บทที่ 878 ร่องรอยบนกำแพง

มาร์คผลักแอเรียนไปที่มุมห้องแล้วเอียงคางเธอขึ้นด้วยมือของเขา สายตาของเขาจ้องเธอเขม็ง

“ฉันทำบ้าอะไรน่ะเหรอ? อย่างแรกเลย ฉันสังเกตว่าช่วงหลังนี้เธอท้าทายฉันบ่อยนะ เธอคิดจะเล่นตลกเพื่อทรมานฉันหน่อยใช่ไหม? ทีนี้ ถ้าฉันไม่ลงโทษเธอเดี๋ยวนี้ อีกไม่นานฉันจะพบว่าสักวันหนึ่งฉันจะตกอยู่ภายใต้อำนาจของเธอ!” เขาขู่เสียงฟ่อ

“เธออยากออกไปทำงานใช่ไหม? งั้นเธอควรจะดูแลฉันอย่างลึกซึ้งมากขึ้นเพราะงานไม่ควรส่งผลต่อบทบาทของเธอในชีวิตของสมอร์และฉัน นี่คือวิถีชีวิตของเราในตอนนี้นะแอเรียน ถ้าเธอสามารถเติมเต็มความต้องการของเราได้ ฉันจะปล่อยให้เธอออกไปทำงาน”

หัวใจของแอเรียนเต้นแรง ดวงตาของเธอเหลือบมองใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาลงไปที่ลูกกระเดือก จากนั้นก็ไปที่ไหปลาร้า แล้วก็ไปที่หน้าอกที่อันแข็งแกร่งของเขา

ในที่สุด ความรู้สึกของความหลงใหลที่หญิงสาวคนหนึ่งจะได้รับเมื่อผู้ชายคนหนึ่งสามารถเข้าถึงหัวใจของพวกหล่อนได้ก็ได้ครอบงำแอเรียนอย่างล้นหลาม

เธอไม่เข้าใจว่าทำไม แม้ว่าทั้งสองจะมีลูกเพื่อสืบทอดตระกูลแล้วก็ตาม การกระทำของเขาก็ยังคงทำให้ใบหน้าของเธอแดงก่ำและหัวใจของเธอเต้นแรง เป็นเพราะพวกเขาไม่เคยมีความสนิทสนมโดยการสมัครใจจากใจจริงมาก่อนหรือเปล่า?

ความสนิทสนมระหว่างคนสองคนที่เต็มใจยอมจำนนต่อกัน? พวกเขามีเซ็กส์ตั้งแต่ที่แต่งงานกันมากี่ครั้งแล้ว? แอเรียนเองก็ไม่สามารถบอกได้ ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ตาม นั่นอาจเป็นเหตุผลหนึ่งที่การมีเซ็กส์กับมาร์คยังคงรู้สึกตื่นเต้นราวกับครั้งแรก

ริมฝีปากที่ร้อนแรงพลันเคลื่อนย้ายไปบนตัวเธอ หัวใจของเธอสั่นไหวเมื่อถูกสัมผัสเช่นนั้น และก่อนที่เธอจะรู้ตัว เธอก็เริ่มยกตัวสูงขึ้นด้วยการเขย่งเท้า มือของเธอคล้องรอบคอของเขา เขาผลักเธอลงไปที่เตียง

ทันใดนั้น เธอก็สงสัยออกมาดัง ๆ ว่า “เมื่อคืนคุณทำไปหลายรอบมากเลยนะ คุณแน่ใจเหรอว่าคุณยังมีพลังงานเพียงพอสำหรับคืนนี้?”

การเคลื่อนไหวของมาร์คหยุดลงทันที ใบหน้าของเขาดูตกใจและเจ็บเล็กน้อย “แอเรียน!”

น่าเสียดายที่ผู้หญิงคนนั้นมึนเมาเล็กน้อยกับการกระทำของเขาจนจิตใจที่ขุ่นมัวของเธอไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมเขาจึงดูขุ่นเคืองกับคำพูดของเธอ

"อะไร? โอ้ ฉันว่าแล้วว่าคุณต้องเหนื่อย! คุณคงเหนื่อยระหว่างวันด้วยสินะ ฉันเข้าใจ ฉันเดาว่าคืนนี้เราคงต้องเข้านอนกันแล้วแหละ”

สีหน้าของเขามืดลงก่อนที่เขาจะดันขาของเธอขึ้นสู่อากาศ "พอกันที! ถ้าคืนนี้เธอไม่ร้องขอชีวิต ฉันจะสละชื่อของฉันในนามเทรมอนต์!”

กรอไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เมื่อยามตีหนึ่ง จู่ ๆ ทิฟฟานี่ เลนก็ตื่นขึ้นจากฝันร้ายด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้งที่ดูเหมือนเธอจะไม่อาจสะบัดออกไปได้ เธอจึงลุกขึ้นนั่งบนเตียงโดยมีมือของเธอวางไว้บนหน้าอก และพบว่าความง่วงนอนได้หายไปจากเธออย่างสมบูรณ์