บทที่ 863 เจ็บ, แสบ และเจ็บแสบ

เมื่อพูดถึงคุณย่า ตัวแอเรียนก็เย็นเฉียบขึ้นมาทันที อย่างไรก็ตาม แอเรียนผงกหัวและตอบว่า "โอเค"

ในขณะเดียวกัน การที่เธอตัวเปียกปอนจากฝนที่ตกหนักเมื่อวานจึงทำให้ธัญญ่ามีอาการเป็นหวัดอย่างเห็นได้ชัด วันนี้เธอไม่เพียงแค่จามอย่างหนักหน่วงเท่านั้นแต่เธอเริ่มมีอาการไข้อีกด้วย

ทิฟฟานี่ทนเห็นเพื่อนของเธอในสภาพนี้ไม่ได้ เธอจึงไปซื้อยามาให้ "เมื่อคืนไปไหนมาล่ะ? เป็นครั้งแรกเลยนะที่เห็นเธอกลับบ้านดึกกว่าฉันอีก แถมกลับมาตัวก็เปียกปอนซะขนาดนั้น มันคงแย่มากเลยใช่ไหม? จริง ๆ นะธัญ ถ้ามันแย่ขนาดนั้นฉันว่าเธอหยุดงานแล้วพักอยู่ที่บ้านเถอะ”

"หนูไม่เหมือนคุณหรอกนะ" ธัญญ่าบ่นพึมพำ "ถ้าไม่ทำงานหนูจะเอาตัวไม่รอดนะ"

ทิฟฟานี่ทำปากบูดเบี้ยวเล็กน้อย "พูดแบบนั้นหมายความว่ายังไง? ฉันเองก็ต้องทำงานช่วยเหลือตัวเองเหมือนกันนะ แม่ไม่เคยให้เงินฉันซักนิด มีแต่ตัวฉันเองที่ต้องส่งเงินให้เขา เอาอย่างนี้นะ ตามใจเธอแล้วกัน ถ้าเธออยากไปทำงานก็แล้วแต่ที่เธอเห็นว่าสมควรเลย ถ้าไม่ไหวก็บอกฉันนะ"

ธัญญ่าผงกหัวอย่างเงียบ ๆ

ทันใดนั้นก็มีรูปร่างปรากฏขึ้นที่ประตู ทิฟฟานี่เอาข้อศอกสะกิดธัญญ่า "ดูสิว่าใครมา"

แค่มองวิกกี้แค่ครั้งเดียวก็ทำให้ทั้งธัญญ่าและทิฟฟานี่เงียบลงได้เป็นสมานฉันท์ที่จะยอมหยุดในสิ่งที่ทำอยู่และทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจที่จะทักทายหรือคุยเล็ก ๆ น้อย ๆ กับคนที่พวกเขาไม่ชอบ

อย่างไรก็ตาม วิกกี้ไม่คิดแบบนั้น แค่เพียงเธอเดินเข้าออฟฟิศมา เธอก็พุ่งมาหาสองสาวและเริ่มบทสนทนาทันที

"ฉันเพิ่งได้ข่าวว่าเธอทำงานให้เอริก! แล้วงานเป็นยังไงบ้าง? คงจะเหนื่อยมากเลยใช่ไหม? ถ้าเหนื่อยเกินไปหรือถ้าเขาแกล้งพวกเธอ มาฟ้องฉันได้เลยนะ ฉันจะไปจัดการเขาให้เอง"

ทิฟฟานี่รีบตอบทันควันเหมือนพยายามจะเลี่ยงโรคร้ายอะไรเทือกนั้น "โอ้ ไม่ ๆ ๆ ๆ ๆ คุณไม่ต้องทำแบบนั้นหรอก แม้ว่าเราจะดีใจมากที่คุณเป็นห่วง… มั้งนะ อย่างไรก็ตามพวกเราไม่รู้สึกเหนื่อยเลย เอริกเป็นเจ้านายที่ดีมาก เขาใจดีกับพนักงานมากเลยแหละ"

วิกกี้จึงเริ่มหันมาสนใจธัญญ่าแทน "ฉันได้ยินมาว่าเธอไม่เคยทำพวกงานออกแบบมาก่อน และฉันจำได้ว่าเธอเริ่มทำงานเป็นแม่บ้านที่ตึกนี้ด้วย แล้วเรียนรู้งานเป็นไงบ้าง? เกินขอบเขตความสามารถเธอไปไหม?" เธอถาม