บทที่ 916 เด็กนั่นไม่ใช่ลูกของเขา

ธัญญ่ากัดฟันและเหวี่ยงไม้นั้นไปที่ไหล่ของเจตต์ “เธอจะเกาหลังให้ฉันเหรอ?” เจตต์คำราม “เธอคิดว่าการต่อสู้กับแจ็คสันจะง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? หักกระดูกฉันเลย ฉันไม่ได้ช่วยเธอเพื่อให้พวกเราโดนจับได้นะ! เร็วเข้า!”

ธัญญ่ารู้ว่าถ้าเรื่องนี้ถึงหูของอเลฮานโดร เจตต์จะต้องตาย กระดูกที่หักเทียบอะไรกับความตายไม่ได้เลย เธอฮึดสู้และตีเจตต์ด้วยกำลังทั้งหมดที่เธอมีโดยตั้งใจหลีกเลี่ยงหัวเขา “ได้ยัง? คุณเจ็บหรือเปล่า?” เธอตกใจจนอ้าปากค้างและจับที่หน้าท้องของเธอที่เจ็บเล็กน้อยจากการตีนั้น

เจตต์ไม่ได้ตอบเธอ เขาคว้ากระปุกออมสินรูปหมูจากบนโต๊ะข้างเตียงของเธอและทุบมันใส่หัวตัวเอง เครื่องลายครามแตกเป็นชิ้น ๆ และหน้าผากของเจตต์ก็เริ่มเลือดออกทันที ธัญญ่าเบิกตากว้างจากความตกใจพลางเอามือปิดปากตัวเองไว้

“ไป!”

ธัญญ่าสั่นสะท้านจากเสียงคำรามของเจตต์ เธอเดินเซไปที่ประตูอย่างลำบากลำบน ขาของเธอเหมือนจะหมดแรง “คะ-คุณ… โอเคใช่ไหม? หนูจะไปแล้วนะ…”

เจตต์โบกมือก่อนจะพิงกำแพงและจุดบุหรี่

ธัญญ่ารวบรวมสติตนเองและรีบออกจากคอนโดราวกับว่ากำลังหนีจากความตาย

เจตต์มองดูผู้ชายสองคนที่นอนอยู่บนพื้นข้าง ๆ เขาและพ่นควันบุหรี่ เขาโกหกธัญญ่า สองคนนี้เห็นสิ่งที่เขาทำเต็ม ๆ ตา เขาไม่มีทางเก็บเรื่องนี้จากอเลฮานโดรได้ และเขาก็ไม่สามารถฆ่าสองคนนี้ได้ด้วยเพราะแจ็คสันจะไม่มีวันฆ่าใคร ถ้าเจตต์ฆ่าทั้งสองคนนี้ก็เท่ากับว่าเขาเปิดโปงตัวเอง ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เขาไม่มีวันรอดจากเรื่องนี้ได้