บทที่ 872 …ท่าจะไม่ดีเลย

“พวกผู้หญิงอย่างเธอไม่มีเหตุผลเลย” มาร์คบ่น “ผู้หญิงคนอื่น ๆ ทุกคนข้างนอกนั่นต่างใฝ่ฝันที่จะมีชีวิตของเธอ แต่เธอก็ยังต้องการจะใช้ชีวิตเหมือนคนที่ต้องหาเช้ากินค่ำ เธอรู้ไหมว่ามีผู้หญิงที่อยากใช้ชีวิตอย่างสบายแบบนี้โดยไม่ต้องแม้แต่กระดิกนิ้วกี่คน?

ฉันเชื่อว่าเธอกำลังมีความคิดพวกนี้เพียงเพราะเธอไม่มีอย่างอื่นในชีวิตให้ต้องกังวล บอกตามตรงนะ ฉันอยากให้เธอใช้เวลาทั้งวันดูแลลูกชายของเราที่บ้านนี่ บางครั้งถ้าเบื้อก็ออกไปช้อปปิ้ง และรอฉันกลับบ้านในช่วงเย็น อันที่จริง ฉันอยากให้เธอทำตัวเหมือนแม่บ้านคนอื่น ๆ ไปร้านเสริมความงามบ่อย ๆ และเป็นผู้อุปถัมภ์ร้านค้าหรูหราแทนที่จะหมกมุ่นอยู่กับการออกไปทำงาน”

แอเรียนหมดความอดทน “แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ ฉันไม่เคยต้องการอย่างนั้นเลย! คุณไม่สามารถควบคุมชีวิตฉันหรือจำกัดสิ่งที่ฉันสามารถทำได้เพียงเพราะเราแต่งงานกันนะ! ฉันไม่ต้องการที่จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่แบบไร้สาระและไม่มีความสุขแบบนี้นะมาร์ค

ชีวิตที่คุณอธิบายไปเมื่อกี้เป็นคำจำกัดความของการดำรงอยู่ที่ไม่มีความหมายสำหรับฉัน แน่นอนว่าฉันรู้ว่าเรารวยมาก ฉันรู้ว่าเงินที่คุณหามาได้นั้นเพียงพอที่จะให้เราอยู่รอดได้รุ่นต่อรุ่นโดยไม่ต้องออกไปทำงานเลย

แต่แล้วยังไงล่ะ? ฉันจะไม่กลายเป็นแกลบไร้วิญญาณและไม่เคลื่อนไหวหรอกเหรอ ดังนั้นฉันจะไม่สนว่าคุณจะตกลงหรือไม่ พรุ่งนี้ฉันจะออกไปหางานทำ! พระเจ้า ฉันหวังเสมอว่าคุณจะแตกต่างจากผู้ชายคนอื่น ๆ แต่กลับกลายเป็นว่าคุณเป็นคนเหลวไหลเหมือนคนอื่น ๆ เลย! คุณไม่รู้จักฉันเอาซะเลย!"

มาร์คโยนโทรศัพท์ทิ้งแล้วหันไปหาเธอ “และนั่นเป็นความจริงที่สุด ฉันไม่รู้จักเธอเลย เธอรู้ไหมว่าทำไม? เพราะเมื่อเธออายุเพียงแปดขวบ ฉันกลายเป็นผู้ใหญ่อย่างถูกกฎหมายแล้ว! ที่ฉันบอกเธอเมื่อกี้เหรอ? นั่นคือชีวิตที่ฉันต้องการ ฉันต้องการให้เธออยู่บ้านและเป็นแม่ที่ดีที่สุดที่ฉันรู้ว่าเธอสามารถเป็นได้

ฉันไม่ต้องการให้ภรรยาของฉันออกไปทำงานจนหลังหักเพื่อแลกกับเงินเพียงสองสามเหรียญ! แต่เมื่อฉันเสนอตำแหน่งในบริษัทฉันให้ เธอก็ไม่เอา! เธอต้องการอะไรกันแน่? นอกจากนี้ ตราบใดที่ฉันยังคงยืนกรานจะไม่มีใครกล้าจ้างเธอหรอกนะ”

สิ่งนี้ทำให้แอเรียนฟิวส์ขาด “โอ้ ตอนนี้คุณเลยโทษฉันที่ไม่เลือกผู้ชายที่อายุประมาณฉันงั้นเหรอ? คุณรู้อะไรไหม คุณพูดถูก ฉันควรจะยึดติดกับคนที่อายุเดียวกับฉัน! อย่างน้อยที่สุด เราก็จะได้เข้าใจซึ่งกันและกันมากกว่านี้และไม่จมปลักอยู่กับช่องว่างระหว่างอายุและปัญหาในการสื่อสารที่โง่เขลาแบบนี้!” เธอสบถ “แต่เดี๋ยวก่อนนะ ถ้าฉันจำไม่ผิด คุณเป็นคนที่ทำให้ฉันไม่มีทางเลือกนี่!”

มาร์คแน่ใจว่าเธอกำลังพูดเป็นนัยอะไรบางอย่าง เขาจึงกัดฟันตอบ “อะไร เข้าเรื่องวิล ซีวานอีกแล้วเหรอ? ใช่ เธอเคยมีผู้ชายที่อายุพอ ๆ กับเธอและฉันเองที่บังคับให้พวกเธอสองคนเลิกกัน! เธอยังแค้นอยู่ใช่ไหมล่ะ? ฟังนะแอเรียน เทรมอนต์ หยุดยั่วโมโหฉันก่อนที่ฉันจะโกรธจริงได้แล้วนะ!”

แอเรียนเองก็โกรธอยู่แล้ว โดยไม่มีที่ว่างในใจเธอที่จะสนใจว่ามาร์คจะโกรธเช่นกันหรือไม่ ในชั่วพริบตา เธอก็ลุกขึ้นจากเตียง คว้าหมอนแล้วตบเขาด้วยหมอนนั้น

“พอกันที ฉันจะไม่คุยกับคุณแล้ว! พระเจ้า ความเป็นสุภาพบุรุษทั้งหมดนั้นเป็นเพียงการแสดงใช่ไหม?!”

มาร์คยกมือขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองจากการถูกโจมตี “ขอโทษนะเจ้าหญิง! นี่เธอจูบฉันด้วยปากแบบนั้นเหรอ? ฉันไม่เคยแสร้งอะไรทั้งนั้น ฉันแค่บอกว่าฉันไม่เห็นด้วยกับการที่เธอจะออกไปทำงาน! ดังนั้น อย่าสร้างเรื่องว่าฉัน 'แสดง' อะไรทั้งนั้น!”