บทที่ 85 การเชิญของมาร์ค

เธอไม่พูดมากเกินไปเพราะรู้ว่าเขาชอบความสงบในระหว่างมื้ออาหาร บทสนทนาเพิ่มเติมเป็นเสียงที่ฆ่าอารมณ์สำหรับเขา

ตอนสิบโมงเช้า ไบรอันส่งชุดที่เป็นทางการ รองเท้าส้นสูงและเครื่องประดับให้เธอ แอเรียนรีบขึ้นไปชั้นบนเพื่อแต่งตัว เธอลองจัดแต่งทรงผมให้เป็นทรงเป็นครั้งแรก สิ่งนี้จะทำให้เธอดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเล็กน้อย คุณลักษณะของเธอดูอ่อนเยาว์และดูไร้เดียงสาอยู่เสมอ

ชุดที่เป็นทางการเข้ากับเธอได้ดีอย่างน่าประหลาดใจ มันเป็นชุดเดรสที่เธอไม่ชอบ มันเป็นสีขาวแม้ว่าจะไม่ดูหรูหรา ชายกระโปรงของชุดคลุมปิดส้นเท้าครึ่งหนึ่งของเธอ

มาร์คเตือนเธอว่าเป็นสถานที่กลางแจ้งดังนั้นเธอจึงใส่เสื้อโค้ทหนา ๆ ด้วย แม้จะไม่มีหิมะในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา แต่ก็ยังคงหนาวเย็นเป็นพิเศษ เมื่อเธอมองเข้าไปในกระจกเธอก็รู้ว่าคอของเธอมีรอยดูดเป็นจ้ำ ๆ เธอหน้าแดงขณะพยายามปกปิดด้วยคอนซีลเลอร์ แต่ก็ไม่เป็นประโยชน์ ยังคงสามารถมองเห็นร่องรอยของพวกมันได้

ตอนนี้มาร์คกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เธอหยิบกระโปรงขึ้นหันมาเผชิญหน้ากับเขาแล้วถามว่า “ฉันดูเป็นอย่างไร ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนอย่างแยกไม่ออกเมื่อเขาเห็นความคาดหวังในแววตาของเธอ “อืม…”

แอเรียนผ่อนคลายหลังจากได้รับการยอมรับและสวมต่างหูของเธอ “ฉันเสร็จแล้ว”

เขาไม่ตอบและจดจ่ออยู่กับการเปลี่ยนเสื้อผ้า ขณะที่เขาเริ่มถอดเสื้อผ้าเธอก็หน้าแดงและหันหน้าหนี

แอเรียนกอดเสื้อโค้ทของเธอแน่น ลมยังคงพัดผ่านผ้าบาง ๆ ของชุด เธอตัวสั่นจากความหนาวเย็น แม้แต่สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป...

มาร์คชะงักกึก “เธอไม่ต้องไปก็ได้…”

เธอส่ายหัว “ไม่เป็นไร ฉันไม่กลัวความหนาว ไปกันเถอะ"

ขณะที่เธอพูดเธอก็ก้าวขึ้นไปบนรถก่อน มาร์คยืนอยู่ในจุดของเขาสักพักก่อนจะเดินตามเธอไป