บทที่ 882 แจ็คสันผู้ตกอยู่ในอันตราย ทิฟฟานี่ผู้โศกเศร้า ธัญญ่าผู้หลอกลวง

แจ็คสันถอนหายใจขณะที่สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป “เธอ… เธอพูดว่าอะไรนะ? ทิฟฟานี่รู้เรื่องนี้แล้วเหรอ? ทิฟฟ์มาที่นี่เมื่อคืนนี้ด้วย?”

ธัญญ่าตกตะลึงเล็กน้อยกับปฏิกิริยาของเขา บาดแผลที่หลังมือของเธอฉายแววนองเลือดด้วยซ้ำ แต่แม้กระนั้นสิ่งเดียวที่เขาสนใจก็คือทิฟฟานี่...?

อารมณ์มากมายล้นหลามในอกของเธอ อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบอะไร แจ็คสันก็พุ่งไปหยิบกุญแจรถและวิ่งไปทางประตูพลางตะโกนออกว่า “ออกไปจากบ้านนี้ก่อนที่ฉันจะกลับมาด้วย!”

ฝนที่ตกอยู่บ่อย ๆ เมื่อสองสามวันได้จบลงด้วยเมฆก้อนสุดท้ายที่อยู่เหนือเมืองหลวง ดวงอาทิตย์กำลังจะขึ้นจากทิศตะวันออกของท้องฟ้าโดยเปล่งแสงที่สว่างไสวด้วยรัศมีอันเจิดจ้าของมัน ภายใต้แสงแดดสีทองเมืองหลวงก็ค่อย ๆ ตื่นขึ้นพร้อมกับความพลุกพล่านที่กำลังจะเพิ่มขึ้น

อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถสลัดแจ็คสันออกจากภวังค์ของเขาได้ ทั้งหมดที่เขานึกถึงตอนนี้คือทิฟฟานี่ ในขณะที่เขาคิดว่าตอนนี้พวกเขาจะไม่มีวันได้กลับมาคบกันอีกแน่นอน ทั้งหมดเพราะภัยพิบัติเมื่อคืนนี้!

เขาจิ้มนิ้วไปที่กริ่งประตูห้องของเธออย่างบ้าระห่ำ อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครตอบเขา

มันไม่ได้ผล หัวใจของเขาจมลงในความสิ้นหวัง และเขาก็ไม่สามารถโทรหาทิฟฟานี่ได้เช่นกัน เพราะผู้หญิงคนนั้นได้ปิดโทรศัพท์ของเธอไปแล้ว

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงก่อนที่เพื่อนบ้านจะเปิดประตูและออกมาพร้อมกับคำอธิบาย

“กำลังมองหาผู้หญิงที่อาศัยอยู่ห้องข้าง ๆ อยู่หรือเปล่า? หนึ่งในนั้นย้ายออกไปเมื่อคืนนี้ ฉันได้ยินเสียงบางอย่างมาจากห้องถัดไป

ฉันเลยมองออกมาจากตาแมวและเห็นหนึ่งในผู้หญิงนั้นกำลังลากสิ่งของจำนวนมากออกจากห้องของเธอในตอนกลางคืน! ฉันบอกได้แค่ว่าเธอเป็นคนที่สวย ๆ ผมยาวและผิวขาวและความงามตามความนิยมทั้งหมดนั้นแหละ”

เธอย้ายออกเหรอ? แล้วเธอจะไปไหนได้อีกล่ะ?

แจ็คสันขอบคุณเพื่อนบ้านที่ช่วยเหลือเป็นอย่างดี เฉกเช่นชายผู้สูญเสียจิตวิญญาณ เขาจึงลงบันไดด้วยใจที่ว่างเปล่าและกลับไปที่รถของเขาพลางจ้องมองไปข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ ชั่วครู่ก่อนที่จะกดหมายเลขโทรศัพธ์ของลิเลียน

ไม่นานจากนั้นสายก็ถูกเชื่อมต่อสำเร็จ เสียงอันไพเราะของลิเลียน ซึ่งบ่งบอกถึงความไม่รู้ ผ่านเข้ามา “ฮัลโหล แจ็คสัน? นั่นนายใช่ไหม? ว่าไงจ๊ะ?"

แจ็คสันต้องใช้พลังอย่างมากก่อนที่จะพูดออกมาได้ “ทิฟฟ์ได้กลับบ้านไหมครับ?”