บทที่ 831 ฉันสงสัยอีธาน

ในตอนจบแอเรียนก็ถึงกับต้องหลั่งน้ำตา “ฉันอยากรู้ว่าทำไมคุณย่าฉันถึงให้อภัยคุณหลังจากที่คุณบอกเขาเรื่องเครื่องบินตกนั้น? ความคับแค้นใจที่คุณฆ่าลูกชายของเขาจะถูกลบออกง่าย ๆ อย่างนั้นได้ยังไง?

ฉันยังไม่สามารถละทิ้งความเกลียดชังที่มีต่อคุณได้อย่างสมบูรณ์แบบแม้จะอยู่กับคุณมานานหลายปีแล้วก็ตาม… คุณย่าบอกว่าคุณย่ารู้ทุกอย่างที่ฉันรู้เกี่ยวกับเหตุการณ์เครื่องบินตกนั้นและรู้บางอย่างที่ฉันไม่รู้ด้วย อะไรเหรอที่ฉันไม่รู้? คุณยังปฏิเสธที่จะซื่อสัตย์กับฉันแม้ในตอนนี้เหรอ?”

มาร์คตัวแข็งตามสัญชาตญาณ เขายกมือขึ้นเพื่อเช็ดน้ำตาให้เธอ “ฉันเลือกที่จะซื่อสัตย์กับคุณย่าเพราะฉันต้องการชี้แจงให้กระจ่าง บางทีคุณย่าอาจจะเกลียดฉัน แต่คุณย่ารู้ดีด้วยว่าฉันจะเป็นแหล่งที่พึ่งพาของเธอไปตลอดชีวิต

ตอนนั้นเธอกำลังตั้งครรภ์ คุณย่าจึงต้องการให้เราอยู่อย่างสงบสุขเหมือนครอบครัว คุณย่าบอกว่าคนตายไม่มีวันกลับมา แต่คนที่อยู่ต้องดำเนินชีวิตต่อไป คุณย่าไม่สามารถเกลียดฉันได้ และฉันก็รู้สึกขอบคุณคุณย่ามาก ฉันไม่อยากอธิบายอะไรเพิ่มเติมอีกต่อไป มาแสร้งทำเป็นว่าเธอรู้มานานแล้ว โอเคไหม?

“ตอนที่ฉันไล่ป้าและลุงเธอไป ในตอนนั้นฉันเตือนพวกเขาว่าอย่าเพิ่งบอกเธอเกี่ยวกับการตายของคุณย่า ลุงของเธอใช้วิธีนี้เพื่อแบล็กเมล์ฉัน ฉันคิดว่าฉันสามารถทำให้เขาพอใจได้ด้วยการให้สิ่งที่เขาต้องการ

อย่างไรก็ตาม ครั้งแล้วครั้งเล่า… นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันเลือกที่จะสั่งสอนเขา จดหมายที่เขาส่งมาเต็มไปด้วยการแก้แค้นของเขา อย่างไรก็ตาม เขาสามารถใช้เงินทั้งหมดที่ฉันให้ไปอย่างสิ้นเปลืองได้ เขาสามารถหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยและหลีกเลี่ยงการถูกค้นพบจากฉันได้ยังไง?

มันน่าประหลาดใจ พวกเขาไม่กล้าเผชิญหน้ากับฉันโดยตรง ฉันเลยสงสัยว่า... มีใครบางคนกำลังสั่งการพวกเขาอยู่เบื้องหลัง ฉันกำลังตรวจสอบเรื่องนี้อยู่ เชื่อฉันแค่ครั้งนี้อีกครั้งเดียวนะ โอเคไหม?”

อันที่จริง แอเรียนเริ่มจะเชื่อใจมาร์คตั้งแต่ที่เธอได้รับพินัยกรรมและเจตจำนงของทาบิธาแล้ว ถ้าทุกอย่างที่แฮร์ริสพูดในจดหมายนั้นเป็นความจริง ทาบิธาจะให้พินัยกรรมและเจตจำนงของเธอกับมาร์คทำไม? พินัยกรรมและสมบัติสุดท้ายเป็นความปรารถนาสุดท้ายของทุกคนที่จะมอบให้กับคนที่พวกเขาไว้วางใจเท่านั้น

แอเรียนสำลักเสียงสะอื้น “ฉัน-ฉันขอโทษ… ฉันแค่… ทนไม่ได้ ฉันเพิ่งรู้ว่าคุณย่าตายแล้ว… คุณย่าเป็นญาติทางสายเลือดเพียงคนเดียวที่ฉันเหลืออยู่ นอกจากเฮเลน ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้และทำให้ลูกของเราคลอดก่อนกำหนด ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันคนเดียว…"

“ไม่เป็นไร…” มาร์คปลอบเธอเบา ๆ เท่าที่จะทำได้ “มันเป็นความผิดของฉันต่างหาก ฉันทำร้ายเธอในอดีตจนเธอสูญเสียความไว้วางใจในตัวฉัน ฉันจะใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อปกป้องความสัมพันธ์ของเราเอง อย่าร้องไห้เลย มันไม่ดีต่อดวงตาเธอนะ