บทที่ 827 ทุเรียนและความอิจฉา

ซัมเมอร์ตะลึงเล็กน้อย “เอ่อ… ผู้หญิงสมัยนี้ก็รักสนุกแบบนี้แหละ มันจะไม่เป็นอะไรตราบใดที่เขาปลอดภัย เธอก็เป็นนิสัยดีเหมือนกันนะธัญญ่า สมัยนี้ผู้หญิงที่นิสัยดี ๆ หายาก อ๋อ แล้วก็ เธอสามารถกินสิ่งที่ฉันซื้อมาให้ทิฟฟานี่ได้ด้วยนะ พวกเธอสนิทกันมากและยังอาศัยอยู่ร่วมกันด้วย พวกเธอควรดูแลซึ่งกันและกัน”

ธัญญ่ายิ้มและช่วยจัดของอย่างมีประสิทธิภาพ “ถ้าอย่างนั้นหนูจะขอเกาะความโชคดีของพี่ทิฟฟานี่หน่อยนะคะ คุณจะดูแลพี่ทิฟฟานี่แบบนี้บ่อย ๆ ไหมคะคุณเวสต์? แม้ว่าเขาจะไม่มีวันกลับไปคบกับพี่แจ็คสันอีก… คุณจะยังทำแบบนี้ต่อไปไหมคะ?”

ซัมเมอร์หรี่ตาลงและจ้องมองธัญญ่าอย่างชั่งใจขณะที่เธอค้นพบความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนั้น “ถ้ามีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะ ที่นี่มีเพียงเราสองคน ไม่จำเป็นต้องซ่อนอะไร พูดมาได้เลย"

ธัญญ่าหยุดคิด “ช่วงนี้มีผู้ชายคนหนึ่งที่มักจะชวนพี่ทิฟฟานี่ออกไป มันเกิดขึ้นค่อนข้างบ่อยแล้วด้วย พี่แจ็คสันก็รู้เรื่องนี้ดี ชื่อของเขาคืออเลฮานโดร สมิธ เขารวยมาก ว่ากันว่าเขาปกครองเมืองอายาเช่ ขาเขาพิการ แต่เขาก็ยังรวย…

พี่แจ็คสันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร หนูแค่กังวลว่าพี่ทิฟฟานี่อาจจะหลงเชื่อคำพูดที่สง่างามและไม่จริงใจของชายอีกคนหนึ่งทั้ง ๆ ที่เขาเพิ่งจะเลิกกับพี่แจ็คสัน หนูสนับสนุนให้พี่ทิฟฟ์กลับไปคืนดีกับพี่แจ็คสัน แต่พี่ทิฟฟ์ก็ยังติดต่อกับอเลฮานโดรในขณะที่เขาก็ยังเจอกับพี่แจ็คสันอยู่

หนูไม่เห็นด้วยกับสิ่งนี้ แต่พี่ทิฟฟ์ปฏิเสธความคิดเห็นของหนู… หนูแค่บอกเรื่องนี้กับคุณเพื่อที่คุณจะได้ไม่ต้องมาเสียความพยายามเปล่า ๆ ถ้าพี่ทิฟฟานี่… ไปรักคนอื่นล่ะ?

ความพยายามของคุณก็จะสูญเปล่า บางทีพี่ทิฟฟ์อาจจะอายเกินกว่าที่จะบอกคุณ อเลฮานโดรยังให้ไวน์แดงสองขวดแก่พี่ทิฟฟ์เมื่อสองสามวันก่อนนี้ด้วย พวกมันดูค่อนข้างแพง พี่ทิฟฟ์ยังได้รับกระถางต้นไม้ที่ขอให้หนูดูแลมันแทนด้วย”

ซัมเมอร์ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ “โอ้ จริงเหรอ? ฉันไม่ยักรู้เลย แต่ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้ใจดีกับทิฟฟ์เพราะฉันอยากจะให้เธอกลับไปคบกับแจ็คสัน การแสดงความเป็นห่วงด้วยแรงจูงใจที่ซ่อนเร้นจะไม่จริงใจเอา

สำหรับฉัน ทิฟฟ์เหมือนลูกสาวคนหนึ่ง ไม่เป็นไร ฉันคิดว่าตอนนี้ฉันค่อนข้างแยกมันออกได้แล้วแหละ ฉันจะเอาพวกนี้ไปใส่ตู้เย็นไว้ให้นะ เธอกลับไปทำในสิ่งที่เธอต้องทำเถอะ อีกแปบเดียวฉันก็จะกลับแล้ว”

ธัญญ่ากัดฟันตัวเองขณะที่เธอมองดูซัมเมอร์กลับไป ทำไมทุกคนจึงใจดีกับทิฟฟานี่ เลนขนาดนี้? จู่ ๆ มือของเธอก็ไปโดนหนามทุเรียนทิ่ม เธอจึงจับมันโยนลงพื้นด้วยความโกรธ ทุเรียนนั้นกระทบพื้นด้วยเสียงดังโป๊ะก่อนที่มันจะแตกเป็นสองท่อน