บทที่ 853 สงครามการประมูล

ชายหนุ่มเสนอราคาอีกครั้งก่อนที่โฮสต์จะทันได้พูดขึ้น เดวี่ถึงกับตื่นตระหนก เขาโน้มตัวเข้าไปที่หูของมาร์คและกระซิบว่า “คุณเทรมอนต์ครับ เราควรประมูลต่อไหมครับ? ตอนนี้เราอยู่ที่ราคาที่เราประมาณการไว้แล้ว เราจะใช้จ่ายเกินงบประมาณถ้าเราประมูลต่อ…”

มาร์คหรี่ตาและพยักหน้า เดวี่ปาดเหงื่อเย็นเยียบออกจากคิ้วและจ้องเขม็งไปที่ผู้ก่อปัญหา ประมูลนี้ควรจะจบเร็วมาก แต่หากเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเขาอาจจะต้องรอรอบต่อไปและมันอาจทำให้การประชุมในช่วงบ่ายต้องล่าช้า

ทว่าคู่แข่งของเขากลับเสนอราคาต่อโดยไม่คาดคิดพลางดูสงบมากอีกด้วยราวกับว่าเขาแน่ใจว่าจะชนะ หัวใจของมาร์คกระตุกและเขาก็เปลี่ยนใจในทันใด "ยอมเถอะ"

“ถามจริง ผู้ชายคนนั้นมาจากไหนกัน?” เดวี่บ่นเมื่อพวกเขาออกจากการประมูล “เราจับตาดูที่ดินผืนนั้นมานานกว่าครึ่งเดือนแล้วและเขาซื้อมันด้วยราคาที่สูงอย่างนี้ นี่เขาพยายามสร้างปัญหาให้เราหรือตัวเองกันแน่?

เขาต้องการที่ดินนั้นไปเพื่ออะไร? เขาจะต้องใช้เวลานานกว่าที่เขาจะได้รับผลตอบแทนจากการลงทุนของเขา ผู้ชายคนนั้นเป็นอะไร… เขาไม่รู้เหรอว่าที่ดินผืนหนึ่งราคาเท่าไหร่?

เราสามารถประหยัดเงินงบประมาณได้บางส่วนหากเราได้ที่ดินนั้น แต่เขาทำทุกอย่างพังหมด นั่นเป็นงานครึ่งเดือนที่เสียไปเลยนะ เขาเพิ่มราคาเราไปเรื่อย ๆ อย่างกับว่าที่ดินผืนนั้นเป็นสุสานของครอบครัวเขางั้นแหละ!”

มาร์คที่อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้วจ้องเดวี่ด้วยสายตาเยือกเย็น เดวี่จึงหุบปากทันที “ขอโทษครับคุณเทรมอนต์…”

หลังจากที่เข้าไปในรถของเขา มาร์คก็เห็นชายผู้ชนะการประมูลครั้งสุดท้ายขึ้นรถเบนท์ลีย์สีดำ เขานั่งอยู่บนรถเข็น ซึ่งหมายความว่าคู่แข่งของพวกเขาน่าจะเป็นคนขับรถของเขาหรืออะไรทำนองนั้น แล้วผู้ชายบนรถเข็นคันนั้นเป็นใครกัน?

“ไปสืบมาว่าเขาเป็นใคร” มาร์คสั่งอย่างเย็นชา

เดวี่สังเกตหมายเลขทะเบียนรถของชายคนนั้นอย่างระมัดระวัง “ได้ครับคุณเทรมอนต์ ผมจะให้คำตอบคุณในวันพรุ่งนี้ เราจะกลับไปที่สำนักงานกันเลยไหมครับ?”

มาร์คพยักหน้า ไบรอันซึ่งนั่งอยู่บนที่นั่งคนขับเพิ่งจะสตาร์ทเครื่องยนต์เมื่อรถเบนท์ลีย์สีดำมาจอดทางด้านซ้ายของพวกเขา หน้าต่างที่เบาะหลังเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าของอเลฮานโดรแบบเต็มตา

“ช่างเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ นะคุณเทรมอนต์ ผมไม่เคยคิดว่าคุณจะมาจับจองที่ดินผืนนี้ด้วย ผมไม่สะดวกที่จะเข้าไปในงาน คุณเห็นไหม คนขับรถผมเลยต้องเป็นตัวแทนให้ผม ผมจะปล่อยให้คุณได้มันมันไปหากรู้ว่าคุณต้องการมันมากขนาดนี้…”