บทที่ 899 ไม่ว่าจะไกลแค่ไหน ซัมเมอร์ เวสต์ก็สามารถยึดติดได้อยู่ดี

ต่างกับภรรยาของเขา แอตติคัสกลับรู้สึกเห็นใจหญิงสาวผู้น่าสงสารคนนี้และคิดว่าซัมเมอร์โหดร้ายกับเธอเกินไปเล็กน้อย

“เอิ่ม ธัญญ่า? ฉันว่าเธอกลับบ้านและไปคิดเรื่องนี้ให้ดี ๆ ก่อนดีกว่า อย่าถือสาภรรยาฉันเลยนะ อย่างที่เธอเห็น เขามีนิสัยชอบพูดโพล่งไปหน่อย” เขาพูดอย่างใจดี

“แต่อย่างไรก็ตาม ซัมเมอร์จะจริงจังกับสิ่งที่พูดเสมอและฉันเองก็เห็นด้วยกับซัมเมอร์ ถึงแม้ว่ามันจะน่าเสียดาย แต่ถ้าหากแจ็คสันไม่ได้ต้องการลูกของเขามันก็จะดีที่สุดหากเธอจะเอามันออก เธอไม่คิดงั้นเหรอ?

เธอไม่ต้องกลัวว่าเธอจะเสียหายหรืออะไรนะ ยังไงเราก็ต้องชดใช้ให้เธออยู่แล้ว แต่สำหรับตอนนี้ เธอกลับไปก่อนดีกว่า ช่วงนี้อากาศแห้งแล้งมาก เพราะฉะนั้นฉันจะให้คนขับรถฉันไปส่งเธอนะ ตกลงไหม?”

ธัญญ่าพยักหน้าและพึมพำ “ค่ะ ขอบคุณค่ะ…”

หลังจากความเกลียดชังและการดูถูกเหยียดหยามที่เธอได้รับ การแสดงความเห็นอกเห็นใจของแอตติคัสได้กลายเป็นเรื่องที่อบอุ่นใจเรื่องเดียวสำหรับเธอในช่วงพักหลัง ๆ นี้

ที่หน้าต่างฝรั่งเศสในห้องนอนของเธอ ซัมเมอร์กำลังมองดูรถของครอบครัวพวกเขารับธัญญ่าเข้าไปก่อนที่จะขับออกไปจนลับสายตา

เธอหันไปหาแอตติคัสและโพล่งต่อว่า “คุณทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรกัน? อยากเป็นคนดีจนตัวสั่นเลยใช่ไหมล่ะ? ฉันจะบอกคุณให้นะว่าฉันดูผู้หญิงคนนั้นออกตั้งนานแล้ว อย่าหลงเชื่อคนสองหน้าอย่างเธอเด็ดขาดนะตาแก่ เธอเป็นคนที่คอยทำโน่นนิดสี่หน่อยเพื่อทำลายความสัมพันธ์ของฉันกับทิฟฟ์!

แล้วดูเธอตอนนี้สิ มาหาเราพร้อมกับอุ้มลูกของแจ็คสันอย่างเร็ว! พระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพทรงทราบดีว่าหญิงสาวผู้นี้น่ากลัวพอ ๆ กับที่เธอวิปริตจนถึงแก่นใน! ฉันขอสาบานต่อหน้าพระเจ้าเลยว่าเธอจะต้องเป็นต้นเหตุที่ทำให้แจ็คสันกับทิฟฟ์เลิกกันแน่นอน! ฉันมั่นใจมาก!

ฉันล่ะอยากจะตบหน้านังคนอวดดีตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว! และเธอยังกล้าดีที่จะขอให้ฉันรับลูกเธอเป็นหลานอีก ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ! โทรหาลูกชายคุณแล้วบอกให้เขามาที่นี่เดี๋ยวนี้เลย!”

แอตติคัสเห็นเพลิงความโกรธในสีหน้าของภรรยาตนเองจนเขาไม่กล้าที่จะพูดอะไร ดังนั้นเขาจึงรีบโทรหาแจ็คสันอย่างที่เขาถูกสั่งไว้

พ่อลูกคู่นี้ยังคงไม่ได้สนิทสนมอะไรกันมากมาย แอตติคัสจึงแทบจะไม่เคยโทรหาแจ็คสันเลย ทว่านับว่าเป็นความโชคดีของแอตติคัสที่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาโทรหาลูกชายตนเองโดยที่ไม่ถูกตัดสาย

อย่างไรก็ตาม เสียงของแจ็คสันแข็งมาก “ครับ มีอะไร?”

“ช่วยกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย” แอตติคัสกระซิบ “แม่ของลูกกำลังจะฉีกคนเป็นชิ้น ๆ อยู่แล้ว -คือพ่อหมายความว่า มีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นน่ะ ลูกควรจะกลับมาบ้าน… เดี๋ยวนี้!”

แจ็คสันไม่พูดอะไรอีกและวางสายทันที ดูเหมือนว่าเขาจะรีบไปที่บ้านของครอบครัวเขาจากที่ใดก็ตามที่เขาอยู่ในตอนแรก

เมื่อแจ็คสันไปถึง ซัมเมอร์ก็ได้เริ่มส่งเสียงหอนและร่ำไห้เหมือนคนบ้าไปแล้ว ตอนนั้นเองที่ชายหนุ่มตระหนักว่ามีเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจได้เกิดขึ้นจริง ๆ