอีกต่อไป...

“โอ้ นั่นทำให้ฉันนึกอะไรบางอย่างได้ นายช่วยเตรียมการกับโรงพยาบาลเพื่อให้พวกเขาเตรียมพร้อมสำหรับการคลอดบุตรด้วย ร่างกายที่อ่อนแอของแอริจะทำให้การคลอดก่อนกำหนดเป็นไปได้มาก ฉันไม่ต้องการให้ความยุ่งยากเกิดขึ้นตลอดกระบวนการ”

ไบรอันถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วตอบว่า “รับทราบครับ”

เมื่อตกกลางคืนแล้ว แอเรียนก็ขัดขืนการไปทานอาหารเย็น แค่นึกย้อนไปว่ามาร์คโกรธเคืองในตอนบ่ายอย่างรวดเร็วก็ทำให้เธอไม่อยากอาหารแล้ว

เมื่อเห็นเธอเป็นเช่นนี้ก็ทำให้แมรี่ตื่นตระหนก “ได้โปรดนะแอริ แสร้งทำเป็นว่านายท่านแค่สูญเสียอารมณ์ชั่ววูบ ตกลงไหม? ไม่มีเหตุผลที่จะเอาคืนเขาด้วยวิธีนี้ เธอก็รู้ว่าผู้ชายเป็นอย่างไร พวกเขาไม่สามารถพูดอย่างมีเหตุผลได้ตลอดเวลา ดังนั้นได้โปรดอย่าใช้เรื่องเล็ก ๆ นั้นเป็นเหตุผลที่จะใจร้ายกับตัวเองและเด็กเลย! อย่างน้อยก็กินสักคำสองคำได้ไหม?”

แอเรียนนอนอยู่บนเตียงอย่างไม่ขยับเขยื้อน "ไม่ ฉันไม่อยากอาหาร เขายังไม่กลับมาอีกเหรอ?”

แมรี่ถอนหายใจ “เขาอาจมีงานมากกว่าที่เขาคาดไว้เล็กน้อย แต่ถึงแม้นายท่านจะกลับบ้านตอนนี้ เขาก็จะยังรู้สึกแย่ที่เห็นเธอเป็นแบบนี้! มาเถอะ แอริ บอกฉันสิว่าเธออยากอะไร? ฉันจะทำให้เธอทันที!” แมรี่กระตุ้น

“ไม่ว่าจะยังไงเธอก็ต้องกินอะไรบ้าง! เธอดูตัวเองสิ เธอกำลังต้องเลี้ยงดูลูกน้อยในตัวเธอนะ แต่เธอยังดูผอมมาก เพียงใบหน้าของเธออย่างเดียวก็เล็กลงเหมือนคนที่สุขภาพไม่ดีตั้งแต่ที่เธอตั้งครรภ์แล้ว!”

อย่างไรก็ตาม แอเรียนยังแสดงความกังวลอีกแบบหนึ่ง “ฉันไม่กล้ากินมากเกินไปแมรี่ มันมีความเสี่ยงที่จะทำให้ลูกโตเกินไป ฉันรู้ว่าร่างกายของฉันอ่อนแอแค่ไหน ถ้าเด็กโตเร็วเกินไปมันอาจจะกลายเป็นความหายนะของฉัน

นอกจากนี้ ฉันได้ยินมาว่าการคลอดบุตรตามธรรมชาติจะดีกว่าการผ่าคลอด ดังนั้น... ฟังนะ ฉันสบายดี แมรี่ ฉันจะบอกคุณเองถ้าฉันหิว แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากกินอะไรเลย คุณปล่อยฉันเถอะ ฉันแค่จะงีบหลับสักหน่อย”

แมรี่ล้มเหลวในการโน้มน้าวแอเรียน

ผ่านไปได้ครึ่งทาง แมรี่ก็ได้พบกับมาร์คแบบเห็นตรงหน้าและความหงุดหงิดของเธอก็ไหลออกมาก่อนที่เธอจะสามารถปรับน้ำเสียงได้

“คุณไปอยู่ที่ไหนมาเจ้าหนุ่ม? คุณมักจะกลับบ้านตอนดึกเสมอ! บ่ายนี้คุณใส่อามรณ์กับแอริแล้วคิดว่ามันเป็นความคิดที่ดีที่จะกลับบ้านดึก ๆ อย่างนี้เหรอ? คุณรู้ไหมว่าภรรยาของคุณไม่ได้กินอะไรเป็นอาหารเย็นเลย? พระเจ้า ใกล้จะสามทุ่มอยู่แล้ว คุณจะไม่ไปหาเธอและทำอะไรสักอย่างหน่อยเหรอ?!”

คำพูดของแมรี่กระตุ้นมาร์คให้รีบขึ้นบันไดไป นิสัยของเขาที่จะเปลี่ยนรองเท้าเดินในบ้านก่อนก็ถูกลืมไป เขารีบเปิดประตูเพื่อเห็นแอเรียนซุกอยู่ใต้ผ้าห่ม