บทที่ 78 คำพูดที่มึนเมา

ในที่สุดพวกเขากลับไปที่ คฤหาสน์ เทรมอนต์ มาร์ค เทรมอนต์ ช่วยพยุงแอเรียนไปครึ่งตัว เมื่อเห็นสิ่งนี้แมรี่จึงรีบเตรียมผ้าร้อนและตามพวกเขาขึ้นไปชั้นบน เธอไม่อยากจะทำอะไรมากนักเมื่อตอนที่หัวใจของเธอปวดร้าว "นี่มันเกิดขึ้นได้อย่างไร? นายหญิงเธอไม่สามารถดื่มเหล้าได้นะคะ…”

มาร์ค เทรมอนต์ ไม่พูดอะไร แมรี่ยื่นผ้าร้อนให้เขา “นายท่าน ดิฉันจะฝากนายหญิงไว้กับคุณ ดิฉันจะลงไปเดี๋ยวนี้”

เขาพยักหน้าและเช็ดหน้าของแอเรียนอย่างระมัดระวัง เธอยกมือขึ้นอย่างร่วมมือเพื่อที่เขาจะเช็ดมันได้ “เช็ดให้สะอาด… เขาไม่ชอบอะไรที่สกปรก… เร็วเข้าสิ!”

มือของมาร์ค เทรมอนต์ หยุดชั่วคราวจากนั้นริมฝีปากของเขาก็โค้งเป็นรอยยิ้มโดยไม่ได้ตั้งใจ

ช่วงเวลานั้นกินเวลาเพียงสองวินาทีก่อนที่แอเรียนจะผลักเขาออกไปอย่างรวดเร็ว “ไม่เอา… ฉันต้องลบเครื่องสำอางสิ…” โชคดี ที่เธอยังจำได้ว่าเธอแต่งหน้าอยู่

แอเรียนขี้เมาไม่ยอมให้เขาช่วย เขาจึงทำได้แค่ตามหลังเธอและคอยดูแลเธอจนกว่าเธอจะทำสำเร็จ ในขณะที่เธอขัดขาตัวเอง มาร์ค เทรรมอนต์ ก็สามารถจับเธอได้อย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้ตระหนักถึงความอ่อนโยนในน้ำเสียงของตัวเอง “เป็นเด็กดี ถึงเวลานอนแล้วนะ…”

เธอไม่ยอมฟังเขาขณะที่เธอดิ้นรนในอ้อมแขนของเขา “ฉันยังไม่ได้อาบน้ำ… ฉันอยากอาบน้ำ…คุณไม่รู้ด้วยซ้ำ… ว่าตามาร์คเป็นชายผู้หมกมุ่นกับความสะอาด… เขาจะเกลียดฉัน… ถ้าฉันนอนบนเตียงของเขา… โดยไม่อาบน้ำ…”

โดยไม่รีรอให้เธอพูดจบ มาร์ค เทรมอนต์ ก็อุ้มเธอขึ้นแบบเจ้าสาวไปที่เตียงหลังใหญ่ในห้อง “ไม่เอา”

เธอยังคงดิ้นรนต่อไปในขณะที่ยืนกรานว่า “ฉันอยากอาบน้ำ!”

ครั้งหนึ่ง มาร์คมีความอดทนที่จะหันหลังกลับและอุ้มเธอเข้าไปในห้องน้ำ

แอเรียนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอกำลังทำอะไรขณะที่เธอเริ่มเปลื้องผ้าต่อหน้าเขา

ดวงตาของมาร์คค่อย ๆ มืดลง เขาหลีกเลี่ยงการจ้องมองด้วยความยากลำบากและช่วยเธอเติมน้ำร้อนในอ่างอาบน้ำ ก่อนที่น้ำในอ่างจะเต็มพอดี แอเรียนก็สะดุดเข้ามา เธอนอนในอ่างอาบน้ำ ล่อนจ้อนเหมือนวันที่เธอเกิดมา...